Atharvaveda · Sūkta 1.17

1.17.1

अमूर्या यन्ति योषितो हिरा लोहितवाससः ।
अभ्रातर इव जामयस्तिष्ठन्तु हतवर्चसः ॥ १.१७.१ ॥

Las mujeres invisibles vestidas de rojo avanzan como venas; como parientas sin hermanos, que se queden quietas, despojadas de su resplandor.

तिष्ठावरे तिष्ठ पर उत त्वं तिष्ठ मध्यमे ।
कनिष्ठिका च तिष्ठति तिष्ठादिद्धमनिर्मही ॥ १.१७.२ ॥

Quédate abajo, quédate arriba, y tú quédate en medio. El dedo meñique se detiene; que también se detenga la gran vena.

शतस्य धमनीनां सहस्रस्य हिराणाम् ।
अस्थुरिन् मध्यमा इमाः साकमन्ता अरंसत ॥ १.१७.३ ॥

Entre las cien venas y los mil tendones, estas del medio se detuvieron; unidas por sus extremos, encajaron en su lugar.

परि वः सिकतावती धनूर्बृहत्यक्रमीत् ।
तिष्ठतेलयता सु कम् ॥ १.१७.४ ॥

Alrededor de ustedes ha pasado el gran arco arenoso (la columna); quédense aquí, asiéntense con comodidad.