અથર્વવેદ · સૂક્ત 1.17

1.17.1

अमूर्या यन्ति योषितो हिरा लोहितवाससः ।
अभ्रातर इव जामयस्तिष्ठन्तु हतवर्चसः ॥ १.१७.१ ॥

લાલ વસ્ત્ર પહેરેલી, ન દેખાતી સ્ત્રીઓ નસોરૂપે ચાલે છે. ભાઈઓ વિનાની સગી સ્ત્રીઓની જેમ, તેજ વિનાની થઈને તેઓ રોકાઈ જાય.

तिष्ठावरे तिष्ठ पर उत त्वं तिष्ठ मध्यमे ।
कनिष्ठिका च तिष्ठति तिष्ठादिद्धमनिर्मही ॥ १.१७.२ ॥

નીચે રહે, ઉપર રહે, તું પણ વચ્ચે રહે. ટચલી આંગળી પણ સ્થિર રહે છે; મહાન નસ પણ થંભી જાય.

शतस्य धमनीनां सहस्रस्य हिराणाम् ।
अस्थुरिन् मध्यमा इमाः साकमन्ता अरंसत ॥ १.१७.३ ॥

સો ધમનીઓ અને હજાર નસોમાં આ મધ્યની રહી ગઈ. છેડા સાથે જોડાઈને તે બરાબર ગોઠવાઈ ગઈ.

परि वः सिकतावती धनूर्बृहत्यक्रमीत् ।
तिष्ठतेलयता सु कम् ॥ १.१७.४ ॥

તમારી આસપાસ રેતીથી ભરેલું, મોટું ધનુષ (કરોડરજ્જુ) પસાર થઈ ગયું છે. અહીં જ રહે, સુખપૂર્વક સ્થિર થા.