அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 1.17

1.17.1

अमूर्या यन्ति योषितो हिरा लोहितवाससः ।
अभ्रातर इव जामयस्तिष्ठन्तु हतवर्चसः ॥ १.१७.१ ॥

சிவப்பு ஆடை அணிந்த, காணப்படாத பெண்கள் நரம்புகளாக நடந்து செல்கின்றனர். சகோதரர்கள் இல்லாத உறவுப் பெண்களைப் போல, ஒளி இழந்தவர்களாக அவர்கள் நிற்கட்டும்.

तिष्ठावरे तिष्ठ पर उत त्वं तिष्ठ मध्यमे ।
कनिष्ठिका च तिष्ठति तिष्ठादिद्धमनिर्मही ॥ १.१७.२ ॥

கீழே நில், மேலே நில், நீயும் நடுவில் நில். சிறுவிரலும் நிற்கட்டும்; பெரிய நரமும் நிலைபெறட்டும்.

शतस्य धमनीनां सहस्रस्य हिराणाम् ।
अस्थुरिन् मध्यमा इमाः साकमन्ता अरंसत ॥ १.१७.३ ॥

நூறு நரம்புகளிலும் ஆயிரம் நாடிகளிலும், இந்த நடுவில் உள்ளவை நின்றன. முனைகள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அவை பொருந்தின.

परि वः सिकतावती धनूर्बृहत्यक्रमीत् ।
तिष्ठतेलयता सु कम् ॥ १.१७.४ ॥

உங்களைச் சுற்றி மணல் நிறைந்த, பெரிய வில் (முதுகெலும்பு) கடந்து சென்றுள்ளது. இங்கேயே நில், நன்றாக, சுகமாக நிலைபெறு.