ઋગ્વેદ · સૂક્ત 10.158

10.158.1

सूर्यो॑ नो दि॒वस्पा॑तु॒ वातो॑ अ॒न्तरि॑क्षात् ।
अ॒ग्निर्नः॒ पार्थि॑वेभ्यः ॥

સૂર્ય દ્યુલોકથી અમારું રક્ષણ કરો, વાયુ અંતરિક્ષથી રક્ષણ કરો; અગ્નિ પૃથ્વીના પ્રાણીઓથી અમારું રક્ષણ કરો.

जोषा॑ सवित॒र्यस्य॑ ते॒ हरः॑ श॒तं स॒वाँ अर्ह॑ति ।
पा॒हि नो॑ दि॒द्युतः॒ पत॑न्त्याः ॥

હે સવિતા, તારી સુવર્ણ પ્રભા સો સવનોને યોગ્ય છે; પ્રસન્ન થા. પડતી વીજળીથી અમારું રક્ષણ કર.

चक्षु॑र्नो दे॒वः स॑वि॒ता चक्षु॑र्न उ॒त पर्व॑तः ।
चक्षु॑र्धा॒ता द॑धातु नः ॥

દેવ સવિતા અમને દૃષ્ટિ આપો; પર્વત પણ અમને દૃષ્ટિ આપો; ધાતા અમને દૃષ્ટિ ધારણ કરાવો.

चक्षु॑र्नो धेहि॒ चक्षु॑षे॒ चक्षु॑र्वि॒ख्यै त॒नूभ्यः॑ ।
सं चे॒दं वि च॑ पश्येम ॥

અમારા માટે દૃષ્ટિ સ્થાપિત કર; જોવા માટે દૃષ્ટિ આપ; અમારા શરીરો માટે દૃષ્ટિ આપ. આ સમગ્રને અમે એકસાથે અને અલગ અલગ જોઈએ.

सु॒सं॒दृशं॑ त्वा व॒यं प्रति॑ पश्येम सूर्य ।
वि प॑श्येम नृ॒चक्ष॑सः ॥

હે સૂર્ય, અતિ સુંદર એવા તને અમે સામેથી જોઈએ; અમે સ્પષ્ટ રીતે જોઈએ; માણસોને જોનાર તને અમે જોઈએ.