Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.33.1
सोऽवतीर्य द्रुमात् तस्माद् विद्रुमप्रतिमाननः।
विनीतवेषः कृपणः प्रणिपत्योपसृत्य च ॥ ५.३३.१ ॥
Vom Baum herabsteigend, mit einem Antlitz wie Korallen, bescheiden gekleidet, verneigte er sich demütig und trat näher.
5.33.2
तामब्रवीन्महातेजा हनूमान् मारुतात्मजः।
शिरस्यञ्जलिमाधाय सीतां मधुरया गिरा ॥ ५.३३.२ ॥
Hanumān, von großem Glanz, Sohn des Windes, legte die gefalteten Hände auf sein Haupt und sprach mit süßer Stimme zu Sītā.
5.33.3
का नु पद्मपलाशाक्षि क्लिष्टकौशेयवासिनि।
द्रुमस्य शाखामालम्ब्य तिष्ठसि त्वमनिन्दिते ॥ ५.३३.३ ॥
Wer bist du, Lotusblättrigäugige, in abgetragene Seide gekleidet, Makellose, die du den Zweig eines Baumes hältst?
5.33.4
किमर्थं तव नेत्राभ्यां वारि स्रवति शोकजम्।
पुण्डरीकपलाशाभ्यां विप्रकीर्णमिवोदकम् ॥ ५.३३.४ ॥
Warum fließt aus deinen beiden Augen das Wasser des Kummers, als wäre es von Lotusblättern verstreut?
5.33.5
सुराणामसुराणां च नागगन्धर्वरक्षसाम्।
यक्षाणां किंनराणां च का त्वं भवसि शोभने ॥ ५.३३.५ ॥
O Strahlende, bist du von den Göttern, den Asuras, den Nāgas, den Gandharvas und den Rākṣasas, von den Yakṣas und den Kinnaras — wer bist du?
5.33.6
का त्वं भवसि रुद्राणां मरुतां वा वरानने।
वसूनां वा वरारोहे देवता प्रतिभासि मे ॥ ५.३३.६ ॥
O Schönantlitzige, bist du von den Rudras, den Maruts oder den Vasus? O Schönhüftige, du erscheinst mir als Göttin.
5.33.7
किं नु चन्द्रमसा हीना पतिता विबुधालयात्।
रोहिणी ज्योतिषां श्रेष्ठा श्रेष्ठा सर्वगुणाधिका ॥ ५.३३.७ ॥
Bist du Rohiṇī, vom Mond getrennt und aus der Wohnung der Götter gefallen, die beste der Gestirne, allen Tugenden überlegen?
5.33.8
कोपाद् वा यदि वा मोहाद् भर्तारमसितेक्षणे।
वसिष्ठं कोपयित्वा त्वं वासि कल्याण्यरुन्धती ॥ ५.३३.८ ॥
O du mit den dunklen Augen, hast du aus Zorn oder Verblendung deinen Gatten oder Vasiṣṭha erzürnt, und bist so Arundhatī, o Glückverheißende?
5.33.9
को नु पुत्रः पिता भ्राता भर्ता वा ते सुमध्यमे।
अस्माल्लोकादमुं लोकं गतं त्वमनुशोचसि ॥ ५.३३.९ ॥
O du mit der schlanken Taille, welcher Sohn, Vater, Bruder oder Gatte von dir ist aus dieser Welt in jene gegangen, dass du um ihn trauerst?
5.33.10
रोदनादतिनिःश्वासाद् भूमिसंस्पर्शनादपि।
न त्वां देवीमहं मन्ये राज्ञः संज्ञावधारणात् ॥ ५.३३.१० ॥
Durch Weinen, tiefes Seufzen und sogar das Berühren des Bodens halte ich dich nicht für die Königin, denn daran wird das Erkennen der Zeichen des Königs nicht festgestellt.
5.33.11
व्यञ्जनानि हि ते यानि लक्षणानि च लक्षये।
महिषी भूमिपालस्य राजकन्या च मे मता ॥ ५.३३.११ ॥
Die körperlichen Zeichen und Merkmale, die ich an dir sehe, zeigen, dass du die Hauptgemahlin des Herrschers der Erde und eine Königstochter bist.
5.33.12
रावणेन जनस्थानाद् बलात् प्रमथिता यदि।
सीता त्वमसि भद्रं ते तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ ५.३३.१२ ॥
Wenn du Sītā bist, die Rāvaṇa gewaltsam aus Janasthāna entführte, so möge es dir wohlergehen; sage mir das wahrhaftig, da ich frage.
5.33.13
यथा हि तव वै दैन्यं रूपं चाप्यतिमानुषम्।
तपसा चान्वितो वेषस्त्वं राममहिषी ध्रुवम् ॥ ५.३३.१३ ॥
Wie deine Not, deine übermenschliche Gestalt und dein von Askese gezeichnetes Gewand zeigen, bist du gewiss die Hauptgemahlin Rāmas.
5.33.14
सा तस्य वचनं श्रुत्वा रामकीर्तनहर्षिता।
उवाच वाक्यं वैदेही हनूमन्तं द्रुमाश्रितम् ॥ ५.३३.१४ ॥
Als sie seine Worte hörte, erfreut über das Lob Rāmas, sprach Vaidehī diese Worte zu Hanumān, der im Baum saß.
5.33.15
पृथिव्यां राजसिंहानां मुख्यस्य विदितात्मनः।
स्नुषा दशरथस्याहं शत्रुसैन्यप्रणाशिनः ॥ ५.३३.१५ ॥
Ich bin die Schwiegertochter Daśarathas, des Ersten unter den löwengleichen Königen der Erde, des Selbstwissenden, Vernichters feindlicher Heere.
5.33.16
दुहिता जनकस्याहं वैदेहस्य महात्मनः।
सीतेति नाम्ना चोक्ताहं भार्या रामस्य धीमतः ॥ ५.३३.१६ ॥
Ich bin die Tochter des großherzigen Janaka, des Königs von Videha; ich werde Sītā genannt und bin die Gattin des weisen Rāma.
5.33.17
समा द्वादश तत्राहं राघवस्य निवेशने।
भुञ्जाना मानुषान् भोगान् सर्वकामसमृद्धिनी ॥ ५.३३.१७ ॥
Dort, in der Wohnung des Rāghava, genoss ich zwölf Jahre lang menschliche Freuden, reich an allem, was ich begehrte.
5.33.18
ततस्त्रयोदशे वर्षे राज्ये चेक्ष्वाकुनन्दनम्।
अभिषेचयितुं राजा सोपाध्यायः प्रचक्रमे ॥ ५.३३.१८ ॥
Dann, im dreizehnten Jahr, begann der König zusammen mit seinem Lehrer, Rāma, die Freude des Ikṣvāku-Geschlechts, zum König salben zu lassen.
5.33.19
तस्मिन् सम्भ्रियमाणे तु राघवस्याभिषेचने।
कैकेयी नाम भर्तारमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.३३.१९ ॥
Während die Vorbereitungen zur Salbung Rāghavas getroffen wurden, sprach die Königin namens Kaikeyī diese Worte zu ihrem Gemahl.
5.33.20
न पिबेयं न खादेयं प्रत्यहं मम भोजनम्।
एष मे जीवितस्यान्तो रामो यद्यभिषिच्यते ॥ ५.३३.२० ॥
Wenn Rāma gesalbt wird, werde ich weder täglich trinken noch essen; dies wird das Ende meines Lebens sein.
5.33.21
यत् तदुक्तं त्वया वाक्यं प्रीत्या नृपतिसत्तम।
तच्चेन्न वितथं कार्यं वनं गच्छतु राघवः ॥ ५.३३.२१ ॥
O bester der Könige, wenn das Wort, das du mir aus Zuneigung gegeben hast, nicht vergeblich sein soll, so möge Rāghava in den Wald gehen.
5.33.22
स राजा सत्यवाग् देव्या वरदानमनुस्मरन्।
मुमोह वचनं श्रुत्वा कैकेय्याः क्रूरमप्रियम् ॥ ५.३३.२२ ॥
Der wahrhaftige König, sich der Gnadengaben erinnernd, die er der Königin gewährt hatte, war verwirrt, als er Kaikeyīs grausame und unwillkommene Worte hörte.
5.33.23
ततस्तं स्थविरो राजा सत्यधर्मे व्यवस्थितः।
ज्येष्ठं यशस्विनं पुत्रं रुदन् राज्यमयाचत ॥ ५.३३.२३ ॥
Da bat der greise König, fest im Dharma der Wahrheit, weinend seinen ruhmreichen ältesten Sohn um das Königreich.
5.33.24
स पितुर्वचनं श्रीमानभिषेकात् परं प्रियम्।
मनसा पूर्वमासाद्य वाचा प्रतिगृहीतवान् ॥ ५.३३.२४ ॥
Jener glorreiche Rāma nahm das Wort seines Vaters, das ihm lieber war als die Salbung, zuerst in seinem Herzen auf und bestätigte es dann mit seiner Stimme.
5.33.25
दद्यान्न प्रतिगृह्णीयात् सत्यं ब्रूयान्न चानृतम्।
अपि जीवितहेतोर्हि रामः सत्यपराक्रमः ॥ ५.३३.२५ ॥
Er würde geben, aber nicht annehmen; er spräche Wahrheit, nicht Lüge. Selbst um des Lebens willen ist Rāma von wahrhaftiger Tapferkeit.
5.33.26
स विहायोत्तरीयाणि महार्हाणि महायशाः।
विसृज्य मनसा राज्यं जनन्यै मां समादिशत् ॥ ५.३३.२६ ॥
Jener von großem Ruhm legte seine kostbaren Obergewänder ab, gab in Gedanken das Königreich auf und übergab mich seiner Mutter.
5.33.27
साहं तस्याग्रतस्तूर्णं प्रस्थिता वनचारिणी।
नहि मे तेन हीनाया वासः स्वर्गेऽपि रोचते ॥ ५.३३.२७ ॥
So brach ich, die Waldwanderin, eilends vor ihm auf; denn ohne ihn gefällt mir auch das Wohnen im Himmel nicht.
5.33.28
प्रागेव तु महाभागः सौमित्रिर्मित्रनन्दनः।
पूर्वजस्यानुयात्रार्थे कुशचीरैरलंकृतः ॥ ५.३३.२८ ॥
Schon früher hatte sich der sehr glückliche Saumitri, die Freude seiner Freunde, mit Kuśa-Gras und Rindengewändern geschmückt, um seinem älteren Bruder zu folgen.
5.33.29
ते वयं भर्तुरादेशं बहुमान्य दृढव्रताः।
प्रविष्टाः स्म पुरादृष्टं वनं गम्भीरदर्शनम् ॥ ५.३३.२९ ॥
Wir, im Gelübde fest, den Befehl unseres Gatten hochachtend, betraten jenen Wald von tiefem Anblick, den wir zuvor nie gesehen hatten.
5.33.30
वसतो दण्डकारण्ये तस्याहममितौजसः।
रक्षसापहृता भार्या रावणेन दुरात्मना ॥ ५.३३.३० ॥
Während ich im Daṇḍaka-Wald wohnte, wurde ich, die Gattin jenes Unermesslichkräftigen, vom bösgesinnten Dämon Rāvaṇa entführt.
5.33.31
द्वौ मासौ तेन मे कालो जीवितानुग्रहः कृतः।
ऊर्ध्वं द्वाभ्यां तु मासाभ्यां ततस्त्यक्ष्यामि जीवितम् ॥ ५.३३.३१ ॥
Er hat meinem Leben eine Gnadenfrist von zwei Monaten gewährt. Nach diesen zwei Monaten werde ich mein Leben aufgeben.