ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.14

1.14.1

भगमस्या वर्च आदिष्यधि वृक्षादिव स्रजम् ।
महाबुध्न इव पर्वतो ज्योक्पितृष्वास्ताम् ॥ १.१४.१ ॥

ଗଛରୁ ମାଳା ଝୁଲାଇବା ପରି ମୁଁ ଏହାର ତେଜ ଓ ସୌଭାଗ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି। ବଡ଼ ମୂଳ ଥିବା ପର୍ବତ ପରି ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ ପିତୃଗୃହରେ ରହୁ।

एषा ते राजन् कन्या वधूर्नि धूयतां यम ।
सा मातुर्बध्यतां गृहेऽथो भ्रातुरथो पितुः ॥ १.१४.२ ॥

ହେ ରାଜନ୍, ଏହା ତୁମ୍ଭ କନ୍ୟା, ଏ ବଧୂ; ହେ ଯମ, ଏହାକୁ (ଏଠାରୁ) ପଠାଇ ଦିଅ। ସେ ମାତାର ଘରେ, ଭାଇର ଘରେ ଓ ପିତାର ଘରେ ବନ୍ଧା ରହୁ।

एषा ते कुलपा राजन् तामु ते परि दद्मसि ।
ज्योक्पितृष्वासाता आ शीर्ष्णः शमोप्यात् ॥ १.१४.३ ॥

ହେ ରାଜନ୍, ଏ ତୁମ୍ଭ ବଂଶର ରକ୍ଷିକା; ତାକୁ ଆମେ ତୁମ୍ଭକୁ ସମର୍ପଣ କରୁ। ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ ପିତୃଗୃହରେ ରହି ମସ୍ତକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଲ୍ୟାଣ ପାଉ।

असितस्य ते ब्रह्मणा कश्यपस्य गयस्य च ।
अन्तःकोशमिव जामयोऽपि नह्यामि ते भगम् ॥ १.१४.४ ॥

ଅସିତ, କଶ୍ୟପ ଓ ଗୟଙ୍କ ବ୍ରହ୍ମରେ ମୁଁ ତୁମ୍ଭର ସୌଭାଗ୍ୟ ବାନ୍ଧେ; ଭିତରର ପେଟିକା ବାନ୍ଧିବା ପରି ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବନ୍ଧାନ୍ତୁ।