ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.19

1.19.175

ई꣣ङ्ख꣡य꣢न्तीरप꣣स्यु꣢व꣣ इ꣡न्द्रं꣢ जा꣣त꣡मुपा꣢꣯सते ।
व꣣न्वाना꣡सः꣢ सु꣣वी꣡र्य꣢म् ॥ १७५ ॥

ଦୋହଲୁଥିବା, କର୍ମଠ ନାରୀମାନେ ଜାତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି; ଉତ୍ତମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଲାଭ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି।

न꣡ कि꣢ देवा इनीमसि꣣ न꣡ क्या यो꣢꣯पयामसि ।
म꣣न्त्र꣡श्रु꣢त्यं चरामसि ॥ १७६ ॥

ହେ ଦେବଗଣ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅହିତ କରୁନାହୁଁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁନାହୁଁ; ମନ୍ତ୍ରଶ୍ରବଣ ଅନୁସାରେ ଆଚରଣ କରୁଛୁ।

दो꣣षो꣡ आगा꣢꣯द् बृ꣣ह꣡द्गा꣢य꣣ द्यु꣡म꣢द्गामन्नाथर्वण ।
स्तु꣣हि꣢ दे꣣व꣡ꣳ स꣢वि꣣ता꣡र꣢म् ॥ १७७ ॥

ହେ ଅଥର୍ବନ୍, ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସିଲା; ବୃହତ୍ ସାମ ଗାଅ; ତେଜସ୍ୱୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଦେବ ସବିତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର।

ए꣣षो꣢ उ꣣षा꣡ अपू꣢꣯र्व्या꣣꣬ व्यु꣢꣯च्छति प्रि꣣या꣢ दि꣣वः꣢ ।
स्तु꣣षे꣡ वा꣢मश्विना बृ꣣ह꣢त् ॥ १७८ ॥

ଏହି ଉଷା, ଅପୂର୍ବ, ଆକାଶର ପ୍ରିୟା, ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି। ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ମୁଁ ଆପଣ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବୃହତ୍ ସ୍ତୁତି କରେ।

इ꣡न्द्रो꣢ दधी꣣चो꣢ अ꣣स्थ꣡भि꣢र्वृ꣣त्रा꣡ण्यप्र꣢꣯तिष्कुतः ।
ज꣣घा꣡न꣢ नव꣣ती꣡र्न꣢꣯व ॥ १७९ ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଦଧୀଚଙ୍କ ଅସ୍ଥିରେ, ଅପ୍ରତିରୋଧ୍ୟ ହୋଇ, ନବନବତି ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।

इ꣢꣫न्द्रेहि꣣त्स्यन्ध꣢꣯सो꣣ वि꣡श्वे꣢भिः सोम꣣प꣡र्व꣢भिः ।
म꣣हा꣡ꣳ अ꣢भि꣣ष्टि꣡रोज꣢꣯सा ॥ १८० ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସ; ସୋମରସରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ; ସମସ୍ତ ସୋମ-ସବନ ସହିତ, ମହାନ ରକ୍ଷକ ହୋଇ ବଳ ସହ ଆସ।

आ꣡ तू न꣢꣯ इन्द्र वृत्रहन्न꣣स्मा꣢क꣣म꣢र्ध꣣मा꣡ ग꣢हि ।
म꣣हा꣢न्म꣣ही꣡भि꣢रू꣣ति꣡भिः꣢ ॥ १८१ ॥

ବୃତ୍ରହନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆମ ଅଂଶ ଆଡ଼କୁ ଆସ। ମହାନ ହୋଇ ତୁମର ମହାନ ରକ୍ଷାସହ ଆସ।

ओ꣢ज꣣स्त꣡द꣢स्य तित्विष उ꣣भे꣢꣫ यत्स꣣म꣡व꣢र्तयत् ।
इ꣢न्द्र꣣श्च꣡र्मे꣢व꣣ रो꣡द꣣सी ॥ १८२ ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଚର୍ମ ପରି ଗୁଡ଼ାଇ ଦେବାବେଳେ ତାଙ୍କର ସେ ବଳ ଦୀପ୍ତ ହୁଏ।

अ꣣य꣡मु꣢ ते꣣ स꣡म꣢तसि क꣣पो꣡त꣢ इव गर्भ꣣धि꣢म् ।
व꣢च꣣स्त꣡च्चि꣢न्न ओहसे ॥ १८३ ॥

ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚେ, କପୋତ ନୀଡ଼ ଆଡ଼କୁ ଯିବା ପରି। ସେହି ବାଣୀ ଆମ ଆଡ଼କୁ ବହି ଆସେ।

वा꣢त꣣ आ꣡ वा꣢तु भेष꣣ज꣢ꣳ श꣣म्भु꣡ म꣢यो꣣भु꣡ नो꣢ हृ꣣दे꣢ ।
प्र꣢ न꣣ आ꣡यू꣢ꣳषि तारिषत् ॥ १८४ ॥

ବାୟୁ ଏଠାକୁ ଆସି ଔଷଧ ବହାଉ, ଯାହା ଆମ ହୃଦୟ ପାଇଁ କଲ୍ୟାଣ ଓ ସୁଖ ଆଣେ। ସେ ଆମ ଆୟୁ ବଢ଼ାଉ।