अथर्ववेद · सूक्त 1.2

1.2.1

विद्मा शरस्य पितरं पर्जन्यं भूरिधायसम् ।
विद्मो ष्वस्य मातरं पृथिवीं भूरिवर्पसम् ॥ १.२.१ ॥

शराचे पिता, विपुल पोषण देणारे पर्जन्य आम्ही जाणतो. त्यांची माता, विशाल रूप असलेली पृथिवी हीही आम्ही चांगली जाणतो.

ज्याके परि णो नमाश्मानं तन्वं कृधि ।
वीडुर्वरीयोऽरातीरप द्वेषांस्या कृधि ॥ १.२.२ ॥

हे ज्याके, आमच्याभोवती नम्र हो; माझे शरीर दगडासारखे दृढ कर. शत्रू आणि द्वेष दूर कर; विस्तीर्ण आणि दृढ संरक्षण निर्माण कर.

वृक्षं यद्गावः परिषस्वजाना अनुस्फुरं शरमर्चन्त्यृभुम् ।
शरुमस्मद्यावय दिद्युमिन्द्र ॥ १.२.३ ॥

गायी वृक्षाला मिठी मारून थरथरत, ऋभू शराची पूजा करतात, तसे हे इंद्रा, आमच्यापासून शर आणि विजेचे तेज दूर कर.

यथा द्यां च पृथिवीं चान्तस्तिष्ठति तेजनम् ।
एवा रोगं चास्रावं चान्तस्तिष्ठतु मुञ्ज इत् ॥ १.२.४ ॥

जसे तीक्ष्ण टोक आकाश आणि पृथ्वी यांच्यामध्ये स्थिर राहते, तसे रोग आणि स्राव आतच स्थिर राहोत — मुंज गवताप्रमाणे.