ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.2

1.2.1

विद्मा शरस्य पितरं पर्जन्यं भूरिधायसम् ।
विद्मो ष्वस्य मातरं पृथिवीं भूरिवर्पसम् ॥ १.२.१ ॥

ଶରର ପିତା, ପ୍ରଚୁର ପୋଷଣଦାତା ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ଆମେ ଜାଣୁ। ତାଙ୍କ ମାତା, ବିଶାଳରୂପା ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣୁ।

ज्याके परि णो नमाश्मानं तन्वं कृधि ।
वीडुर्वरीयोऽरातीरप द्वेषांस्या कृधि ॥ १.२.२ ॥

ହେ ଜ୍ୟାକେ, ଆମ ଚାରିପାଖରେ ନତ ହୁଅ; ମୋ ଶରୀରକୁ ପଥର ପରି ଦୃଢ଼ କର। ଶତ୍ରୁ ଓ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂର କର; ବିସ୍ତୃତ ଓ ଦୃଢ଼ ରକ୍ଷା ସ୍ଥାପନ କର।

वृक्षं यद्गावः परिषस्वजाना अनुस्फुरं शरमर्चन्त्यृभुम् ।
शरुमस्मद्यावय दिद्युमिन्द्र ॥ १.२.३ ॥

ଗାଈମାନେ ଗଛକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, କମ୍ପମାନ ଋଭୁ ଶରକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ପରି — ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମଠାରୁ ଶର ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ତେଜକୁ ଦୂର କର।

यथा द्यां च पृथिवीं चान्तस्तिष्ठति तेजनम् ।
एवा रोगं चास्रावं चान्तस्तिष्ठतु मुञ्ज इत् ॥ १.२.४ ॥

ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ରହେ, ସେପରି ରୋଗ ଓ ସ୍ରାବ ଭିତରେ ରହୁ — ମୁଞ୍ଜ ଘାସ ପରି।