અથર્વવેદ · સૂક્ત 1.14

1.14.1

भगमस्या वर्च आदिष्यधि वृक्षादिव स्रजम् ।
महाबुध्न इव पर्वतो ज्योक्पितृष्वास्ताम् ॥ १.१४.१ ॥

ઝાડ પરથી માળા લટકે તેમ હું આનું તેજ અને સૌભાગ્ય સ્થાપું છું. મોટા મૂળવાળા પર્વતની જેમ તે લાંબા સમય સુધી પિતૃગૃહમાં રહે.

एषा ते राजन् कन्या वधूर्नि धूयतां यम ।
सा मातुर्बध्यतां गृहेऽथो भ्रातुरथो पितुः ॥ १.१४.२ ॥

હે રાજા, આ તારી કન્યા છે, આ વધૂ છે; હે યમ, આને (અહીંથી) મોકલી દે. તે માતાના ઘરમાં, ભાઈના ઘરમાં અને પિતાના ઘરમાં બંધાયેલી રહે.

एषा ते कुलपा राजन् तामु ते परि दद्मसि ।
ज्योक्पितृष्वासाता आ शीर्ष्णः शमोप्यात् ॥ १.१४.३ ॥

હે રાજા, આ તારા કુળની રક્ષિકા છે; આને અમે તને સોંપીએ છીએ. તે લાંબા સમય સુધી પિતૃગૃહમાં રહી માથા સુધી કલ્યાણ પામે.

असितस्य ते ब्रह्मणा कश्यपस्य गयस्य च ।
अन्तःकोशमिव जामयोऽपि नह्यामि ते भगम् ॥ १.१४.४ ॥

અસિત, કશ્યપ અને ગયના બ્રહ્મ વડે હું તારું સૌભાગ્ય બાંધું છું; અંદરની પેટી બાંધે તેમ સંબંધીઓ પણ બંધાય.