ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.24

1.24.223

अ꣡ती꣢हि मन्युषा꣣वि꣡ण꣢ꣳ सुषु꣣वा꣢ꣳस꣣मु꣡पे꣢꣯रय ।
अ꣣स्य꣢ रा꣣तौ꣢ सु꣣तं꣡ पि꣢ब ॥ २२३ ॥

ଆସ, ଉତ୍ସାହରେ ସୋମ ନିଷ୍କାଶନକାରୀକୁ ନିକଟକୁ ଆଣ। ଏହି ଦାନରେ ନିଷ୍କାଶିତ ସୋମ ପାନ କର।

क꣢दु꣣ प्र꣡चे꣢तसे म꣣हे꣡ वचो꣢꣯ दे꣣वा꣡य꣢ शस्यते ।
त꣡दिध्य꣢꣯स्य꣣ व꣡र्ध꣢नम् ॥ २२४ ॥

କେବେ, ସତରେ, ଜ୍ଞାନୀ ମହାନ ଦେବତା ପାଇଁ ସ୍ତୁତିବାକ୍ୟ ପଢ଼ାଯାଏ। ତାହାଦ୍ୱାରା ଏହାର ବୃଦ୍ଧି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କର।

उ꣣क्थं꣢ च꣣ न꣢ श꣣स्य꣡मा꣢नं꣣ ना꣡गो꣢ र꣣यि꣡रा चि꣢꣯केत ।
न꣡ गा꣢य꣣त्रं꣢ गी꣣य꣡मा꣢नम् ॥ २२५ ॥

ଉକ୍ଥ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ାଯାଉଥିବା ବେଳେ ନିଷ୍ପାପ ଧନ ପ୍ରକଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଗାୟତ୍ର ଗାଯାଉଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

इ꣡न्द्र꣢ उ꣣क्थे꣢भि꣣र्म꣡न्दि꣢ष्ठो꣣ वा꣡जा꣢नां च꣣ वा꣡ज꣢पतिः ।
ह꣡रि꣢वान्त्सु꣣ता꣢ना꣣ꣳ स꣡खा꣢ ॥ २२६ ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଉକ୍ଥ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି; ସେ ବଳ ଓ ଧନର ସ୍ୱାମୀ। ହରିବାନ୍, ସେ ନିଷ୍କାଶିତ ସୋମର ସଖା।

आ꣢ या꣣ह्यु꣡प꣢ नः सु꣣तं꣡ वाजे꣢꣯भि꣣र्मा꣡ हृ꣢णीयथाः ।
म꣣हा꣡ꣳ इ꣢व꣣ यु꣡व꣢जानिः ॥ २२७ ॥

ଆମ ନିଷ୍କାଶିତ ସୋମ ନିକଟକୁ ବଳ ସହିତ ଆସ; କ୍ରୋଧ କରନାହିଁ। ମହାନ, ଯୁବକ ଜନ୍ମିଥିବା ପରି।

क꣣दा꣡ व꣡सो स्तो꣣त्र꣡ꣳहर्य꣢꣯त꣣ आ꣡ अव꣢꣯ श्म꣣शा꣡ रु꣢ध꣣द्वाः꣢ ।
दी꣣र्घ꣢ꣳसु꣣त꣢म् वा꣣ता꣡प्या꣢य ॥ २२८ ॥

ହେ ବସୁ, ସ୍ତୋତ୍ର କେବେ ପ୍ରିୟ ହେବ? ଜଳକୁ ତଳେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହେଉ; ବାତାପି ପାନ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ନିଷ୍କାଶିତ ସୋମ।

ब्रा꣡ह्म꣢णादिन्द्र꣣ रा꣡ध꣢सः꣣ पि꣢बा꣣ सो꣡म꣢मृ꣣तू꣡ꣳ रनु꣢꣯ ।
त꣢वे꣣द꣢ꣳस꣣ख्य꣡मस्तृ꣢꣯तम् ॥ २२९ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମସ୍ତୋତ୍ରରେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଋତୁ ଅନୁସାରେ ସୋମ ପାନ କର। ତୁମ୍ଭର ଏ ସଖ୍ୟ ଅଟଳ।

व꣣यं꣡ घा꣢ ते꣣ अ꣡पि꣢ स्मसि स्तो꣣ता꣡र꣢ इन्द्र गिर्वणः ।
त्वं꣡ नो꣢ जिन्व सोमपाः ॥ २३० ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ୍ଭର ନିକଟସ୍ଥ ସ୍ତୋତା। ହେ ସ୍ତୁତିପୂଜିତ, ସୋମପାୟୀ, ଆମକୁ ଉଜ୍ଜୀବିତ କର।

ए꣡न्द्र꣢ पृ꣣क्षु꣡ कासु꣢꣯ चिन्नृ꣣म्णं꣢ त꣣नू꣡षु꣢ धेहि नः ।
स꣡त्रा꣢जिदुग्र꣣ पौ꣡ꣳ ॥ २३१ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେକୌଣସି ସଂଗ୍ରାମରେ ଆମ ଶରୀରରେ ପୌରୁଷ ବଳ ସ୍ଥାପନ କର। ହେ ସର୍ବଜୟୀ, ଉଗ୍ର, ଆମକୁ ପରାକ୍ରମ ଦିଅ।

ए꣣वा꣡ ह्यसि꣢꣯ वीर꣣यु꣢रे꣣वा꣡ शूर꣢꣯ उ꣣त꣢ स्थि꣣रः꣢ ।
ए꣣वा꣢ ते꣣ रा꣢ध्यं꣣ म꣡नः꣢ ॥ २३२ ॥

ଏହିପରି ତୁମେ ବୀରମାନଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା, ଏହିପରି ଶୂର ଓ ସ୍ଥିର। ଏହିପରି ତୁମ ମନ କରୁଣାମୟ।