வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.9.1
एवमुक्ता तु कैकेयी क्रोधेन ज्वलितानना।
दीर्घमुष्णं विनिःश्वस्य मन्थरामिदमब्रवीत् ॥ २.९.१ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் கைகேயி கோபத்தால் முகம் எரிபவளாகி, நீண்ட சூடான பெருமூச்சு விட்டு மந்தரையிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்.
2.9.2
अद्य राममितः क्षिप्रं वनं प्रस्थापयाम्यहम्।
यौवराज्येन भरतं क्षिप्रमद्याभिषेचये ॥ २.९.२ ॥
இன்றே நான் ராமனை இங்கிருந்து விரைவில் காட்டிற்கு அனுப்புவேன்; இன்றே பரதனை இளவரசுப் பட்டத்திற்கு விரைவில் அபிஷேகம் செய்விப்பேன்.
2.9.3
इदं त्विदानीं सम्पश्य केनोपायेन साधये।
भरतः प्राप्नुयाद् राज्यं न तु रामः कथंचन ॥ २.९.३ ॥
இப்போது பார், எந்த உபாயத்தால் பரதன் அரசைப் பெறுமாறு நான் சாதிப்பேன்; ஆனால் ராமன் எவ்வகையிலும் பெறக்கூடாது.
2.9.4
एवमुक्ता तु सा देव्या मन्थरा पापदर्शिनी।
रामार्थमुपहिंसन्ती कैकेयीमिदमब्रवीत् ॥ २.९.४ ॥
தேவியால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பாவத்தைக் காணும் மந்தரை, ராமனுக்குத் தீங்கு விளைவிக்க நினைத்து, கைகேயியிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்.
2.9.5
हन्तेदानीं प्रपश्य त्वं कैकेयि श्रूयतां वचः।
यथा ते भरतो राज्यं पुत्रः प्राप्स्यति केवलम् ॥ २.९.५ ॥
ஆ கைகேயி, இப்போது நன்றாகப் பார்; என் சொல்லைக் கேள், உன் மகன் பரதன் மட்டுமே அரசைப் பெறுவான்.
2.9.6
किं न स्मरसि कैकेयि स्मरन्ती वा निगूहसे।
यदुच्यमानमात्मार्थं मत्तस्त्वं श्रोतुमिच्छसि ॥ २.९.६ ॥
ஆ கைகேயி, நினைவில்லையா? அல்லது நினைத்தும் மறைக்கிறாயா? உன் சொந்த நலனுக்காக நான் சொல்லும் சொல்லை என்னிடமிருந்து கேட்க நீ விரும்புகிறாய் அல்லவா?
2.9.7
मयोच्यमानं यदि ते श्रोतुं छन्दो विलासिनि।
श्रूयतामभिधास्यामि श्रुत्वा चैतद् विधीयताम् ॥ २.९.७ ॥
விலாசினியே, நான் சொல்வதை நீ கேட்க விரும்பினால் கேள்; நான் சொல்வேன், கேட்ட பின் இதைச் செய்.
2.9.8
श्रुत्वैवं वचनं तस्या मन्थरायास्तु कैकयी।
किंचिदुत्थाय शयनात् स्वास्तीर्णादिदमब्रवीत् ॥ २.९.८ ॥
மந்தரையின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, கைகேயி சற்று எழுந்து, விரித்திருந்த படுக்கையிலிருந்து இதைச் சொன்னாள்.
2.9.9
कथयस्व ममोपायं केनोपायेन मन्थरे।
भरतः प्राप्नुयाद् राज्यं न तु रामः कथंचन ॥ २.९.९ ॥
மந்தரையே, எந்த உபாயத்தால் பரதன் அரசைப் பெறுவான், ராமன் எந்த வகையிலும் பெறக்கூடாது என்பதை எனக்குச் சொல்.
2.9.10
एवमुक्ता तदा देव्या मन्थरा पापदर्शिनी।
रामार्थमुपहिंसन्ती कैकेयीमिदमब्रवीत् ॥ २.९.१० ॥
அரசி கைகேயி இவ்வாறு சொன்னபோது, ராமனுக்குத் தீங்கு செய்ய நினைத்த தீய எண்ணமுடைய மந்தரை கைகேயியிடம் இதைச் சொன்னாள்.
2.9.11
पुरा देवासुरे युद्धे सह राजर्षिभिः पतिः।
अगच्छत् त्वामुपादाय देवराजस्य साह्यकृत् ॥ २.९.११ ॥
முன்பு தேவாசுரப் போரில், ராஜரிஷிகளுடன், உன்னை அழைத்துக்கொண்டு, உன் கணவன் தேவேந்திரனுக்கு உதவச் சென்றான்.
2.9.12
दिशमास्थाय कैकेयि दक्षिणां दण्डकान् प्रति।
वैजयन्तमिति ख्यातं पुरं यत्र तिमिध्वजः ॥ २.९.१२ ॥
கைகேயியே, தெற்குத் திசையை நோக்கி தண்டக வனத்தை நோக்கிச் சென்று, வைஜயந்தம் என்ற பெயர் பெற்ற, திமித்வஜன் இருந்த நகரம் அது.
2.9.13
स शम्बर इति ख्यातः शतमायो महासुरः।
ददौ शक्रस्य संग्रामं देवसङ्घैरनिर्जितः ॥ २.९.१३ ॥
சம்பரன் என்று புகழ்பெற்ற, நூறு மாயங்களை அறிந்த பெரிய அசுரன் அவன்; தேவர் கூட்டங்களால் வெல்ல முடியாதவனாக இருந்து இந்திரனுடன் போர் செய்தான்.
2.9.14
तस्मिन् महति संग्रामे पुरुषान् क्षतविक्षतान्।
रात्रौ प्रसुप्तान् घ्नन्ति स्म तरसापास्य राक्षसाः ॥ २.९.१४ ॥
அந்தப் பெரும் போரில் காயப்பட்டு சிதைந்த மனிதர்களை, இரவில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தவர்களை, ராட்சசர்கள் விரைவாக ஒதுக்கித் தள்ளிக் கொன்றனர்.
2.9.15
तत्राकरोन्महायुद्धं राजा दशरथस्तदा।
असुरैश्च महाबाहुः शस्त्रैश्च शकलीकृतः ॥ २.९.१५ ॥
அங்கே அப்போது பெரும்புயவனான மன்னன் தசரதன் அசுரர்களுடன் பெரும் போர் செய்தான்; ஆயுதங்களால் அவன் துண்டுகளாக வெட்டப்பட்டான்.
2.9.16
अपवाह्य त्वया देवि संग्रामान्नष्टचेतनः।
तत्रापि विक्षतः शस्त्रैः पतिस्ते रक्षितस्त्वया ॥ २.९.१६ ॥
தேவியே, உணர்வு இழந்த நிலையில் நீ போரிலிருந்து அவரை வெளியே கொண்டு சென்றாய்; அங்கும் ஆயுதங்களால் காயமடைந்த உன் கணவரை நீயே காத்தாய்.
2.9.17
तुष्टेन तेन दत्तौ ते द्वौ वरौ शुभदर्शने।
स त्वयोक्तः पतिर्देवि यदेच्छेयं तदा वरम् ॥ २.९.१७ ॥
மங்கள தோற்றம் கொண்டவளே, மகிழ்ந்த அவர் உனக்கு இரண்டு வரங்களை அளித்தார்; தேவியே, 'எப்போது நான் விரும்புகிறேனோ அப்போது வரம் கேட்பேன்' என்று நீ அந்தக் கணவரிடம் கூறினாய்.
2.9.18
गृह्णीयां तु तदा भर्तस्तथेत्युक्तं महात्मना।
अनभिज्ञा ह्यहं देवि त्वयैव कथितं पुरा ॥ २.९.१८ ॥
'அப்போது நான் வரம் பெறுவேன்' என்று; 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று அந்த மகாத்மா கூறினார். தேவியே, நான் அறியாதவன்; நீயே முன்பு இதைச் சொல்லியிருந்தாய்.
2.9.19
कथैषा तव तु स्नेहान्मनसा धार्यते मया।
रामाभिषेकसम्भारान्निगृह्य विनिवर्तय ॥ २.९.१९ ॥
உன் மீதுள்ள அன்பினால் இந்தச் செய்தியை நான் மனதில் வைத்திருந்தேன். ராமனின் முடிசூட்டு ஏற்பாடுகளைத் தடுத்து நிறுத்திவிடு.
2.9.20
तौ च याचस्व भर्तारं भरतस्याभिषेचनम्।
प्रव्राजनं च रामस्य वर्षाणि च चतुर्दश ॥ २.९.२० ॥
அந்த இரண்டு வரங்களையும் மன்னனிடம் கேள்: பரதனுக்கு முடிசூட்டும், ராமனுக்கு பதினான்கு ஆண்டுகள் நாடுகடத்தலும்.
2.9.21
चतुर्दश हि वर्षाणि रामे प्रव्राजिते वनम्।
प्रजाभावगतस्नेहः स्थिरः पुत्रो भविष्यति ॥ २.९.२१ ॥
ராமன் காட்டுக்கு நாடுகடத்தப்பட்ட பதினான்கு ஆண்டுகளில், மக்களின் அன்பு உன் மகன் மீது உறுதியாகப் படிந்துவிடும்; அவன் நிலையான அரசனாவான்.
2.9.22
क्रोधागारं प्रविश्याद्य क्रुद्धेवाश्वपतेः सुते।
शेष्वानन्तर्हितायां त्वं भूमौ मलिनवासिनी ॥ २.९.२२ ॥
அஸ்வபதியின் மகளே, இப்போது கோபாகாரத்துக்குள் நுழைந்து கோபித்தவள் போல, அழுக்கு ஆடை அணிந்து, தரையில் மறைந்து படுத்துக்கொள்.
2.9.23
मा स्मैनं प्रत्युदीक्षेथा मा चैनमभिभाषथाः।
रुदन्ती पार्थिवं दृष्ट्वा जगत्यां शोकलालसा ॥ २.९.२३ ॥
அரசனைக் கண்டாலும் அவனை எதிர்பார்த்துப் பார்க்காதே, அவனுடன் பேசவும் வேண்டாம்; பூமியில் அழுதுகொண்டு, துயரத்தை விரும்புபவள் போல் இரு.
2.9.24
दयिता त्वं सदा भर्तुरत्र मे नास्ति संशयः।
त्वत्कृते च महाराजो विशेदपि हुताशनम् ॥ २.९.२४ ॥
நீ எப்போதும் உன் கணவனுக்குப் பிரியமானவள்; இதில் எனக்கு ஐயமில்லை. உன் பொருட்டு மகாராஜா நெருப்பிலும் புகக்கூடும்.
2.9.25
न त्वां क्रोधयितुं शक्तो न क्रुद्धां प्रत्युदीक्षितुम्।
तव प्रियार्थं राजा तु प्राणानपि परित्यजेत् ॥ २.९.२५ ॥
அரசன் உன்னைக் கோபப்படுத்தவும், கோபமுற்ற உன்னைப் பார்க்கவும் கூட முடியாதவன். உனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்க அரசன் தன் உயிரையும் கொடுப்பான்.
2.9.26
न ह्यतिक्रमितुं शक्तस्तव वाक्यं महीपतिः।
मन्दस्वभावे बुध्यस्व सौभाग्यबलमात्मनः ॥ २.९.२६ ॥
அரசன் உன் சொல்லை மீறும் ஆற்றல் உடையவன் அல்ல. எளிய இயல்புடையவளே, உன் சௌபாக்கியத்தின் வலிமையை உணர்ந்துகொள்.
2.9.27
मणिमुक्तासुवर्णानि रत्नानि विविधानि च।
दद्याद् दशरथो राजा मा स्म तेषु मनः कृथाः ॥ २.९.२७ ॥
அரசன் தசரதன் மணிகளும் முத்துகளும் பொன்னும் பலவகை ரத்தினங்களும் கொடுக்கலாம்; ஆனால் அவற்றின் மீது நீ மனம் வைக்காதே.
2.9.28
यौ तौ देवासुरे युद्धे वरौ दशरथो ददौ।
तौ स्मारय महाभागे सोऽर्थो न त्वा क्रमेदति ॥ २.९.२८ ॥
தேவாசுரப் போரில் தசரதன் உனக்குக் கொடுத்த அந்த இரண்டு வரங்களை அவருக்கு நினைவூட்டு, மகாபாக்கியவதியே. அந்த நோக்கம் உன்னைக் கைவிடாது.
2.9.29
यदा तु ते वरं दद्यात् स्वयमुत्थाप्य राघवः।
व्यवस्थाप्य महाराजं त्वमिमं वृणुया वरम् ॥ २.९.२९ ॥
ராகவன் உனக்கு வரம் அளிக்க முன்வரும் போது, நீ அரசனைத் தூக்கி அமர்த்தி இந்த வரத்தைக் கேள்.
2.9.30
रामप्रव्रजनं दूरं नव वर्षाणि पञ्च च।
भरतः क्रियतां राजा पृथिव्यां पार्थिवर्षभ ॥ २.९.३० ॥
ராமன் தொலைதூரத்தில் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசம் செல்லட்டும்; பரதன் இந்தப் பூமியின் அரசனாக்கப்படட்டும். ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவனே!
2.9.31
चतुर्दश हि वर्षाणि रामे प्रव्राजिते वनम्।
रूढश्च कृतमूलश्च शेषं स्थास्यति ते सुतः ॥ २.९.३१ ॥
ராமன் காட்டிற்கு அனுப்பப்பட்டால் பதினான்கு ஆண்டுகள் ஆகும்; அப்போது உன் மகன் வேர் ஊன்றி முழுமையாக நிலைபெறுவான்.
2.9.32
रामप्रव्राजनं चैव देवि याचस्व तं वरम्।
एवं सेत्स्यन्ति पुत्रस्य सर्वार्थास्तव कामिनि ॥ २.९.३२ ॥
தேவி, ராமனின் நாடுகடத்தலை வரமாகக் கேள்; அப்படியே உன் மகனின் அனைத்து நோக்கங்களும் நிறைவேறும், அன்பே.
2.9.33
एवं प्रव्राजितश्चैव रामोऽरामो भविष्यति।
भरतश्च गतामित्रस्तव राजा भविष्यति ॥ २.९.३३ ॥
இவ்வாறு ராமன் நாடுகடத்தப்பட்டால் அவன் மகிழ்ச்சியற்றவனாவான்; பகைவரற்ற பரதன் உன் அரசனாவான்.
2.9.34
येन कालेन रामश्च वनात् प्रत्यागमिष्यति।
अन्तर्बहिश्च पुत्रस्ते कृतमूलो भविष्यति ॥ २.९.३४ ॥
ராமன் காட்டிலிருந்து திரும்பி வரும் அந்தக் காலத்திற்குள், உன் மகன் உள்ளும் புறமும் வேர் ஊன்றி உறுதியடைந்திருப்பான்.
2.9.35
संगृहीतमनुष्यश्च सुहृद्भिः साकमात्मवान्।
प्राप्तकालं नु मन्येऽहं राजानं वीतसाध्वसा ॥ २.९.३५ ॥
நண்பர்களுடன் சேர்ந்து மக்களை ஆதரவாகக் கொண்ட, தன்னடக்கமுள்ள பரதன் பயமின்றி அரசனாகும் காலம் வந்துவிட்டதென்று நான் நினைக்கிறேன்.
2.9.36
रामाभिषेकसंकल्पान्निगृह्य विनिवर्तय।
अनर्थमर्थरूपेण ग्राहिता सा ततस्तया ॥ २.९.३६ ॥
ராமனின் முடிசூட்டு உறுதியைத் தடுத்து அதைத் திருப்பிவிடு. இவ்வாறு அழிவை நன்மையென்று அவளை ஏற்கச் செய்தனர்; பின்னர் அவளால் அது ஏற்கப்பட்டது.
2.9.37
हृष्टा प्रतीता कैकेयी मन्थरामिदमब्रवीत्।
सा हि वाक्येन कुब्जायाः किशोरीवोत्पथं गता ॥ २.९.३७ ॥
மகிழ்ச்சியும் நம்பிக்கையும் கொண்ட கைகேயி மந்தரையிடம் இவ்வாறு கூறினாள். கூனியின் சொற்களால் அவள் இளம்பெண்ணைப் போல் நெறி தவறிச் சென்றாள்.
2.9.38
कैकेयी विस्मयं प्राप्य परं परमदर्शना।
प्रज्ञां ते नावजानामि श्रेष्ठे श्रेष्ठाभिधायिनि ॥ २.९.३८ ॥
பெரும் வியப்படைந்த, உயர்ந்த பார்வையுடைய கைகேயி கூறினாள் — ஓ சிறந்தவளே, சிறந்ததைச் சொல்பவளே, உன் அறிவை நான் அலட்சியம் செய்யவில்லை.
2.9.39
पृथिव्यामसि कुब्जानामुत्तमा बुद्धिनिश्चये।
त्वमेव तु ममार्थेषु नित्ययुक्ता हितैषिणी ॥ २.९.३९ ॥
பூமியில் கூனிகளுள் நீயே சிறந்தவள், உறுதியான அறிவில்; என் காரியங்களில் எப்போதும் ஈடுபட்டு என் நலனை விரும்புபவளும் நீயே.
2.9.40
नाहं समवबुद्ध्येयं कुब्जे राज्ञश्चिकीर्षितम्।
सन्ति दुःसंस्थिताः कुब्जाः वक्राः परमपापिकाः ॥ २.९.४० ॥
ஓ கூனியே, அரசனின் நோக்கத்தை நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை. கூனிகள் அமைப்பற்றவர்கள், வளைந்தவர்கள், மிகவும் பாவிகள்.
2.9.41
त्वं पद्ममिव वातेन संनता प्रियदर्शना।
उरस्तेऽभिनिविष्टं वै यावत् स्कन्धात् समुन्नतम् ॥ २.९.४१ ॥
காற்றால் வளைந்த தாமரை போல நீ இருக்கிறாய், பார்க்க இனியவள்; உன் மார்பு தோள்வரை நன்கு உயர்ந்து பதிந்திருக்கிறது.
2.9.42
अधस्ताच्चोदरं शान्तं सुनाभमिव लज्जितम्।
प्रतिपूर्णं च जघनं सुपीनौ च पयोधरौ ॥ २.९.४२ ॥
கீழே உள்ள வயிறு அமைதியாகவும், அழகிய தொப்புளுடன் வெட்கப்பட்டது போலவும் உள்ளது; இடுப்பு நிறைந்தது, இரு மார்பகங்களும் மிகவும் பருத்தவை.
2.9.43
विमलेन्दुसमं वक्त्रमहो राजसि मन्थरे।
जघनं तव निर्मृष्टं रशनादामभूषितम् ॥ २.९.४३ ॥
ஓ மந்தரையே, உன் முகம் களங்கமற்ற நிலவைப் போல் எவ்வளவு ஒளிர்கிறது! கால்சங்கிலி அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உன் இடை பளபளக்கிறது.
2.9.44
जङ्घे भृशमुपन्यस्ते पादौ च व्यायतावुभौ।
त्वमायताभ्यां सक्थिभ्यां मन्थरे क्षौमवासिनी ॥ २.९.४४ ॥
ஓ மந்தரையே, உன் கால்கள் மிக அழகாக அமைந்துள்ளன; இருபுறமும் உள்ள பாதங்கள் நீண்டவை. பட்டாடை அணிந்த நீ நீண்ட தொடைகளால் சோபிக்கிறாய்.
2.9.45
अग्रतो मम गच्छन्ती राजसेऽतीव शोभने।
आसन् याः शम्बरे मायाः सहस्रम् असुराधिपे ॥ २.९.४५ ॥
ஓ அழகியே, என் முன்னே நடந்து செல்லும் நீ மிகவும் ஒளிர்கிறாய். அசுரத் தலைவன் சம்பரனிடம் இருந்த ஆயிரம் மாயங்கள் உன்னிடமும் உள்ளன.
2.9.46
हृदये ते निविष्टास् ता भूयश् चान्याः सहस्रशः।
तदेव स्थगु यद् दीर्घं रथ-घोणम् इवायतम् ॥ २.९.४६ ॥
உன் இதயத்தில் அந்த மாயங்கள் குடிகொண்டுள்ளன; அவற்றோடு பல்லாயிரம் பிற மாயங்களும் உள்ளன. தேர்த்தண்டைப் போல் நீண்டிருக்கும் உன் கூன், அதுவும் அவற்றில் ஒன்றே.
2.9.47
मतयः क्षत्र-विद्याश् च मायाश्चात्र वसन्ति ते।
अत्र तेऽहं प्रमोक्ष्यामि मालां कुब्जे हिरण्मयीम् ॥ २.९.४७ ॥
கூனியே, உன்னுள் அறிவுக்கூர்மையும், க்ஷத்திரிய வித்தைகளும், மாயங்களும் வாழ்கின்றன. ஆகவே இங்கே உனக்கு இந்தப் பொன்மாலையை அளிப்பேன்.
2.9.48
अभिषिक्ते च भरते राघवे च वनं गते।
जात्येन च सुवर्णेन सुनिष्टप्तेन सुन्दरि ॥ २.९.४८ ॥
பரதன் முடிசூட்டப்பட்டு, ராகவன் காட்டுக்குச் சென்றபின், ஓ அழகியே, நன்கு உருக்கித் தூய்மைப்படுத்திய உயர்தர பொன்னால் (அணி) தருவேன்.
2.9.49
लब्धार्था च प्रतीता च लेपयिष्यामि ते स्थगु।
मुखे च तिलकं चित्रं जातरूपमयं शुभम् ॥ २.९.४९ ॥
கைகேயி மந்தரையிடம் கூறுகிறாள்: "உன் நோக்கம் நிறைவேறியது, நீ நம்பிக்கைக்குரியவள்; உன் உடலில் சந்தனக் குழம்பு பூசுவேன், முகத்தில் தங்கத்தால் ஆன அழகிய, சுபமான திலகமும் இடுவேன்."
2.9.50
कारयिष्यामि ते कुब्जे शुभान्याभरणानि च।
परिधाय शुभे वस्त्रे देवतेव चरिष्यसि ॥ २.९.५० ॥
"கூனியே, உனக்கு அழகான ஆபரணங்களைச் செய்விப்பேன்; அழகிய ஆடைகளை அணிந்து தெய்வம் போல் நடமாடுவாய்."
2.9.51
चन्द्रमाह्वयमानेन मुखेनाप्रतिमानना।
गमिष्यसि गतिं मुख्यां गर्वयन्ती द्विषज्जने ॥ २.९.५१ ॥
"சந்திரனையே அழைப்பதுபோல் உன் முகம் ஒப்பற்றதாக இருக்கும்; பகைவர் மத்தியில் பெருமிதத்துடன் சிறந்த நடையில் நடப்பாய்."
2.9.52
तवापि कुब्जाः कुब्जायाः सर्वाभरणभूषिताः।
पादौ परिचरिष्यन्ति यथैव त्वं सदा मम ॥ २.९.५२ ॥
"உன் கூனிப் பணிப்பெண்களும், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நீ எனக்கு எப்போதும் செய்வது போலவே உன் கால்களுக்குப் பணிவிடை செய்வார்கள்."
2.9.53
शयानां शयने शुभ्रे वेद्यामग्निशिखामिव ॥ २.९.५३ ॥
"வெண்மையான படுக்கையில் படுத்திருக்கும் நீ, வேதிகையின் மேல் அக்னிச் சுடர்போல் (தோன்றுவாய்)."
2.9.54
गतोदके सेतुबन्धो न कल्याणि विधीयते।
उत्तिष्ठ कुरु कल्याणं राजानमनुदर्शय ॥ २.९.५४ ॥
"கல்யாணியே, நீர் வடிந்த பின் அணை கட்டப்படுவதில்லை. எழுந்திரு, நலமானதைச் செய், அரசனிடம் (உன்னைக்) காட்டு."
2.9.55
तथा प्रोत्साहिता देवी गत्वा मन्थरया सह।
क्रोधागारं विशालाक्षी सौभाग्यमदगर्विता ॥ २.९.५५ ॥
இவ்வாறு ஊக்கப்படுத்தப்பட்ட, விசாலமான கண்களை உடைய தேவி, செளபாக்கிய மதத்தால் பெருமிதம் கொண்டு, மந்தரையுடன் கோபக் கூடத்திற்குச் சென்றாள்.
2.9.56
अनेकशतसाहस्रं मुक्ताहारं वराङ्गना।
अवमुच्य वरार्हाणि शुभान्याभरणानि च ॥ २.९.५६ ॥
அந்த அழகி பல ஆயிரம் முத்து மாலைகளையும், சிறந்த சுபமான ஆபரணங்களையும் கழற்றி வைத்தாள்.
2.9.57
तदा हेमोपमा तत्र कुब्जावाक्यवशंगता।
संविश्य भूमौ कैकेयी मन्थरामिदमब्रवीत् ॥ २.९.५७ ॥
அப்போது பொன்னிறமுடைய கைகேயி, கூனியின் சொற்களுக்கு அடங்கி, தரையில் படுத்து மந்தரையிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.
2.9.58
इह वा मां मृतां कुब्जे
नृपायावेदयिष्यसि।
वनं तु राघवे प्राप्ते
भरतः प्राप्स्यते क्षितिम् ॥ २.९.५८ ॥
கூனியே! இங்கேயே நான் இறந்துவிட்டேன் என்று அரசனிடம் நீ தெரிவிப்பாய்; ராகவன் காட்டிற்குச் சென்றபின் பரதன் நிலத்தை அடைவான்.
2.9.59
सुवर्णेन न मे ह्यर्थो
न रत्नैर्न च भोजनैः।
एष मे जीवितस्यान्तो
रामो यद्यभिषिच्यते ॥ २.९.५९ ॥
எனக்கு பொன்னும் வேண்டாம், ரத்தினங்களும் வேண்டாம், உணவும் வேண்டாம்; ராமன் முடிசூட்டப்பட்டால் அதுவே என் வாழ்வின் முடிவு.
2.9.60
ततः पुनस्तां महिषीं महीक्षितो
वचोभिरत्यर्थमहापराक्रमैः।
उवाच कुब्जा भरतस्य मातरं
हितं वचो राममुपेत्य चाहितम् ॥ २.९.६० ॥
பிறகு கூனி, மன்னனின் அந்தப் பட்டத்தரசியிடம், மிகுந்த வீரம் நிறைந்த சொற்களால் பேசினாள்; பரதனின் தாயிடம் ராமனுக்கு எதிரான, ஆனால் ஹிதமானதாகத் தோன்றும் சொல்லை இவ்வாறு கூறினாள்.
2.9.61
प्रपत्स्यते राज्यमिदं हि राघवो
यदि ध्रुवं त्वं ससुता च तप्स्यसे।
ततो हि कल्याणि यतस्व तत् तथा
यथा सुतस्ते भरतोऽभिषेक्ष्यते ॥ २.९.६१ ॥
ராகவன் இந்த அரசை அடைந்துவிட்டால், நிச்சயமாக நீயும் உன் மகனும் துன்புறுவீர்கள். ஆகையால் கல்யாணி, உன் மகன் பரதன் முடிசூட்டப்படுமாறு முயற்சி செய்.
2.9.62
तथातिविद्धा महिषीति कुब्जया
समाहता वागिषुभिर्मुहुर्मुहुः।
विधाय हस्तौ हृदयेऽतिविस्मिता
शशंस कुब्जां कुपिता पुनः पुनः ॥ २.९.६२ ॥
கூனியின் சொல்லம்புகளால் திரும்பத் திரும்பத் தாக்கப்பட்ட அரசி மிகவும் துன்புற்றாள். இதயத்தின்மீது கைகளை வைத்து, மிகவும் திகைத்தவளாகவும் கோபமுற்றவளாகவும் கூனியிடம் மீண்டும் மீண்டும் பேசினாள்.
2.9.63
यमस्य वा मां विषयं गतामितो
निशम्य कुब्जे प्रतिवेदयिष्यसि।
वनं गते वा सुचिराय राघवे
समृद्धकामो भरतो भविष्यति ॥ २.९.६३ ॥
கூனியே, இங்கிருந்து யமனின் உலகுக்குச் சென்ற என்னைப் பற்றிக் கேட்டு நீ அறிவிப்பாய், அல்லது ராகவன் நெடுங்காலம் காட்டுக்குச் சென்றபின் பரதன் தன் விருப்பங்கள் நிறைவேறியவனாக ஆவான்.
2.9.64
अहं हि नैवास्तरणानि न स्रजो
न चन्दनं नाञ्जनपानभोजनम्।
न किंचिदिच्छामि न चेह जीवनं
न चेदितो गच्छति राघवो वनम् ॥ २.९.६४ ॥
ராகவன் இங்கிருந்து காட்டுக்குப் போகாவிட்டால், நான் படுக்கையையும் விரவிரும் பூமாலைகளையும் சந்தனத்தையும் மையையும் பானத்தையும் உணவையும் விரும்பமாட்டேன்; எதையும் விரும்பமாட்டேன், இங்கே உயிர் வாழவும் விரும்பமாட்டேன்.
2.9.65
अथैवमुक्त्वा वचनं सुदारुणं
निधाय सर्वाभरणानि भामिनी।
असंस्कृतामास्तरणेन मेदिनीं
तदाधिशिश्ये पतितेव किंनरी ॥ २.९.६५ ॥
இவ்வாறு மிகக் கடுமையான சொற்களைச் சொன்னபின், எல்லா அணிகலன்களையும் வைத்துவிட்டு, அந்த அழகி விரிப்பில்லாத நிலத்தில், கீழே விழுந்த கின்னரியைப் போல படுத்துக்கொண்டாள்.
2.9.66
उदीर्णसंरम्भतमोवृतानना
तदावमुक्तोत्तममाल्यभूषणा।
नरेन्द्रपत्नी विमना बभूव सा
तमोवृता द्यौरिव मग्नतारका ॥ २.९.६६ ॥
அப்போது கடுமையான சினத்தின் இருளால் மூடப்பட்ட முகத்தோடு, சிறந்த மாலைகளையும் அணிகலன்களையும் கழற்றி எறிந்த அந்த அரசியின் மனம் வாடியது; விண்மீன்கள் மூழ்கிய இருளால் சூழ்ந்த வானம்போல் ஆனாள்.