அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 1.2

1.2.1

विद्मा शरस्य पितरं पर्जन्यं भूरिधायसम् ।
विद्मो ष्वस्य मातरं पृथिवीं भूरिवर्पसम् ॥ १.२.१ ॥

அம்பின் (நாணல்-அம்பின்) தந்தையாகிய, மிகுதியாக ஊட்டும் பர்ஜன்யனை நாம் அறிவோம். அவருடைய தாயாகிய, பரந்த வடிவுடைய பூமியையும் நாம் நன்றாக அறிவோம்.

ज्याके परि णो नमाश्मानं तन्वं कृधि ।
वीडुर्वरीयोऽरातीरप द्वेषांस्या कृधि ॥ १.२.२ ॥

ஜ்யாகே, எங்களைச் சுற்றி வளைந்திடு; என் உடலைக் கல்லைப் போல் உறுதியாக்கு. விரோதிகளை விலக்கு, பகைமைகளை விலக்கு; அகன்ற, உறுதியான காப்பை உண்டாக்கு.

वृक्षं यद्गावः परिषस्वजाना अनुस्फुरं शरमर्चन्त्यृभुम् ।
शरुमस्मद्यावय दिद्युमिन्द्र ॥ १.२.३ ॥

பசுக்கள் மரத்தை சுற்றித் தழுவிக் கொண்டு, நடுங்கும் ரிபுவாகிய அம்பை வழிபடுவது போல் — இந்திரா, எங்களிடமிருந்து அம்பையும் மின்னல் ஒளியையும் விலக்கு.

यथा द्यां च पृथिवीं चान्तस्तिष्ठति तेजनम् ।
एवा रोगं चास्रावं चान्तस्तिष्ठतु मुञ्ज इत् ॥ १.२.४ ॥

கூரான ஒன்று வானுக்கும் பூமிக்கும் இடையே நிற்பது போல், நோயும் வடிதலும் உள்ளே நிலைக்கட்டும் — முஞ்ஜ் புல்லைப் போல.