Atharvaveda · Sūkta 1.17

1.17.1

अमूर्या यन्ति योषितो हिरा लोहितवाससः ।
अभ्रातर इव जामयस्तिष्ठन्तु हतवर्चसः ॥ १.१७.१ ॥

As mulheres invisíveis vestidas de vermelho avançam como veias; como parentas sem irmãos, que permaneçam imóveis, privadas de brilho.

तिष्ठावरे तिष्ठ पर उत त्वं तिष्ठ मध्यमे ।
कनिष्ठिका च तिष्ठति तिष्ठादिद्धमनिर्मही ॥ १.१७.२ ॥

Fique embaixo, fique em cima, e você fique no meio. O dedo mínimo permanece; que também a grande veia permaneça.

शतस्य धमनीनां सहस्रस्य हिराणाम् ।
अस्थुरिन् मध्यमा इमाः साकमन्ता अरंसत ॥ १.१७.३ ॥

Entre as cem veias e os mil tendões, estas do meio se detiveram; unidas pelas extremidades, encaixaram-se.

परि वः सिकतावती धनूर्बृहत्यक्रमीत् ।
तिष्ठतेलयता सु कम् ॥ १.१७.४ ॥

Ao redor de vocês passou o grande arco arenoso (a espinha); fiquem aqui, acomodem-se com conforto.