ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.42

1.42.399

अ꣣भ्रातृव्यो꣢ अ꣣ना꣡ त्वमना꣢꣯पिरिन्द्र ज꣣नु꣡षा꣢ स꣣ना꣡द꣢सि ।
यु꣣धे꣡दा꣢पि꣣त्व꣡मि꣢च्छसे ॥ ३९९ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜନ୍ମରୁ ସନାତନ; ତୁମର ଶତ୍ରୁ ବା ଆତ୍ମୀୟ ନାହାଁନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମିତ୍ରତା ଚାହଁ।

यो꣡ न꣢ इ꣣द꣡मि꣢दं पु꣣रा꣡ प्र वस्य꣢꣯ आनि꣣ना꣢य त꣡मु꣢ व स्तुषे ।
स꣡खा꣢य꣣ इ꣡न्द्र꣢मू꣣त꣡ये꣢ ॥ ४०० ॥

ପୂର୍ବରେ ଆମ ପାଇଁ ଏହା ଓ ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠରୂପେ ଆଣିଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ। ହେ ମିତ୍ରଗଣ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର।

आ꣡ ग꣢न्ता꣣ मा꣡ रि꣢षण्यत꣣ प्र꣡स्था꣢वानो꣣ मा꣡प꣢ स्थात समन्यवः ।
दृ꣣ढा꣡ चि꣢द्यमयिष्णवः ॥ ४०१ ॥

ଆସ, ଆଗକୁ ଯାଉଥିବା ହେ, କ୍ଷତି ପାଅ ନାହିଁ; ଏକମନା ମରୁତଗଣ, ଦୂରରେ ଠିଆ ହୁଅ ନାହିଁ; ଦୃଢ଼ତାରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ହେ।

आ꣡ या꣢ह्य꣣य꣢उ ।
मिन्द꣣वे꣡ऽश्व꣢पते꣣ गो꣡प꣢त꣣ उ꣡र्व꣢रापते ।
सोम꣢ꣳ सोमपते पिब ॥ ४०२ ॥

ଆସ, ହେ ଅଶ୍ୱପତି, ଗୋପତି, ଉର୍ବରାପତି; ଇନ୍ଦୁ ପାଇଁ ଆସ। ହେ ସୋମପତି, ସୋମ ପାନ କର।

त्व꣡या꣢ ह स्विद्यु꣣जा꣢ व꣣यं꣡ प्रति꣢꣯ श्व꣣स꣡न्तं꣢ वृषभ ब्रुवीमहि ।
स꣣ꣳस्थे꣡ जन꣢꣯स्य꣣ गो꣡म꣢तः ॥ ४०३ ॥

ହେ ବୃଷଭ, ତୁମ ସହାୟତାରେ ଆମେ ଫୁତ୍କାରକାରୀ ସହିତ କଥା କହିବୁ; ଗୋଧନବାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ସଭାରେ।

गा꣡व꣢श्चिद्धा समन्यवः सजा꣣꣬त्ये꣢꣯न म꣣रु꣢तः꣣ स꣡ब꣢न्धवः ।
रि꣣ह꣡ते꣢ क꣣कु꣡भो꣢ मि꣣थः꣢ ॥ ४०४ ॥

ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକମନା; ମରୁତମାନେ ସହୋଦର ବନ୍ଧୁ; ସେମାନେ ପରସ୍ପର ପର୍ବତ ଶିଖର ଚାଟନ୍ତି।

त्वं꣡ न꣢ इ꣣न्द्रा꣡ भ꣢र꣣ ओ꣡जो꣢ नृ꣣म्ण꣡ꣳ श꣢तक्रतो विचर्षणे ।
आ꣢ वी꣣रं꣡ पृ꣢तना꣣स꣡ह꣢म् ॥ ४०५ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ହେ ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ତୁମେ ଆମକୁ ଓଜ ଓ ବଳ ଦିଅ; ସେନାକୁ ଜିତୁଥିବା ବୀରକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।

अ꣢धा꣣꣬ ही꣢꣯न्द्र गिर्वण꣣ उ꣡प꣢ त्वा꣣ का꣡म꣢ ई꣣म꣡हे꣢ ससृ꣣ग्म꣡हे꣢ ।
उ꣣दे꣢व꣣ ग्म꣡न्त꣢ उ꣣द꣡भिः꣢ ॥ ४०६ ॥

ବର୍ତ୍ତମାନ, ସ୍ତୁତିରେ ପୂଜିତ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ଇଚ୍ଛାରେ ଆମେ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସୁ; ଜଳ ଆଡ଼େ ଯାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଉଠନ୍ତି ପରି ଆମେ ସ୍ତୁତି ଉଠାଉ।

सी꣡द꣢न्तस्ते꣣ व꣢यो꣣ य꣢था꣣ गो꣡श्री꣢ते꣣ म꣡धौ꣢ मदि꣣रे꣢ वि꣣व꣡क्ष꣢णे ।
अ꣣भि꣡ त्वामि꣢꣯न्द्र नोनुमः ॥ ४०७ ॥

ବସିଥିବା ଆମେ, କ୍ଷୀର ସହ ମିଶିଥିବା ମହୁ ଓ ମଦକର ପାନୀୟରେ ତୁମ ଖାଦ୍ୟ ଥିବା ପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ବାରମ୍ବାର ସ୍ତୁତି କରୁ।

व꣣य꣢मु꣣ त्वा꣡म꣢पूर्व्य स्थू꣣रं꣢꣫ न कच्चि꣣द्भ꣡र꣢न्तोऽव꣣स्य꣡वः꣢ ।
व꣡ज्रिं꣢चि꣣त्र꣡ꣳ ह꣢वामहे ॥ ४०८ ॥

ହେ ଅପୂର୍ବ, ବଡ଼ ଉପହାର ଆଣୁଥିବା ସାହାଯ୍ୟପ୍ରାର୍ଥୀ ପରି ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁ; ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ହେ ଅଦ୍ଭୁତ।