सामवेद · विभाग 1.24

1.24.223

अ꣡ती꣢हि मन्युषा꣣वि꣡ण꣢ꣳ सुषु꣣वा꣢ꣳस꣣मु꣡पे꣢꣯रय ।
अ꣣स्य꣢ रा꣣तौ꣢ सु꣣तं꣡ पि꣢ब ॥ २२३ ॥

ये, उत्साहाने सोम पिळणाऱ्याला जवळ आण. या दानात पिळलेला सोम पी.

क꣢दु꣣ प्र꣡चे꣢तसे म꣣हे꣡ वचो꣢꣯ दे꣣वा꣡य꣢ शस्यते ।
त꣡दिध्य꣢꣯स्य꣣ व꣡र्ध꣢नम् ॥ २२४ ॥

केव्हा, खरोखर, ज्ञानी महान देवासाठी स्तुतिवचन म्हटले जाते. त्याद्वारे याची वृद्धी प्रज्वलित कर.

उ꣣क्थं꣢ च꣣ न꣢ श꣣स्य꣡मा꣢नं꣣ ना꣡गो꣢ र꣣यि꣡रा चि꣢꣯केत ।
न꣡ गा꣢य꣣त्रं꣢ गी꣣य꣡मा꣢नम् ॥ २२५ ॥

उक्थ मंत्र म्हटला जात असताना निष्पाप धन प्रकट होत नाही. गायत्र गायले जात असतानाही नाही.

इ꣡न्द्र꣢ उ꣣क्थे꣢भि꣣र्म꣡न्दि꣢ष्ठो꣣ वा꣡जा꣢नां च꣣ वा꣡ज꣢पतिः ।
ह꣡रि꣢वान्त्सु꣣ता꣢ना꣣ꣳ स꣡खा꣢ ॥ २२६ ॥

इंद्र उक्थ मंत्रांनी अत्यंत आनंदित होतो; तो बलांचा व धनांचा स्वामी आहे. हरिवान, तो पिळलेल्या सोमांचा मित्र आहे.

आ꣢ या꣣ह्यु꣡प꣢ नः सु꣣तं꣡ वाजे꣢꣯भि꣣र्मा꣡ हृ꣢णीयथाः ।
म꣣हा꣡ꣳ इ꣢व꣣ यु꣡व꣢जानिः ॥ २२७ ॥

आमच्या पिळलेल्या सोमाजवळ बलांसह ये; रागावू नकोस. महान, तरुण म्हणून जन्मलेल्यासारखा.

क꣣दा꣡ व꣡सो स्तो꣣त्र꣡ꣳहर्य꣢꣯त꣣ आ꣡ अव꣢꣯ श्म꣣शा꣡ रु꣢ध꣣द्वाः꣢ ।
दी꣣र्घ꣢ꣳसु꣣त꣢म् वा꣣ता꣡प्या꣢य ॥ २२८ ॥

हे वसो, स्तोत्र केव्हा प्रिय होईल? पाण्याला खाली झाकू दे; वातापीच्या पानासाठी लांब पिळलेला सोम.

ब्रा꣡ह्म꣢णादिन्द्र꣣ रा꣡ध꣢सः꣣ पि꣢बा꣣ सो꣡म꣢मृ꣣तू꣡ꣳ रनु꣢꣯ ।
त꣢वे꣣द꣢ꣳस꣣ख्य꣡मस्तृ꣢꣯तम् ॥ २२९ ॥

हे इंद्रा, ब्रह्मस्तोत्राने समृद्धीसाठी ऋतूंनुसार सोम प्राशन कर. तुझी ही मैत्री अढळ आहे.

व꣣यं꣡ घा꣢ ते꣣ अ꣡पि꣢ स्मसि स्तो꣣ता꣡र꣢ इन्द्र गिर्वणः ।
त्वं꣡ नो꣢ जिन्व सोमपाः ॥ २३० ॥

हे इंद्रा, आम्ही तुझे जवळचे स्तोते आहोत. हे स्तुतींनी गौरवलेल्या, सोमपायी, तू आम्हाला चैतन्य दे.

ए꣡न्द्र꣢ पृ꣣क्षु꣡ कासु꣢꣯ चिन्नृ꣣म्णं꣢ त꣣नू꣡षु꣢ धेहि नः ।
स꣡त्रा꣢जिदुग्र꣣ पौ꣡ꣳ ॥ २३१ ॥

हे इंद्रा, कोणत्याही संघर्षात आमच्या शरीरांत पौरुषबळ ठेव. हे सर्वांना जिंकणाऱ्या, उग्रा, आम्हाला पराक्रम दे.

ए꣣वा꣡ ह्यसि꣢꣯ वीर꣣यु꣢रे꣣वा꣡ शूर꣢꣯ उ꣣त꣢ स्थि꣣रः꣢ ।
ए꣣वा꣢ ते꣣ रा꣢ध्यं꣣ म꣡नः꣢ ॥ २३२ ॥

असा तू वीरांची इच्छा करणारा आहेस, असाच तू शूर व स्थिर आहेस. असेच तुझे मन प्रसन्न होणारे आहे.