ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.39

9.39.1

आ॒शुर॑र्ष बृहन्मते॒ परि॑ प्रि॒येण॒ धाम्ना॑ ।
यत्र॑ दे॒वा इति॒ ब्रव॑न् ॥

ହେ ବୃହନ୍ମତି, ଶୀଘ୍ର ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ଧାମ ଆଡ଼କୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ 'ଏଠାରେ' କହନ୍ତି।

प॒रि॒ष्कृ॒ण्वन्ननि॑ष्कृतं॒ जना॑य या॒तय॒न्निषः॑ ।
वृ॒ष्टिं दि॒वः परि॑ स्रव ॥

ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଅପ୍ରକଟକୁ ପ୍ରକଟ କରି, ଖାଦ୍ୟକୁ ଚଳାଇ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବର୍ଷା ପ୍ରବାହିତ କର।

सु॒त ए॑ति प॒वित्र॒ आ त्विषिं॒ दधा॑न॒ ओज॑सा ।
वि॒चक्षा॑णो विरो॒चय॑न् ॥

ନିଷ୍କାସିତ ସୋମ ପବିତ୍ରରେ ଆସେ, ଓଜରେ ତେଜ ଧାରଣ କରି, ଦେଖି ଓ ଆଲୋକିତ କରି।

अ॒यं स यो दि॒वस्परि॑ रघु॒यामा॑ प॒वित्र॒ आ ।
सिन्धो॑रू॒र्मा व्यक्ष॑रत् ॥

ଏ ସେହି, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସେ, କାମ୍ୟ, ପବିତ୍ରରେ; ନଦୀ ତରଙ୍ଗରେ ସେ ବାହାରି ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।

आ॒विवा॑सन्परा॒वतो॒ अथो॑ अर्वा॒वतः॑ सु॒तः ।
इन्द्रा॑य सिच्यते॒ मधु॑ ॥

ଦୂରରୁ ଓ ନିକଟରୁ ଆସିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ, ନିଷ୍କାସିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ମଧୁ ଢଳାଯାଏ।

स॒मी॒ची॒ना अ॑नूषत॒ हरिं॑ हिन्व॒न्त्यद्रि॑भिः ।
योना॑वृ॒तस्य॑ सीदत ॥

ସମ୍ୟକ୍ ଭାବେ ମିଳିତ ଋତ୍ବିଜମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ପଥରରେ ହରି (ସୋମ)ଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି। ଋତର ଆସନରେ ବସ।