சாம வேதம் · பகுதி 1.42

1.42.399

अ꣣भ्रातृव्यो꣢ अ꣣ना꣡ त्वमना꣢꣯पिरिन्द्र ज꣣नु꣡षा꣢ स꣣ना꣡द꣢सि ।
यु꣣धे꣡दा꣢पि꣣त्व꣡मि꣢च्छसे ॥ ३९९ ॥

இந்திரா, நீ பிறப்பிலிருந்தே பழமையானவன்; பகைவனும் உறவினனும் இல்லாதவன். போரின் வழியாக நட்பை நாடுகிறாய்.

यो꣡ न꣢ इ꣣द꣡मि꣢दं पु꣣रा꣡ प्र वस्य꣢꣯ आनि꣣ना꣢य त꣡मु꣢ व स्तुषे ।
स꣡खा꣢य꣣ इ꣡न्द्र꣢मू꣣त꣡ये꣢ ॥ ४०० ॥

முன்பு எங்களுக்கு இதையும் இதையும் சிறந்ததாகக் கொண்டுவந்தவனை நான் புகழ்கிறேன். நண்பர்களே, பாதுகாப்புக்காக இந்திரனைப் புகழுங்கள்.

आ꣡ ग꣢न्ता꣣ मा꣡ रि꣢षण्यत꣣ प्र꣡स्था꣢वानो꣣ मा꣡प꣢ स्थात समन्यवः ।
दृ꣣ढा꣡ चि꣢द्यमयिष्णवः ॥ ४०१ ॥

வாருங்கள், முன்னேறிச் செல்பவர்களே, துன்பம் அடையாதீர்கள்; ஒரே மனமுடைய மருத்துக்களே, விலகி நிற்காதீர்கள்; உறுதியாகக் கட்டுப்படுத்துபவர்களே.

आ꣡ या꣢ह्य꣣य꣢उ ।
मिन्द꣣वे꣡ऽश्व꣢पते꣣ गो꣡प꣢त꣣ उ꣡र्व꣢रापते ।
सोम꣢ꣳ सोमपते पिब ॥ ४०२ ॥

வாருங்கள், குதிரைகளின் தலைவனே, பசுக்களின் தலைவனே, விளைநிலங்களின் தலைவனே; இந்துவுக்காக வாருங்கள். சோமபதியே, சோமத்தைப் பருகுங்கள்.

त्व꣡या꣢ ह स्विद्यु꣣जा꣢ व꣣यं꣡ प्रति꣢꣯ श्व꣣स꣡न्तं꣢ वृषभ ब्रुवीमहि ।
स꣣ꣳस्थे꣡ जन꣢꣯स्य꣣ गो꣡म꣢तः ॥ ४०३ ॥

காளையே, உன் துணையுடன் நாம் சீறுபவனுக்கு எதிராகப் பேசுவோம்; கால்நடை செல்வமுள்ள மக்களின் சபையில்.

गा꣡व꣢श्चिद्धा समन्यवः सजा꣣꣬त्ये꣢꣯न म꣣रु꣢तः꣣ स꣡ब꣢न्धवः ।
रि꣣ह꣡ते꣢ क꣣कु꣡भो꣢ मि꣣थः꣢ ॥ ४०४ ॥

பசுக்களும் ஒரே மனமுடையவை; மருத்துக்கள் ஒரே பிறப்பின் உறவினர்; அவை ஒன்றுக்கொன்று மலைச்சிகரங்களை நக்குகின்றன.

त्वं꣡ न꣢ इ꣣न्द्रा꣡ भ꣢र꣣ ओ꣡जो꣢ नृ꣣म्ण꣡ꣳ श꣢तक्रतो विचर्षणे ।
आ꣢ वी꣣रं꣡ पृ꣢तना꣣स꣡ह꣢म् ॥ ४०५ ॥

இந்திரா, நூறு சங்கல்பங்களை உடையவனே, எல்லாவற்றையும் காண்பவனே, நீ எங்களுக்கு ஓஜஸையும் வலிமையையும் கொடு; படைகளை வெல்லும் வீரனை எங்களிடம் கொண்டுவா.

अ꣢धा꣣꣬ ही꣢꣯न्द्र गिर्वण꣣ उ꣡प꣢ त्वा꣣ का꣡म꣢ ई꣣म꣡हे꣢ ससृ꣣ग्म꣡हे꣢ ।
उ꣣दे꣢व꣣ ग्म꣡न्त꣢ उ꣣द꣡भिः꣢ ॥ ४०६ ॥

இப்போது, பாடல்களால் போற்றப்படுபவனே இந்திரா! ஆசையுடன் உன்னை அணுகுகிறோம்; நீரை நோக்கிச் செல்பவர்கள் எழுவதுபோல் புகழ்ப்பாடல்களை எழுப்புகிறோம்.

सी꣡द꣢न्तस्ते꣣ व꣢यो꣣ य꣢था꣣ गो꣡श्री꣢ते꣣ म꣡धौ꣢ मदि꣣रे꣢ वि꣣व꣡क्ष꣢णे ।
अ꣣भि꣡ त्वामि꣢꣯न्द्र नोनुमः ॥ ४०७ ॥

அமர்ந்தவர்களாய், பாலுடன் கலந்த தேனிலும், மதுவைப் போல் களிப்பூட்டும் பானத்திலும் உன் உணவு இருப்பதுபோல், இந்திரா, உன்னை மீண்டும் மீண்டும் போற்றுகிறோம்.

व꣣य꣢मु꣣ त्वा꣡म꣢पूर्व्य स्थू꣣रं꣢꣫ न कच्चि꣣द्भ꣡र꣢न्तोऽव꣣स्य꣡वः꣢ ।
व꣡ज्रिं꣢चि꣣त्र꣡ꣳ ह꣢वामहे ॥ ४०८ ॥

நாங்கள் உன்னை, முன்னில்லாதவனே, ஒரு பெரிய காணிக்கையைக் கொண்டுவரும் உதவி தேடுவோரைப் போல் அழைக்கிறோம்; வஜ்ரதாரியே, அற்புதமானவனே.