अथर्ववेद · सूक्त 1.14

1.14.1

भगमस्या वर्च आदिष्यधि वृक्षादिव स्रजम् ।
महाबुध्न इव पर्वतो ज्योक्पितृष्वास्ताम् ॥ १.१४.१ ॥

झाडावरून माळ लटकावी तसे मी हिचे तेज आणि सौभाग्य स्थापित करतो. मोठ्या मुळांच्या पर्वताप्रमाणे ती दीर्घकाळ पितृगृहात राहो.

एषा ते राजन् कन्या वधूर्नि धूयतां यम ।
सा मातुर्बध्यतां गृहेऽथो भ्रातुरथो पितुः ॥ १.१४.२ ॥

हे राजा, ही तुझी कन्या आहे, ही वधू आहे; हे यमा, हिला (येथून) पाठवून दे. ती आईच्या घरी, भावाच्या घरी आणि वडिलांच्या घरी बद्ध राहो.

एषा ते कुलपा राजन् तामु ते परि दद्मसि ।
ज्योक्पितृष्वासाता आ शीर्ष्णः शमोप्यात् ॥ १.१४.३ ॥

हे राजा, ही तुझ्या कुलाची रक्षक आहे; तिला आम्ही तुझ्या स्वाधीन करतो. ती दीर्घकाळ पितृगृहात राहून डोक्यापर्यंत कल्याण मिळवो.

असितस्य ते ब्रह्मणा कश्यपस्य गयस्य च ।
अन्तःकोशमिव जामयोऽपि नह्यामि ते भगम् ॥ १.१४.४ ॥

असित, कश्यप आणि गय यांच्या ब्रह्ममंत्राने मी तुझे सौभाग्य बांधतो; आतल्या पेटीप्रमाणे नातेवाईकही बांधले जावोत.