ऋग्वेद · सूक्त 10.158

10.158.1

सूर्यो॑ नो दि॒वस्पा॑तु॒ वातो॑ अ॒न्तरि॑क्षात् ।
अ॒ग्निर्नः॒ पार्थि॑वेभ्यः ॥

सूर्य द्युलोकापासून आमचे रक्षण करो, वायू अंतरिक्षापासून रक्षण करो; अग्नी पृथ्वीवरील प्राण्यांपासून आमचे रक्षण करो.

जोषा॑ सवित॒र्यस्य॑ ते॒ हरः॑ श॒तं स॒वाँ अर्ह॑ति ।
पा॒हि नो॑ दि॒द्युतः॒ पत॑न्त्याः ॥

हे सविता, तुझी सुवर्णप्रभा शंभर सवनांना योग्य आहे; प्रसन्न हो. पडणाऱ्या विजेपासून आमचे रक्षण कर.

चक्षु॑र्नो दे॒वः स॑वि॒ता चक्षु॑र्न उ॒त पर्व॑तः ।
चक्षु॑र्धा॒ता द॑धातु नः ॥

देव सविता आम्हाला दृष्टी देवो; पर्वतही आम्हाला दृष्टी देवो; धाता आम्हाला दृष्टी ठेवो.

चक्षु॑र्नो धेहि॒ चक्षु॑षे॒ चक्षु॑र्वि॒ख्यै त॒नूभ्यः॑ ।
सं चे॒दं वि च॑ पश्येम ॥

आम्हाला दृष्टी स्थापन कर; पाहण्यासाठी दृष्टी दे; आमच्या शरीरांसाठी दृष्टी दे. हे सर्व आम्ही एकत्र आणि वेगळे पाहू.

सु॒सं॒दृशं॑ त्वा व॒यं प्रति॑ पश्येम सूर्य ।
वि प॑श्येम नृ॒चक्ष॑सः ॥

हे सूर्या, अत्यंत सुंदर अशा तुला आम्ही समोरून पाहो; आम्ही स्पष्टपणे पाहो; माणसांकडे पाहणाऱ्या तुला आम्ही पाहो.