أثارفافيدا · سوكتا 12.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.1.1
सत्यं बृहदृतमुग्रं दीक्षा तपो ब्रह्म यज्ञः पृथिवीं धारयन्ति ।
सा नो भूतस्य भव्यस्य पत्न्युरुं लोकं पृथिवी नः कृणोतु ॥ १२.१.१ ॥
الحق والرِّتا العظيم والدِّيكشا الشديدة والتَّبَس والبراهمان والتضحية تحمل الأرض. فلتصنع لنا، وهي زوجة ما كان وما سيكون، عالماً واسعاً.
12.1.2
असंबाधं मध्यतो मानवानां यस्या उद्वतः प्रवतः समं बहु ।
नानावीर्या ओषधीर्या बिभर्ति पृथिवी नः प्रथतां राध्यतां नः ॥ १२.१.२ ॥
فلتتسع لنا تلك الأرض التي لا ضيق فيها وسط البشر، التي تستوي مرتفعاتها ومنخفضاتها وتتسع، والتي تحمل أعشاباً ذات قوى متعددة، ولتزدهر لنا.
12.1.3
यस्यां समुद्र उत सिन्धुरापो यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
यस्यामिदं जिन्वति प्राणदेजत्सा नो भूमिः पूर्वपेये दधातु ॥ १२.१.३ ॥
التي فيها البحر والنهر والمياه، وفيها نشأت الأطعمة والشعوب، وبها يحيا كل ما يتنفس ويتحرك، فلتجعلنا تلك الأرض في الشربة الأولى.
12.1.4
यस्याश्चतस्रः प्रदिशः पृथिव्या यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
या बिभर्ति बहुधा प्राणदेजत्सा नो भूमिर्गोष्वप्यन्ने दधातु ॥ १२.१.४ ॥
التي لها الجهات الأربع، وفيها نشأت الأطعمة والشعوب، وتحمل كل ما يتنفس ويتحرك بأشكال شتى، فلتثبتنا تلك الأرض بين الماشية وفي الطعام.
12.1.5
यस्यां पूर्वे पूर्वजना विचक्रिरे यस्यां देवा असुरान् अभ्यवर्तयन् ।
गवामश्वानां वयसश्च विष्ठा भगं वर्चः पृथिवी नो दधातु ॥ १२.१.५ ॥
التي استقر فيها الأسلاف الأوائل، وفيها غلبت الآلهة الأسورا، وهي مأوى الأبقار والخيل والطيور، فلتمنحنا تلك الأرض الحظ والبهاء.
12.1.6
विश्वंभरा वसुधानी प्रतिष्ठा हिरण्यवक्षा जगतो निवेशनी ।
वैश्वानरं बिभ्रती भूमिरग्निमिन्द्रऋषभा द्रविणे नो दधातु ॥ १२.१.६ ॥
الحاملة لكل شيء، الحافظة للكنوز، الأساس، ذات الصدر الذهبي، مقام العالم المتحرك، الأرض، حاملةً أغني فايشفانارا، كالثور كإندرا، فلتُثبِّتنا في الثروة.
12.1.7
यां रक्षन्त्यस्वप्ना विश्वदानीं देवा भूमिं पृथिवीमप्रमादम् ।
सा नो मधु प्रियं दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.७ ॥
الأرض التي تحرسها الآلهة اليقظة في كل حين بلا غفلة، الأرض الواسعة، فلتَحلب لنا عسلاً محبوباً، ولتَرُشَّنا بالبهاء.
12.1.8
यार्णवेऽधि सलिलमग्र आसीत्यां मायाभिरन्वचरन् मनीषिणः ।
यस्या हृदयं परमे व्योमन्त्सत्येनावृतममृतं पृथिव्याः ।
सा नो भूमिस्त्विषिं बलं राष्ट्रे दधातूत्तमे ॥ १२.१.८ ॥
الأرض التي كانت في البدء فوق مياه المحيط، والتي كان الحكماء يتجولون عليها بسحرهم، وقلبها في السماء العليا مغطى بالحق وهو خالد، فلتُقِم الأرضُ لنا البهاءَ والقوةَ في المملكة العليا.
12.1.9
यस्यामापः परिचराः समानीरहोरात्रे अप्रमादं क्षरन्ति ।
सा नो भूमिर्भूरिधारा पयो दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.९ ॥
الأرض التي تتدفق فيها المياه الجارية بلا انقطاع، متساوية ليلاً ونهاراً بلا غفلة، تلك الأرض ذات الجداول الكثيرة، فلتَحلب لنا الغذاء، ولترشَّنا بالبهاء.
12.1.10
यामश्विनावमिमातां विष्णुर्यस्यां विचक्रमे ।
इन्द्रो यां चक्र आत्मनेऽनमित्रां शचीपतिः ।
सा नो भूमिर्वि सृजतां माता पुत्राय मे पयः ॥ १२.१.१० ॥
الأرض التي قاسها الأشوينان، وخطا عليها فيشنو، وجعلها إندرا سيد القوة خالية من الأعداء لنفسه، فلتُفرغ لنا لبناً كما تُرضع الأم ولدها.
12.1.11
गिरयस्ते पर्वता हिमवन्तोऽरण्यं ते पृथिवि स्योनमस्तु ।
बभ्रुं कृष्णां रोहिणीं विश्वरूपां ध्रुवां भूमिं पृथिवीमिन्द्रगुप्ताम् ।
अजीतोऽहतो अक्षतोऽध्यष्ठां पृथिवीमहम् ॥ १२.१.११ ॥
أيتها الأرض، لتكن جبالك وقممك الثلجية وغابتك مباركة. على الأرض البنية السوداء الحمراء ذات الأشكال كلها، الثابتة، الواسعة، المحروسة بإندرا، أقف غير مقهور، غير مجروح، سليمًا.
12.1.12
यत्ते मध्यं पृथिवि यच्च नभ्यं यास्त ऊर्जस्तन्वः संबभूवुः ।
तासु नो धेह्यभि नः पवस्व माता भूमिः पुत्रो अहं पृथिव्याः पर्जन्यः पिता स उ नः पिपर्तु ॥ १२.१.१२ ॥
أيتها الأرض، وسطك وسُرّتك، والأجساد النشيطة التي نشأت منك: أقمنا فيها، وفيضي نحونا. الأرض أم، وأنا ابن الأرض؛ وبارجانيا أب، فليغذنا.
12.1.13
यस्यां वेदिं परिगृह्णन्ति भूम्यां यस्यां यज्ञं तन्वते विश्वकर्माणः ।
यस्यां मीयन्ते स्वरवः पृथिव्यामूर्ध्वाः शुक्रा आहुत्याः पुरस्तात् ।
सा नो भूमिर्वर्धयद्वर्धमाना ॥ १२.१.१३ ॥
على الأرض التي يُحاط فيها المذبح، والتي يبسط عليها الكهنة صانعو كل شيء الذبيحة، والتي تُقاس فيها أصوات الترانيم، وعلى الأرض التي توضع أمامها القرابين المرتفعة الساطعة: لتنمُ تلك الأرض النامية وتنمّينا.
12.1.14
यो नो द्वेषत्पृथिवि यः पृतन्याद्योऽभिदासान् मनसा यो वधेन ।
तं नो भूमे रन्धय पूर्वकृत्वरि ॥ १२.१.१४ ॥
أيتها الأرض، من يكرهنا، ومن يهاجمنا بجيش، ومن يدبّر ضدنا بالعقل أو بالقتل: أخضِعْه لنا، يا من فعلتِ منذ القدم.
12.1.15
त्वज्जातास्त्वयि चरन्ति मर्त्यास्त्वं बिभर्षि द्विपदस्त्वं चतुष्पदः ।
तवेमे पृथिवि पञ्च मानवा येभ्यो ज्योतिरमृतं मर्त्येभ्य उद्यन्त्सूर्यो रश्मिभिरातनोति ॥ १२.१.१५ ॥
فانون وُلدوا منك وهم يسيرون عليك؛ أنتِ تحملين ذوات القدمين وذوات الأربع. أيتها الأرض (Pṛthivī)، هذه الشعوب البشرية الخمسة لكِ، ولأجلها تبسط الشمس الطالعة بأشعتها نورًا خالدًا.
12.1.16
ता नः प्रजाः सं दुह्रतां समग्रा वाचो मधु पृथिवि धेहि मह्यम् ॥ १२.१.१६ ॥
لتُدرّ جميع تلك المخلوقات لنا الحليب معًا. أيتها الأرض (Pṛthivī)، ضعي فيّ عسل الكلام.
12.1.17
विश्वस्वं मातरमोषधीनां ध्रुवां भूमिं पृथिवीं धर्मणा धृताम् ।
शिवां स्योनामनु चरेम विश्वहा ॥ १२.१.१७ ॥
مالكة كل شيء، أم النباتات، الأرض الثابتة، الأرض الواسعة (Pṛthivī) التي يحملها النظام (dharma): إذ نعلمها مباركة رحيمة، فلنسلك دائمًا وفقًا لها.
12.1.18
महत्सधस्थं महती बभूविथ महान् वेग एजथुर्वेपथुष्टे ।
महांस्त्वेन्द्रो रक्षत्यप्रमादम् ।
सा नो भूमे प्र रोचय हिरण्यस्येव संदृशि मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.१८ ॥
لقد صرتِ مسكنًا عظيمًا وعظمتِ؛ وعظيم اندفاعكِ واهتزازكِ ورعشتكِ. والإندرا العظيم يحرسكِ بيقظة. فأنتِ إذن أيتها الأرض، أبرزينا في البصر كالذهب؛ ولا يكرهنا أحد.
12.1.19
अग्निर्भूम्यामोषधीष्वग्निमापो बिभ्रत्यग्निरश्मसु ।
अग्निरन्तः पुरुषेषु गोष्वश्वेष्वग्नयः ॥ १२.१.१९ ॥
أغني في الأرض وفي النباتات؛ والمياه تحمل أغني؛ وأغني في الحجارة. أغني في داخل البشر، وفي الأبقار والخيل نيران.
12.1.20
अग्निर्दिव आ तपत्यग्नेर्देवस्योर्वन्तरिक्षम् ।
अग्निं मर्तास इन्धते हव्यवाहं घृतप्रियम् ॥ १२.१.२० ॥
يُشرق أغني من السماء، والفضاء الواسع للإله أغني (يتوهّج). يوقد الفانون أغني، حامل القرابين، المحب للسمن.
12.1.21
अग्निवासाः पृथिव्यसितज्ञूस्त्विषीमन्तं संशितं मा कृणोतु ॥ १२.१.२१ ॥
الأرض التي ثوبها أغني، سوداء الركبتين، فلتجعلني متوهّجًا حادًّا.
12.1.22
भूम्यां देवेभ्यो ददति यज्ञं हव्यमरंकृतम् ।
भूम्यां मनुष्या जीवन्ति स्वधयान्नेन मर्त्याः ।
सा नो भूमिः प्राणमायुर्दधातु जरदष्टिं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.२२ ॥
على الأرض يقدّم الناس للآلهة القربان والقربان المُعدّ جيدًا. وعلى الأرض يعيش البشر الفانون بالسْفَدا والطعام. فلتمنحنا تلك الأرض النفَس والعمر؛ ولتجعلني الأرض أبلغ الشيخوخة.
12.1.23
यस्ते गन्धः पृथिवि संबभूव यं बिभ्रत्योषधयो यमापः ।
यं गन्धर्वा अप्सरसश्च भेजिरे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२३ ॥
أيتها الأرض، بذلك العطر الذي نشأ فيك، الذي تحمله الأعشاب، وتحمله المياه، والذي نالته الغاندهارفا والأبساراس، اجعلني عطِرًا؛ ولا يكرهنا أحد.
12.1.24
यस्ते गन्धः पुष्करमाविवेश यं संजभ्रुः सूर्याया विवाहे ।
अमर्त्याः पृथिवि गन्धमग्रे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२४ ॥
أيتها الأرض، ذلك العطر الذي دخل إلى اللوتس، الذي جمعه الخالدون في زفاف سوريا، أيتها الأرض، بالعطر الذي كان أولًا فيك، اجعلني عطِرًا؛ ولا يكرهنا أحد.
12.1.25
यस्ते गन्धः पुरुषेषु स्त्रीषु पुंसु भगो रुचिः ।
यो अश्वेषु वीरेषु यो मृगेषूत हस्तिषु ।
कन्यायां वर्चो यद्भूमे तेनास्माँ अपि सं सृज मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२५ ॥
أيتها الأرض، ذلك العطر والحظ والبهاء الذي في الرجال والنساء والذكور، الذي في الخيل والأبطال والغزلان والفيلة، والوهج الذي في الفتاة، به فصلنا أيضًا؛ فلا يبغضنا أحد.
12.1.26
शिला भूमिरश्मा पांसुः सा भूमिः संधृता धृता ।
तस्यै हिरण्यवक्षसे पृथिव्या अकरं नमः ॥ १२.१.२६ ॥
الصخرة والأرض والحجر والغبار: تلك الأرض مُمسكة بإحكام وممسكة. لتلك الأرض ذات الصدر الذهبي قدّمتُ الإجلال.
12.1.27
यस्यां वृक्षा वानस्पत्या ध्रुवास्तिष्ठन्ति विश्वहा ।
पृथिवीं विश्वधायसं धृतामछावदामसि ॥ १२.१.२७ ॥
عليها تقف الأشجار ونباتات الغاب ثابتة في كل حين؛ نحمد الأرض الحاملة لكل شيء، المحمولة المسنودة.
12.1.28
उदीराणा उतासीनास्तिष्ठन्तः प्रक्रामन्तः ।
पद्भ्यां दक्षिणसव्याभ्यां मा व्यथिष्महि भूम्याम् ॥ १२.१.२८ ॥
ونحن ننهض ونجلس ونقف ونمشي إلى الأمام، بالقدمين اليمنى واليسرى، فلا نتعثر على الأرض.
12.1.29
विमृग्वरीं पृथिवीमा वदामि क्षमां भूमिं ब्रह्मणा वावृधानाम् ।
ऊर्जं पुष्टं बिभ्रतीमन्नभागं घृतं त्वाभि नि षीदेम भूमे ॥ १२.१.२९ ॥
أنادي الأرض الرقيقة جدًا الصبور، التي تنمو بالكلمة المقدسة وتحمل القوة والغذاء ونصيب الطعام؛ أيتها الأرض، مع السمن نجلس عليك.
12.1.30
शुद्धा न आपस्तन्वे क्षरन्तु यो नः सेदुरप्रिये तं नि दध्मः ।
पवित्रेण पृथिवि मोत्पुनामि ॥ १२.१.३० ॥
لتجرِ مياهٌ طاهرةٌ لأجل أجسادنا؛ من كان لنا مُعاديًا مُبغضًا نُلقيه إلى الأسفل. أيتها الأرض، أُطهِّركِ بالمُطهِّر.
12.1.31
यास्ते प्राचीः प्रदिशो या उदीचीर्यास्ते भूमे अधराद्याश्च पश्चात् ।
स्योनास्ता मह्यं चरते भवन्तु मा नि पप्तं भुवने शिश्रियाणः ॥ १२.१.३१ ॥
أيتها الأرض، لتكن جهاتُكِ الشرقيةُ والشماليةُ، وما تحتَ وما خلفَ، مُوافِقةً ومُلكًا لي وأنا أسير؛ ولأثبُتْ مُتكئًا على العالم فلا أسقط.
12.1.32
मा नः पश्चान् मा पुरस्तान् नुदिष्ठा मोत्तरादधरादुत ।
स्वस्ति भूमे नो भव मा विदन् परिपन्थिनो वरीयो यावया वधम् ॥ १२.१.३२ ॥
لا تَدفَعْنا من خلفٍ ولا من أمامٍ، ولا من فوقٍ ولا من تحتٍ. أيتها الأرضُ، كوني ميمونةً لنا. ولا يجدْنا قاطعو الطريق؛ وأبعِدي السلاحَ الواسع.
12.1.33
यावत्तेऽभि विपश्यामि भूमे सूर्येण मेदिना ।
तावन् मे चक्षुर्मा मेष्टोत्तरामुत्तरां समाम् ॥ १२.१.३३ ॥
أيتها الأرض، بقدر ما أُبصركِ مع الشمس، فليبقَ بصري بذلك القدر؛ ولا يضيعنَّ بصري عامًا بعد عام.
12.1.34
यच्छयानः पर्यावर्ते दक्षिणं सख्यमभि भूमे पार्श्वमुत्तानास्त्वा प्रतीचीं यत्पृष्टीभिरधिशेमहे ।
मा हिंसीस्तत्र नो भूमे सर्वस्य प्रतिशीवरि ॥ १२.१.३४ ॥
إذا اضطجعْنا فانقلبنا إلى الجنبِ الأيمنِ، أيتها الأرضُ، وإذا استلقينا على ظهورنا فوقكِ، فلا تؤذينا هناك، يا حارسةَ مضجعِ الجميع.
12.1.35
यत्ते भूमे विखनामि क्षिप्रं तदपि रोहतु ।
मा ते मर्म विमृग्वरि मा ते हृदयमर्पिपम् ॥ १२.१.३५ ॥
أيتها الأرض، ما أحفره منك فليعد ينبت سريعاً. أيتها المَمْسوحة، لا أثقب مَرْمَاكِ، ولا أطعن قلبكِ.
12.1.36
ग्रीष्मस्ते भूमे वर्षाणि शरद्धेमन्तः शिशिरो वसन्तः ।
ऋतवस्ते विहिता हायनीरहोरात्रे पृथिवि नो दुहाताम् ॥ १२.१.३६ ॥
أيتها الأرض، الصيف والأمطار والخريف والشتاء والمَوسم الندي والربيع، هذه الفصول قد قُدِّرت لكِ. أيتها الأرض الواسعة، فلتَدُرّ لنا فصولكِ المقدّرة والأعوام والليل والنهار.
12.1.37
याप सर्पं विजमाना विमृग्वरी यस्यामासन्न् अग्नयो ये अप्स्वन्तः ।
परा दस्यून् ददती देवपीयून् इन्द्रं वृणाना पृथिवी न वृत्रं शक्राय दध्रे वृषभाय वृष्णे ॥ १२.१.३७ ॥
أيتها الأرض التي تنفض الحية، أيتها المَمْسوحة، في مياهكِ كانت النيران — طاردةً أعداء الآلهة الكارهين، مختارةً إندرا، كما فعلت بفريتْرا، تحمله للقوي الثور الذكر الفحل.
12.1.38
यस्यां सदोहविर्धाने यूपो यस्यां निमीयते ।
ब्रह्माणो यस्यामर्चन्त्यृग्भिः साम्ना यजुर्विदः युज्यन्ते यस्यामृत्विजः सोममिन्द्राय पातवे ॥ १२.१.३८ ॥
على ظهرها يُقام السَّدَس وعربة الهَوِرْدهانا، وعليها يُنصب عمود القربان؛ وعليها يعبد البراهمة بالرِّجْكات والساما، عارفو اليَجُرْ؛ وعليها يُوصِل الكهنة السوما ليشربه إندرا.
12.1.39
यस्यां पूर्वे भूतकृत ऋषयो गा उदानृचुः ।
सप्त सत्रेण वेधसो यज्ञेन तपसा सह ॥ १२.१.३९ ॥
فيها أنشد الحكماء القدماء، خالقو الكائنات، البقرَ؛ والسبعة الخالقون مع السَّتْرا والقربان والتقشّف معاً.
12.1.40
सा नो भूमिरा दिशतु यद्धनं कामयामहे ।
भगो अनुप्रयुङ्क्तामिन्द्र एतु पुरोगवः ॥ १२.१.४० ॥
لتمنحنا تلك الأرض الثروة التي نشتهيها. ليشارك بهاغا في العون، وليتقدم إندرا قائدًا.
12.1.41
यस्यां गायन्ति नृत्यन्ति भूम्यां मर्त्या व्यैलबाः ।
युध्यन्ते यस्यामाक्रन्दो यस्यां वदति दुन्दुभिः ।
सा नो भूमिः प्र णुदतां सपत्नान् असपत्नं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.४१ ॥
لتطرد تلك الأرض التي يغني عليها البشر ويرقصون، وتدور عليها الحروب وتدوي فيها صيحات القتال والطبول، أعداءنا؛ ولتجعلنا الأرض الواسعة بلا أعداء.
12.1.42
यस्यामन्नं व्रीहियवौ यस्या इमाः पञ्च कृष्टयः ।
भूम्यै पर्जन्यपत्न्यै नमोऽस्तु वर्षमेदसे ॥ १२.१.४२ ॥
السجود للأرض، زوجة بارجنيا، المبللة بالمطر، التي فيها الطعام والأرز والشعير، وفيها هذه الشعوب الخمسة.
12.1.43
यस्याः पुरो देवकृताः क्षेत्रे यस्या विकुर्वते ।
प्रजापतिः पृथिवीं विश्वगर्भामाशामाशां रण्यां नः कृणोतु ॥ १२.१.४३ ॥
ليجعل برجابتي الأرض الحاملة لكل شيء، التي صنعت الآلهة جهاتها الشرقية، وتجري في حقولها التغيرات، مبهجةً لنا في كل اتجاه.
12.1.44
निधिं बिभ्रती बहुधा गुहा वसु मणिं हिरण्यं पृथिवी ददातु मे ।
वसूनि नो वसुदा रासमाना देवी दधातु सुमनस्यमाना ॥ १२.१.४४ ॥
لتعطني الأرض، الحاملة للكنوز بأشكال شتى، والثروة المخبأة والجوهرة والذهب. ولتضع لنا الإلهة المانحة للثروات، الكريمة، المسرورة، الغنى.
12.1.45
जनं बिभ्रती बहुधा विवाचसं नानाधर्माणं पृथिवी यथौकसम् ।
सहस्रं धारा द्रविणस्य मे दुहां ध्रुवेव धेनुरनपस्फुरन्ती ॥ १२.१.४५ ॥
الأرض التي تحمل بأشكال كثيرة شعبًا يتكلم ألسنًا شتى ذوي طبائع متنوعة، كمسكنٍ لهم، فلتدرّ لي ألف سيل من الثروة كبقرةٍ ثابتةٍ لا تتزعزع.
12.1.46
यस्ते सर्पो वृश्चिकस्तृष्टदंश्मा हेमन्तजब्धो भृमलो गुहा शये ।
क्रिमिर्जिन्वत्पृथिवि यद्यदेजति प्रावृषि तन् नः सर्पन् मोप सृपद्यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४६ ॥
أيتها الأرض، إن كان فيك أفعى أو عقرب يلدغ بلسعه، متجمّد بالشتاء، أسمر، راقد في كهف، أو دودة تتحرك، وكل ما يتحرك في موسم المطر، فلا يزحف نحونا ولا يقترب، وبما هو ميمون فارحمنا.
12.1.47
ये ते पन्थानो बहवो जनायना रथस्य वर्त्मानसश्च यातवे ।
यैः संचरन्त्युभये भद्रपापास्तं पन्थानं जयेमानमित्रमतस्करं यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४७ ॥
طرقك الكثيرة التي يسلكها الناس، ومسلك العربات والمركبات للذهاب، والتي يتردد فيها الأخيار والأشرار معًا، فلنغلب ذلك الطريق، خاليًا من الأعداء ومن اللصوص. وبما هو ميمون فارحمنا.
12.1.48
मल्वं बिभ्रती गुरुभृद्भद्रपापस्य निधनं तितिक्षुः ।
वराहेण पृथिवी संविदाना सूकराय वि जिहीते मृगाय ॥ १२.१.४८ ॥
حاملةً الدنس، حاملةً الثقل، صابرةً على مصير الخير والشر، متوافقةً مع الخنزير، تنفتح الأرض للخنزير وللغزال.
12.1.49
ये त आरण्याः पशवो मृगा वने हिताः सिंहा व्याघ्राः पुरुषादश्चरन्ति ।
उलं वृकं पृथिवि दुछुनामित ऋक्षीकां रक्षो अप बाधयास्मत् ॥ १२.१.४९ ॥
أيتها الأرض، ما في غابتك من وحوش وغزلان وأسود ونمور وآكلي لحوم البشر يتجولون، فاطردي من هنا، بعيدًا عنا، الابن الثعلب والذئب ودوشتشونا وشيطان ريكشيكا الشبيه بالدب.
12.1.50
ये गन्धर्वा अप्सरसो ये चारायाः किमीदिनः ।
पिशाचान्त्सर्वा रक्षांसि तान् अस्मद्भूमे यावय ॥ १२.१.५० ॥
الغاندهارفا والأبساراس، والتشارايا المتجولون والكيميدين، وجميع البيشاتشا والرakshasas — أيتها الأرض، أبعديهم عنا!
12.1.51
यां द्विपादः पक्षिणः संपतन्ति हंसाः सुपर्णाः शकुना वयांसि ।
यस्यां वातो मातरिश्वेयते रजांसि कृण्वंश्च्यावयंश्च वृक्षान् ।
वातस्य प्रवामुपवामनु वात्यर्चिः ॥ १२.१.५१ ॥
التي تطير فوقها ذوات القدمين والطيور، البجع والنسور وسائر الطيور؛ وفيها تهب الريح ماتاريشفان، فترفع الغبار وتهز الأشجار؛ وعلى أثر نفخة الريح الأمامية والخلفية يهب اللهب.
12.1.52
यस्यां कृष्णमरुणं च संहिते अहोरात्रे विहिते भूम्यामधि ।
वर्षेण भूमिः पृथिवी वृतावृता सा नो दधातु भद्रया प्रिये धामनिधामनि ॥ १२.१.५२ ॥
على الأرض التي فيها الأسود والأحمر، والليل والنهار متحدان موضوعان؛ الأرض الواسعة المغطاة مرة بعد مرة بالمطر — لتحملنا هي بالبركة في كل مسكن عزيز.
12.1.53
द्यौश्च म इदं पृथिवी चान्तरिक्षं च मे व्यचः ।
अग्निः सूर्य आपो मेधां विश्वे देवाश्च सं ददुः ॥ १२.१.५३ ॥
السماء وهذه الأرض والفضاء بين السماء والأرض سعتي؛ أغني وسوريا والمياه وجميع الآلهة منحوني الحكمة معًا.
12.1.54
अहमस्मि सहमान उत्तरो नाम भूम्याम् ।
अभीषाडस्मि विश्वाषाडाशामाशां विषासहिः ॥ १२.१.५४ ॥
أنا المنتصر والأعلى، واسمي أوتارا على الأرض؛ أنا مُخضِع كل ما يقترب، ومُخضِع الكل، والمنتصر في كل اتجاه.
12.1.55
अदो यद्देवि प्रथमाना पुरस्ताद्देवैरुक्ता व्यसर्पो महित्वम् ।
आ त्वा सुभूतमविशत्तदानीमकल्पयथाः प्रदिशश्चतस्रः ॥ १२.१.५५ ॥
أيتها الإلهة، يا من أُعلنتِ أولى بين الآلهة منذ القدم، بسطتِ عظمتكِ. فدخلتِ فيكِ الوفرة حينئذٍ، ورتّبتِ الجهات الأربع.
12.1.56
ये ग्रामा यदरण्यं याः सभा अधि भूम्याम् ।
ये संग्रामाः समितयस्तेषु चारु वदेम ते ॥ १२.१.५६ ॥
في القرى على الأرض، وفي البرية، وفي المجالس، وفي الحروب والاجتماعات، لنتكلم عنكِ بعذوبة.
12.1.57
अश्व इव रजो दुधुवे वि तान् जनान् य आक्षियन् पृथिवीं यादजायत ।
मन्द्राग्रेत्वरी भुवनस्य गोपा वनस्पतीनां गृभिरोषधीनाम् ॥ १२.१.५७ ॥
كالفرس نفضت الغبار، وفرّقت أولئك الناس الساكنين على الأرض حين وُلدت. هي البهيّة السابقة في الحركة، حارسة العالم، في قبضة الأشجار والأعشاب.
12.1.58
यद्वदामि मधुमत्तद्वदामि यदीक्षे तद्वनन्ति मा ।
त्विषीमान् अस्मि जूतिमान् अवान्यान् हन्मि दोधतः ॥ १२.१.५८ ॥
ما أقوله حلو، وما أنظر إليه يكسبونه لي. أنا متوهّج وممتلئ بالقوة؛ أضرب الأدنى الذين يقاومونني.
12.1.59
शन्तिवा सुरभिः स्योना कीलालोध्नी पयस्वती ।
भूमिरधि ब्रवीतु मे पृथिवी पयसा सह ॥ १२.१.५९ ॥
يا من تمنحين السلام، عطرةً، رحيمةً، ذات ضروع مليئة باللبن، غنيةً باللبن: لتتكلم معي الأرض مع اللبن.
12.1.60
यामन्वैच्छद्धविषा विश्वकर्मान्तरर्णवे रजसि प्रविष्टाम् ।
भुजिष्यं पात्रं निहितं गुहा यदाविर्भोगे अभवन् मातृमद्भ्यः ॥ १२.१.६० ॥
تلك التي طلبها فيشفاكرمن بالقربان، والتي دخلت أعماق البحر والفضاء؛ وُضعت في كهف كإناءٍ نفيس، فلما ظهرت في التمتع صارت لأهل الأمهات.
12.1.61
त्वमस्यावपनी जनानामदितिः कामदुघा पप्रथाना ।
यत्त ऊनं तत्त आ पूरयाति प्रजापतिः प्रथमजा ऋतस्य ॥ १२.१.६१ ॥
أنتِ زارعةُ هذه الشعوب، أديتي، حالبةُ الرغبات، المتمدّدةُ الانتشار. ما ينقصكِ يملؤه براجابتي، البكرُ من الرِّتا.
12.1.62
उपस्थास्ते अनमीवा अयक्ष्मा अस्मभ्यं सन्तु पृथिवि प्रसूताः ।
दीर्घं न आयुः प्रतिबुध्यमाना वयं तुभ्यं बलिहृतः स्याम ॥ १२.१.६२ ॥
ليكن ما وُلد من حِجرك خاليًا من المرض والسّلّ لنا، أيتها الأرض. ولنكن، يقظين، ننال عمرًا طويلًا، ونكون حاملي القرابين لك.
12.1.63
भूमे मातर्नि धेहि मा भद्रया सुप्रतिष्ठितम् ।
संविदाना दिवा कवे श्रियां मा धेहि भूत्याम् ॥ १२.१.६३ ॥
أيتها الأرض، يا أمّ، أَثبِتيني بالخير إثباتًا حسنًا. أيها الحكيم، متّفقةً معي نهارًا، أثبِتيني في الجلال والازدهار.