ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.131
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.131.1
इन्द्रा॑य॒ हि द्यौरसु॑रो॒ अन॑म्न॒तेन्द्रा॑य म॒ही पृ॑थि॒वी वरी॑मभिर्द्यु॒म्नसा॑ता॒ वरी॑मभिः॒ इन्द्रं॒ विश्वे॑ स॒जोष॑सो ।
दे॒वासो॑ दधिरे पु॒रः इन्द्रा॑य॒ विश्वा॒ सव॑नानि॒ मानु॑षा रा॒तानि॑ सन्तु॒ मानु॑षा ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୟୁଲୋକ ନତ ହେଲା; ବଳବାନ ଅସୁର ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମସ୍ତକ ନତ କଲା। ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ନିଜ ବିସ୍ତାର ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକମତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖନ୍ତି; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ହିତ ପାଇଁ ହେଉ।
1.131.2
विश्वे॑षु॒ हि त्वा॒ सव॑नेषु तु॒ञ्जते॑ समा॒नमेकं॒ वृष॑मण्यवः॒ पृथ॒क्स्वः॑ सनि॒ष्यवः॒ पृथ॒क्तं त्वा॒ नावं॒ न प॒र्षणिं॑ ।
शू॒षस्य॑ धु॒रि धी॑महि॒ इन्द्रं॒ न य॒ज्ञैश्चि॒तय॑न्त आ॒यवः॒ स्तोमे॑भि॒रिन्द्र॑मा॒यवः॑ ॥
ସମସ୍ତ ସବନରେ ସେମାନେ ତୁମକୁ ହିଁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ବଳ କାମନା କରୁଥିବା ଏକ ମନରେ। ପୃଥକ ଭାବେ ଆଲୋକ ଚାହାନ୍ତି; ତୁମକୁ ନୌକା ପରି ପାରକରାଉଥିବା ଭାବି, ଶୂଷର ଜୁଆରେ ତୁମକୁ ଧାରଣ କରୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଜ୍ଞ ଓ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଯାଚକମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି।
1.131.3
वि त्वा॑ ततस्रे मिथु॒ना अ॑व॒स्यवो॑ व्र॒जस्य॑ सा॒ता गव्य॑स्य निः॒सृजः॒ सक्ष॑न्त इन्द्र निः॒सृजः॒ यद्ग॒व्यन्ता॒ द्वा जना॑ ।
स्व॑र्यन्ता॑ स॒मूह॑सि आ॒विष्करि॑क्र॒द्वृष॑णं सचा॒भुवं॒ वज्र॑मिन्द्र सचा॒भुव॑म् ॥
ସହାୟତା ଖୋଜୁଥିବା ଯୋଡ଼ିମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ପୃଥକ ଭାବେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ; ଦଳର ବିଜୟ ଓ ଗୋଧନର ଇଚ୍ଛାରେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ ମୁକ୍ତକାରୀମାନେ ପୃଥକ ଭାବେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଗାଈ ଚାହୁଁଥିବା ଦୁଇ ଜଣ ଆଲୋକ ଆଡ଼େ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ତୁମେ ପ୍ରକାଶ୍ୟରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ବୃଷ ଓ ସହଚର ବଜ୍ରକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସହଚର ବଜ୍ରକୁ।
1.131.4
वि॒दुष्टे॑ अ॒स्य वी॒र्य॑स्य पू॒रवः॒ पुरो॒ यदि॑न्द्र॒ शार॑दीर॒वाति॑रः सासहा॒नो अ॒वाति॑रः॒ शास॒स्तमि॑न्द्र॒ मर्त्य॑म् ।
अय॑ज्युं शवसस्पते म॒हीम॑मुष्णाः पृथि॒वीमि॒मा अ॒पो म॑न्दसा॒न इ॒मा अ॒पः ॥
ତୁମ ଏହି ବୀର ବଳ ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି; ପୂରୁ ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶରତର କିଲ୍ଲା ଭାଙ୍ଗିଲ, ଜୟ କରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନଷ୍ଟ କଲ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଳର ପ୍ରଭୁ, ସେ ଅଯଜ୍ଞୀ ମର୍ତ୍ତ୍ୟକୁ ତୁମେ ଶାସ୍ତି ଦିଅ; ତୁମେ ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ବା ଏହି ଜଳ ଚୋରି କରିନାହଁ; ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଜଳ ମୁକ୍ତ କଲ।
1.131.5
आदित्ते॑ अ॒स्य वी॒र्य॑स्य चर्किर॒न्मदे॑षु वृषन्नु॒शिजो॒ यदावि॑थ सखीय॒तो यदावि॑थ च॒कर्थ॑ का॒रमे॑भ्यः ।
पृत॑नासु॒ प्रव॑न्तवे॒ ते अ॒न्याम॑न्यां न॒द्यं॑ सनिष्णत श्रव॒स्यन्तः॑ सनिष्णत ॥
ତେବେ ତୁମ ଏହି ବୀର ବଳ ଆଡ଼େ ସେମାନେ ଗଲେ; ହେ ବୃଷ, ମଦୋଲ୍ଲାସରେ (ତୁମେ) ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲ। ମିତ୍ରଖୋଜୁଥିବାଙ୍କୁ ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟ କଲ, କିମ୍ବା ସାହାଯ୍ୟ କଲ ବେଳେ, ଯଜମାନଙ୍କ ଉପକାର କଲ। ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ, ରକ୍ଷକ ପାଖକୁ ସେମାନେ ଏକ ଏକ କରି ନଦୀକୂଳ ଆଡ଼େ ଗଲେ; ଯଶ କାମନା କରି ସେମାନେ (ଜଳ) ପାଆନ୍ତି।
1.131.6
उ॒तो नो॑ अ॒स्या उ॒षसो॑ जु॒षेत॒ हि अ॒र्कस्य॑ बोधि ह॒विषो॒ हवी॑मभिः॒ स्व॑र्षाता॒ हवी॑मभिः॒ यदि॑न्द्र॒ हन्त॑वे॒ मृधो॑ ।
वृषा॑ वज्रि॒ञ्चिके॑तसि॒ आ मे॑ अ॒स्य वे॒धसो॒ नवी॑यसो॒ मन्म॑ श्रुधि॒ नवी॑यसः ॥
ଏହି ଉଷା ପାଇଁ ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ; ତୁମେ ଅର୍କ (ସ୍ତୁତି) ଜାଣ, ହବିର ମନ୍ତ୍ରରେ; ସ୍ୱର୍ଗର ଦାନ ସହିତ ହବି-ମନ୍ତ୍ରରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଜାଣ ବେଳେ। ହେ ବୃଷ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ମୋ ଏହି ନୂଆ ବାଣୀରେ ଜାଣ; ଏହି ଜ୍ଞାନୀ (କବି)ଙ୍କର ନୂତନ ସ୍ତୋତ୍ର ଶୁଣ।
1.131.7
त्वं तमि॑न्द्र वावृधा॒नो अ॑स्म॒युर॑मित्र॒यन्तं॑ तुविजात॒ मर्त्यं॒ वज्रे॑ण शूर॒ मर्त्यं॑ ज॒हि यो नो॑ अघा॒यति॑ ।
शृ॒णु॒ष्व सु॒श्रव॑स्तमः रि॒ष्टं न याम॒न्नप॑ भूतु दुर्म॒तिर्विश्वाप॑ भूतु दुर्म॒तिः ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଆମ ପ୍ରତି ବିଦ୍ବେଷ ରଖେ ଓ ଆମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଠିଆ ହୁଏ, ତାକୁ ବଜ୍ରରେ ମାର, ହେ ବୀର, ହେ ବହୁଜନ୍ମା; ଯେ ଆମର ଅହିତ ଚାହେଁ। ହେ ସର୍ବାଧିକ ଯଶସ୍ୱୀ, ଆମ କଥା ଶୁଣ; ଆମ ପଥରୁ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଦୂର ହେଉ, ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହୁ; ସମସ୍ତ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଦୂର ହେଉ।