अथर्ववेद · सूक्त 1.17

1.17.1

अमूर्या यन्ति योषितो हिरा लोहितवाससः ।
अभ्रातर इव जामयस्तिष्ठन्तु हतवर्चसः ॥ १.१७.१ ॥

लाल वस्त्रे परिधान केलेल्या, न दिसणाऱ्या स्त्रिया नाड्यांच्या रूपाने जातात. भावांशिवाय असलेल्या नातेवाईक स्त्रियांप्रमाणे, तेज गमावून त्या थांबोत.

तिष्ठावरे तिष्ठ पर उत त्वं तिष्ठ मध्यमे ।
कनिष्ठिका च तिष्ठति तिष्ठादिद्धमनिर्मही ॥ १.१७.२ ॥

खाली थांब, वर थांब, तूही मध्ये थांब. करंगळीही थांबते; महान नाडीही थांबो.

शतस्य धमनीनां सहस्रस्य हिराणाम् ।
अस्थुरिन् मध्यमा इमाः साकमन्ता अरंसत ॥ १.१७.३ ॥

शंभर धमन्या आणि हजार शिरांपैकी ह्या मध्यम स्थिर राहिल्या. टोके एकत्र जोडून त्या व्यवस्थित जुळल्या.

परि वः सिकतावती धनूर्बृहत्यक्रमीत् ।
तिष्ठतेलयता सु कम् ॥ १.१७.४ ॥

तुमच्याभोवती वाळूने भरलेले, मोठे धनुष्य (मणका) ओलांडून गेले आहे. इथेच थांब, सुखाने स्थिर हो.