ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.49

1.49.1

उषो॑ भ॒द्रेभि॒रा ग॑हि दि॒वश्चि॑द्रोच॒नादधि॑ ।
वह॑न्त्वरु॒णप्स॑व॒ उप॑ त्वा सो॒मिनो॑ गृ॒हम् ॥

ହେ ଉଷା, ମଙ୍ଗଳକାରୀ ଦୀପ୍ତି ସହିତ ଆକାଶର ପ୍ରକାଶରୁ ଉପରୁ ଆସ। ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ରଶ୍ମିର ଅଶ୍ୱମାନେ ତୁମକୁ ସୋମ ନିଷ୍କାସନକାରୀଙ୍କ ଗୃହକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ।

सु॒पेश॑सं सु॒खं रथं॒ यम॒ध्यस्था॑ उष॒स्त्वम् ।
तेना॑ सु॒श्रव॑सं॒ जनं॒ प्रावा॒द्य दु॑हितर्दिवः ॥

ହେ ଉଷା, ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଓ ସୁଖକର ଯେଉଁ ରଥରେ ତୁମେ ଆରୋହଣ କରିଛ, ସେଥିରେ ହେ ଆକାଶକନ୍ୟା, ଆଜି ଯଶସ୍ୱୀ ମନୁଷ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କର।

वय॑श्चित्ते पत॒त्रिणो॑ द्वि॒पच्चतु॑ष्पदर्जुनि ।
उषः॒ प्रार॑न्नृ॒तूँरनु॑ दि॒वो अन्ते॑भ्य॒स्परि॑ ॥

ହେ ଅର୍ଜୁନୀ ଉଷା, ତୁମର ପକ୍ଷୀ, ଦ୍ୱିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ; ହେ ଉଷା, ଆକାଶର ସୀମାରୁ ଋତୁମାନଙ୍କୁ ଚାରିଦିଗରେ ଚଳାଇ ସେମାନେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି।

व्यु॒च्छन्ती॒ हि र॒श्मिभि॒र्विश्व॑मा॒भासि॑ रोच॒नम् ।
तां त्वामु॑षर्वसू॒यवो॑ गी॒र्भिः कण्वा॑ अहूषत ॥

କିରଣରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆଲୋକକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଛ। ସେହି ତୁମକୁ, ହେ ଉଷା, ଧନ କାମନା କରୁଥିବା କଣ୍ୱ ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତିରେ ଆହ୍ୱାନ କରିଛନ୍ତି।