ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.36

1.36.342

गा꣡य꣢न्ति त्वा गाय꣣त्रि꣡णोऽर्च꣢꣯न्त्य꣣र्क꣢म꣣र्कि꣡णः꣢ ।
ब्र꣣ह्मा꣡ण꣢स्त्वा शतक्रत꣣ उ꣢द्व꣣ꣳश꣡मि꣢व येमिरे ॥ ३४२ ॥

ଗାୟତ୍ରୀ ଗାୟକମାନେ ତୁମକୁ ଗାନ କରନ୍ତି; ଅର୍କ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଚ୍ଚକମାନେ ତୁମର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ବାଉଁଶ ଖୁଣ୍ଟ ଉଠାଇବା ପରି ବ୍ରହ୍ମାମାନେ ତୁମକୁ ଉଠାନ୍ତି।

इ꣢न्द्रं꣣ वि꣡श्वा꣢ अवीवृधन्त्समु꣣द्र꣡व्य꣢चसं꣣ गि꣡रः꣢ ।
रथी꣣त꣢म꣢ꣳ र꣣थी꣢नां꣣ वा꣡जा꣢ना꣣ꣳ स꣡त्प꣢तिं꣣ प꣡ति꣢म् ॥ ३४३ ॥

ସମୁଦ୍ର ପରି ବିଶାଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସ୍ତୋତ୍ର ବଢ଼ାନ୍ତି। ସେ ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ବାଜ (ବଳ-ଧନ)ର ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱାମୀ, ପତି।

इ꣣म꣡मि꣢न्द्र सु꣣तं꣡ पि꣢ब꣣ ज्ये꣢ष्ठ꣣म꣡म꣢र्त्यं꣣ म꣡द꣢म् ।
शु꣣क्र꣡स्य꣢ त्वा꣣꣬भ्य꣢꣯क्षर꣣न्धा꣡रा꣢ ऋ꣣त꣢स्य सा꣡द꣢ने ॥ ३४४ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଙ୍ଗୁଡ଼ା ଯାଇଥିବା ଏହି ସୋମ ପାନ କର; ତାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅମର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ଋତର ଆସନରେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଧାରା ତୁମ ଆଡ଼କୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।

य꣡दि꣢न्द्र चित्र म इ꣣ह꣢꣫ नास्ति꣣ त्वा꣡दा꣢तमद्रिवः ।
रा꣢ध꣣स्त꣡न्नो꣢ विदद्वस उभयाह꣣स्त्या꣡ भ꣢र ॥ ३४५ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାରେ ମୋ ପାଖରେ ନ ଥିବା ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ ଅଛି, ହେ ଅଦ୍ରିବାନ୍, ତୁମ ଦେଇଥିବା ସେହି ଧନ ଆମେ ପାଇବା। ହେ ବସୁ, ଦୁଇ ହାତରେ ତାହା ଆଣ।

श्रु꣣धी꣡ हवं꣢꣯ तिर꣣श्च्या꣢꣫ इन्द्र꣣ य꣡स्त्वा꣢ सप꣣र्य꣡ति꣢ ।
सु꣣वी꣡र्य꣢स्य꣣ गो꣡म꣢तो रा꣣य꣡स्पू꣡र्धि म꣣हा꣡ꣳ अ꣢सि ॥ ३४६ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ମୋ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ; ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ମୁଁ। ଉତ୍ତମ ବୀରତ୍ୱ ଓ ଗୋଧନ ସମୃଦ୍ଧ ଧନରେ ଆମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ତୁମେ ମହାନ।

अ꣡सा꣢वि꣣ सो꣡म꣢ इन्द्र ते꣣ श꣡वि꣢ष्ठ धृष्ण꣣वा꣡ ग꣢हि ।
आ꣡ त्वा꣢ पृणक्त्विन्द्रि꣣य꣢ꣳ रजः꣣ सू꣢र्यो꣣ न꣢ र꣣श्मि꣡भिः꣢ ॥ ३४७ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ସୋମ ନିଙ୍ଗୁଡ଼ା ଯାଇଛି। ହେ ଅତି ବଳବାନ, ନିର୍ଭୀକ, ଏଠାକୁ ଆସ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଶ୍ମିରେ ଲୋକ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ, ସେହିପରି ସୋମ ତୁମକୁ ବଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁ।

ए꣡न्द्र꣢ याहि꣣ ह꣡रि꣢भि꣣रु꣢प꣣ क꣡ण्व꣢स्य सुष्टु꣣ति꣢म् ।
दि꣣वो꣢ अ꣣मु꣢ष्य꣣ शा꣡स꣢तो꣣ दि꣡वं꣢ य꣣य꣡ दि꣢वावसो ॥ ३४८ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହରି ଅଶ୍ୱ ସହିତ କଣ୍ୱଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତି ନିକଟକୁ ଆସ। ସେହି ଶାସକଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ, ହେ ଦିବାବସୁ।

आ꣢ त्वा꣣ गि꣡रो꣢ र꣣थी꣡रि꣣वा꣡स्थुः꣢ सु꣣ते꣡षु꣢ गिर्वणः ।
अ꣣भि꣢ त्वा꣣ स꣡म꣢नूषत꣣ गा꣡वो꣢ व꣣त्सं꣢꣫ न धे꣣न꣡वः꣢ ॥ ३४९ ॥

ହେ ସ୍ତୁତ୍ୟ, ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ ଗୀତ ସବୁ ରଥୀ ପରି ତୁମ ନିକଟରେ ଠିଆ ହେଲେ। ବାଛୁରି ପାଇଁ ଗାଈ ଡାକେ ସେମିତି ସେମାନେ ତୁମ ଆଡ଼କୁ ଏକତ୍ର ଗୁଞ୍ଜିଲେ।

ए꣢तो꣣ न्वि꣢न्द्र꣣ꣳ स्त꣡वा꣢म शु꣣द्ध꣢ꣳ शु꣣द्धे꣢न꣣ सा꣡म्ना꣢ ।
शु꣣द्धै꣢रु꣣क्थै꣡र्वा꣢वृ꣣ध्वा꣡ꣳ स꣢ꣳ शु꣣द्धै꣢रा꣣शी꣡र्वा꣢न्ममत्तु ॥ ३५० ॥

ଆସ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଶୁଦ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ ସାମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରିବା। ଶୁଦ୍ଧ ଉକ୍ଥରେ ବୃଦ୍ଧିପ୍ରାପ୍ତ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଆଶୀର୍ବାଦ ଥିବା ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ।

यो꣢ र꣣यिं꣡ वो꣢ र꣣यि꣡न्त꣢मो꣣ यो꣢ द्यु꣣म्नै꣢र्द्यु꣣म्न꣡व꣢त्तमः ।
सो꣡मः꣢ सु꣣तः꣡ स इ꣢꣯न्द्र꣣ ते꣡ऽस्ति꣢ स्वधापते꣣ म꣡दः꣢ ॥ ३५१ ॥

ଧନରେ ସର୍ବାଧିକ ଧନୀ ଓ ତେଜରେ ସର୍ବାଧିକ ତେଜସ୍ୱୀ ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ହୋଇଛି। ତାହା ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ହେ ସ୍ୱଧାପତି, ତାହା ହିଁ ତୁମର ଆନନ୍ଦ।