സാമവേദം · ഭാഗം 1.42

1.42.399

अ꣣भ्रातृव्यो꣢ अ꣣ना꣡ त्वमना꣢꣯पिरिन्द्र ज꣣नु꣡षा꣢ स꣣ना꣡द꣢सि ।
यु꣣धे꣡दा꣢पि꣣त्व꣡मि꣢च्छसे ॥ ३९९ ॥

ഇന്ദ്രാ, നീ ജന്മത്താൽ തന്നെ പുരാതനനാണ്; ശത്രുവില്ലാത്തവനും ബന്ധുവില്ലാത്തവനുമാണ്. യുദ്ധത്തിലൂടെ സൗഹൃദം നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

यो꣡ न꣢ इ꣣द꣡मि꣢दं पु꣣रा꣡ प्र वस्य꣢꣯ आनि꣣ना꣢य त꣡मु꣢ व स्तुषे ।
स꣡खा꣢य꣣ इ꣡न्द्र꣢मू꣣त꣡ये꣢ ॥ ४०० ॥

മുമ്പ് ഞങ്ങൾക്കായി ഇതും ഇതും മികച്ചതായി കൊണ്ടുവന്നവനെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു. സുഹൃത്തുക്കളേ, രക്ഷയ്ക്കായി ഇന്ദ്രനെ സ്തുതിക്കുവിൻ.

आ꣡ ग꣢न्ता꣣ मा꣡ रि꣢षण्यत꣣ प्र꣡स्था꣢वानो꣣ मा꣡प꣢ स्थात समन्यवः ।
दृ꣣ढा꣡ चि꣢द्यमयिष्णवः ॥ ४०१ ॥

വരൂ, മുന്നോട്ടു പോകുന്നവരേ, ഹാനി ഏൽക്കരുത്; ഒരേ മനസ്സുള്ള മരുത്തുകളേ, അകന്നു നിൽക്കരുത്; ദൃഢമായി നിയന്ത്രിക്കുന്നവരേ.

आ꣡ या꣢ह्य꣣य꣢उ ।
मिन्द꣣वे꣡ऽश्व꣢पते꣣ गो꣡प꣢त꣣ उ꣡र्व꣢रापते ।
सोम꣢ꣳ सोमपते पिब ॥ ४०२ ॥

വരൂ, അശ്വപതേ, ഗോപതേ, ഉർവരാപതേ; ഇന്ദുവിനായി വരൂ. സോമപതേ, സോമം പാനം ചെയ്യൂ.

त्व꣡या꣢ ह स्विद्यु꣣जा꣢ व꣣यं꣡ प्रति꣢꣯ श्व꣣स꣡न्तं꣢ वृषभ ब्रुवीमहि ।
स꣣ꣳस्थे꣡ जन꣢꣯स्य꣣ गो꣡म꣢तः ॥ ४०३ ॥

കാളയേ, നിന്റെ സഹായത്താൽ നാം ചീറുന്നവനോട് സംസാരിക്കാം; ഗോസമ്പത്തുള്ള ജനങ്ങളുടെ സഭയിൽ.

गा꣡व꣢श्चिद्धा समन्यवः सजा꣣꣬त्ये꣢꣯न म꣣रु꣢तः꣣ स꣡ब꣢न्धवः ।
रि꣣ह꣡ते꣢ क꣣कु꣡भो꣢ मि꣣थः꣢ ॥ ४०४ ॥

പശുക്കളും ഒരേ മനസ്സുള്ളവയാണ്; മരുത്തുകൾ ഒരേ ജന്മബന്ധുക്കളാണ്; അവർ പരസ്പരം പർവതശിഖരങ്ങളെ നക്കുന്നു.

त्वं꣡ न꣢ इ꣣न्द्रा꣡ भ꣢र꣣ ओ꣡जो꣢ नृ꣣म्ण꣡ꣳ श꣢तक्रतो विचर्षणे ।
आ꣢ वी꣣रं꣡ पृ꣢तना꣣स꣡ह꣢म् ॥ ४०५ ॥

ഇന്ദ്രാ, ശതക്രതുവേ, സർവ്വദർശിയേ, നീ ഞങ്ങൾക്ക് ഓജസ്സും ബലവും നൽകേണമേ; സേനകളെ ജയിക്കുന്ന വീരനെ ഞങ്ങളുടെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരേണമേ.

अ꣢धा꣣꣬ ही꣢꣯न्द्र गिर्वण꣣ उ꣡प꣢ त्वा꣣ का꣡म꣢ ई꣣म꣡हे꣢ ससृ꣣ग्म꣡हे꣢ ।
उ꣣दे꣢व꣣ ग्म꣡न्त꣢ उ꣣द꣡भिः꣢ ॥ ४०६ ॥

ഇപ്പോൾ, സ്തുതിഗീതങ്ങളാൽ വാഴ്ത്തപ്പെടുന്ന ഇന്ദ്രാ! ആഗ്രഹത്തോടെ നിന്നെ സമീപിക്കുന്നു; വെള്ളത്തിലേക്ക് പോകുന്നവർ ഉയരുന്നതുപോലെ സ്തുതികൾ ഉയർത്തുന്നു.

सी꣡द꣢न्तस्ते꣣ व꣢यो꣣ य꣢था꣣ गो꣡श्री꣢ते꣣ म꣡धौ꣢ मदि꣣रे꣢ वि꣣व꣡क्ष꣢णे ।
अ꣣भि꣡ त्वामि꣢꣯न्द्र नोनुमः ॥ ४०७ ॥

ഇരിക്കുന്നവരായി, പാലുമായി കലർന്ന തേനിലും ലഹരി നൽകുന്ന പാനീയത്തിലും നിന്റെ ആഹാരമുള്ളതുപോലെ, ഇന്ദ്രാ, നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്തുതിക്കുന്നു.

व꣣य꣢मु꣣ त्वा꣡म꣢पूर्व्य स्थू꣣रं꣢꣫ न कच्चि꣣द्भ꣡र꣢न्तोऽव꣣स्य꣡वः꣢ ।
व꣡ज्रिं꣢चि꣣त्र꣡ꣳ ह꣢वामहे ॥ ४०८ ॥

അപൂർവ്വനേ, വലിയ കാണിക്ക കൊണ്ടുവരുന്ന സഹായം തേടുന്നവരെപ്പോലെ നിന്നെ ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്നു; വജ്രധാരിയേ, അത്ഭുതനേ.