सामवेद · विभाग 1.42

1.42.399

अ꣣भ्रातृव्यो꣢ अ꣣ना꣡ त्वमना꣢꣯पिरिन्द्र ज꣣नु꣡षा꣢ स꣣ना꣡द꣢सि ।
यु꣣धे꣡दा꣢पि꣣त्व꣡मि꣢च्छसे ॥ ३९९ ॥

हे इंद्रा, तू जन्मतःच सनातन आहेस; तुला शत्रू नाही आणि नातेवाईकही नाहीत. युद्धाद्वारे तू मैत्री इच्छितोस.

यो꣡ न꣢ इ꣣द꣡मि꣢दं पु꣣रा꣡ प्र वस्य꣢꣯ आनि꣣ना꣢य त꣡मु꣢ व स्तुषे ।
स꣡खा꣢य꣣ इ꣡न्द्र꣢मू꣣त꣡ये꣢ ॥ ४०० ॥

पूर्वी आमच्यासाठी हे आणि हे उत्तम म्हणून आणणाऱ्याची मी स्तुती करतो. मित्रांनो, रक्षणासाठी इंद्राची स्तुती करा.

आ꣡ ग꣢न्ता꣣ मा꣡ रि꣢षण्यत꣣ प्र꣡स्था꣢वानो꣣ मा꣡प꣢ स्थात समन्यवः ।
दृ꣣ढा꣡ चि꣢द्यमयिष्णवः ॥ ४०१ ॥

या, हे पुढे जाणाऱ्यांनो, हानी पावू नका; एकमनाच्या मरुतांनो, दूर उभे राहू नका; दृढपणे नियंत्रण करणाऱ्यांनो.

आ꣡ या꣢ह्य꣣य꣢उ ।
मिन्द꣣वे꣡ऽश्व꣢पते꣣ गो꣡प꣢त꣣ उ꣡र्व꣢रापते ।
सोम꣢ꣳ सोमपते पिब ॥ ४०२ ॥

या, हे अश्वपती, गोपती, उर्वरापती; इंदूसाठी या. हे सोमपती, सोम प्या.

त्व꣡या꣢ ह स्विद्यु꣣जा꣢ व꣣यं꣡ प्रति꣢꣯ श्व꣣स꣡न्तं꣢ वृषभ ब्रुवीमहि ।
स꣣ꣳस्थे꣡ जन꣢꣯स्य꣣ गो꣡म꣢तः ॥ ४०३ ॥

हे वृषभा, तुझ्या साहाय्याने आम्ही फुत्कारणाऱ्याशी बोलू; गोधन असलेल्या जनांच्या सभेत.

गा꣡व꣢श्चिद्धा समन्यवः सजा꣣꣬त्ये꣢꣯न म꣣रु꣢तः꣣ स꣡ब꣢न्धवः ।
रि꣣ह꣡ते꣢ क꣣कु꣡भो꣢ मि꣣थः꣢ ॥ ४०४ ॥

गायीसुद्धा एकमनाच्या आहेत; मरुत हे सजातीय बांधव आहेत; ते एकमेकांसाठी पर्वतशिखरे चाटतात.

त्वं꣡ न꣢ इ꣣न्द्रा꣡ भ꣢र꣣ ओ꣡जो꣢ नृ꣣म्ण꣡ꣳ श꣢तक्रतो विचर्षणे ।
आ꣢ वी꣣रं꣡ पृ꣢तना꣣स꣡ह꣢म् ॥ ४०५ ॥

हे इंद्रा, हे शतक्रतो, हे सर्वद्रष्ट्या, तू आम्हाला ओज आणि बल दे; सेनांना जिंकणारा वीर आमच्याकडे आण.

अ꣢धा꣣꣬ ही꣢꣯न्द्र गिर्वण꣣ उ꣡प꣢ त्वा꣣ का꣡म꣢ ई꣣म꣡हे꣢ ससृ꣣ग्म꣡हे꣢ ।
उ꣣दे꣢व꣣ ग्म꣡न्त꣢ उ꣣द꣡भिः꣢ ॥ ४०६ ॥

आता, स्तुतिगीतांनी पूजित इंद्रा! इच्छेने आम्ही तुझ्याजवळ येतो; पाण्याकडे जाणाऱ्यांप्रमाणे आम्ही स्तुती वर उचलतो.

सी꣡द꣢न्तस्ते꣣ व꣢यो꣣ य꣢था꣣ गो꣡श्री꣢ते꣣ म꣡धौ꣢ मदि꣣रे꣢ वि꣣व꣡क्ष꣢णे ।
अ꣣भि꣡ त्वामि꣢꣯न्द्र नोनुमः ॥ ४०७ ॥

बसलेले आम्ही, दुधमिश्रित मधात आणि धुंदी आणणाऱ्या पेयात तुझे अन्न आहे तसे, हे इंद्रा, तुझी पुन्हा पुन्हा स्तुती करतो.

व꣣य꣢मु꣣ त्वा꣡म꣢पूर्व्य स्थू꣣रं꣢꣫ न कच्चि꣣द्भ꣡र꣢न्तोऽव꣣स्य꣡वः꣢ ।
व꣡ज्रिं꣢चि꣣त्र꣡ꣳ ह꣢वामहे ॥ ४०८ ॥

हे अपूर्वा, मोठी भेट आणणाऱ्या मदतीच्या इच्छुकांप्रमाणे आम्ही तुला बोलावतो; हे वज्रधारी, हे अद्भुता.