அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 12.1

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

12.1.1

सत्यं बृहदृतमुग्रं दीक्षा तपो ब्रह्म यज्ञः पृथिवीं धारयन्ति ।
सा नो भूतस्य भव्यस्य पत्न्युरुं लोकं पृथिवी नः कृणोतु ॥ १२.१.१ ॥

உண்மை, பெரியது, ऋतம், உக்கிரமான தீட்சை, தவம், பிரம்மம், யாகம் ஆகியவை பூமியைத் தாங்குகின்றன. இறந்ததும் வரவிருப்பதுமான அனைத்திற்கும் தலைவியான அவள் எங்களுக்கு விரிந்த உலகை உண்டாக்கட்டும்.

12.1.2

असंबाधं मध्यतो मानवानां यस्या उद्वतः प्रवतः समं बहु ।
नानावीर्या ओषधीर्या बिभर्ति पृथिवी नः प्रथतां राध्यतां नः ॥ १२.१.२ ॥

மனிதர்களின் நடுவே நெருக்கடியற்றவளும், உயர்ந்த, தாழ்ந்த, சமமான பரந்த நிலங்கள் உடையவளும், பலவகை வீரியமுள்ள மூலிகைகளைத் தாங்குபவளுமான அந்தப் பூமி எங்களுக்கு விரிந்து வளம் பெறட்டும்.

12.1.3

यस्यां समुद्र उत सिन्धुरापो यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
यस्यामिदं जिन्वति प्राणदेजत्सा नो भूमिः पूर्वपेये दधातु ॥ १२.१.३ ॥

சமுத்திரமும், சிந்துவும், நீரும் எவளிடம் உள்ளனவோ, எவளிடம் உணவும் மக்களும் தோன்றினரோ, எவளால் இவையனைத்தும் உயிர் பெற்று இயங்குகின்றனவோ, அந்தப் பூமி எங்களை முதல் பானத்தில் நிலைநிறுத்தட்டும்.

12.1.4

यस्याश्चतस्रः प्रदिशः पृथिव्या यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
या बिभर्ति बहुधा प्राणदेजत्सा नो भूमिर्गोष्वप्यन्ने दधातु ॥ १२.१.४ ॥

நான்கு பிரதிசைகள் எவளுக்கு உள்ளனவோ, எவளிடம் உணவும் மக்களும் தோன்றினரோ, உயிருடனும் இயங்குவனவற்றையும் பலவிதமாகத் தாங்குபவளான அந்தப் பூமி எங்களை பசுக்களிலும் உணவிலும் நிலைநிறுத்தட்டும்.

12.1.5

यस्यां पूर्वे पूर्वजना विचक्रिरे यस्यां देवा असुरान् अभ्यवर्तयन् ।
गवामश्वानां वयसश्च विष्ठा भगं वर्चः पृथिवी नो दधातु ॥ १२.१.५ ॥

முற்கால முன்னோர்கள் எவளில் தங்களை நிலைநிறுத்தினரோ, தேவர்கள் எவளில் அசுரர்களை வென்றனரோ, பசுக்கள், குதிரைகள், பறவைகளின் இருப்பிடமான அந்தப் பூமி எங்களுக்கு செல்வத்தையும் ஒளியையும் அளிக்கட்டும்.

12.1.6

विश्वंभरा वसुधानी प्रतिष्ठा हिरण्यवक्षा जगतो निवेशनी ।
वैश्वानरं बिभ्रती भूमिरग्निमिन्द्रऋषभा द्रविणे नो दधातु ॥ १२.१.६ ॥

அனைவரையும் தாங்கும், செல்வம் அளிக்கும், அடித்தளமான, பொன்னார்ந்த மார்புடைய, அசையும் உலகின் இருப்பிடமான பூமி, உலகனைத்துக்கும் உரிய அக்னியைத் தாங்கி, இந்திரனைப் போன்ற காளையாய், எங்களை செல்வத்தில் நிலைநிறுத்துவாளாக.

12.1.7

यां रक्षन्त्यस्वप्ना विश्वदानीं देवा भूमिं पृथिवीमप्रमादम् ।
सा नो मधु प्रियं दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.७ ॥

எப்போதும் கண்விழித்த தேவர்கள் கவனமுடன் காக்கும் அந்த பூமி, விரிந்த பூமி, எங்களுக்கு இனிய தேனைக் கறக்கட்டும்; ஒளியால் எங்களை நனைக்கட்டும்.

12.1.8

यार्णवेऽधि सलिलमग्र आसीत्यां मायाभिरन्वचरन् मनीषिणः ।
यस्या हृदयं परमे व्योमन्त्सत्येनावृतममृतं पृथिव्याः ।
सा नो भूमिस्त्विषिं बलं राष्ट्रे दधातूत्तमे ॥ १२.१.८ ॥

ஆரம்பத்தில் கடல் நீரின் மேல் இருந்த பூமி; ஞானிகள் தம் மாயங்களால் சுற்றித் திரிந்த பூமி; உயர் வானில் உள்ள இதயம் உண்மையால் மூடப்பட்ட அமிர்தமான பூமியின் இதயம் — அந்த பூமி எங்களுக்கு உயர்ந்த அரசில் ஒளியும் வலிமையும் அளிக்கட்டும்.

12.1.9

यस्यामापः परिचराः समानीरहोरात्रे अप्रमादं क्षरन्ति ।
सा नो भूमिर्भूरिधारा पयो दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.९ ॥

எந்த பூமியில் சுற்றிப் பாயும் நீர்கள் பகலும் இரவும் சமமாக, கவனமுடன் ஓடுகின்றனவோ, அந்த பல தாரைகளுடைய பூமி எங்களுக்கு பால் கறக்கட்டும்; ஒளியால் எங்களை நனைக்கட்டும்.

12.1.10

यामश्विनावमिमातां विष्णुर्यस्यां विचक्रमे ।
इन्द्रो यां चक्र आत्मनेऽनमित्रां शचीपतिः ।
सा नो भूमिर्वि सृजतां माता पुत्राय मे पयः ॥ १२.१.१० ॥

அஸ்வின்கள் அளந்த பூமி, விஷ்ணு அடியெடுத்து வைத்த பூமி, இந்திரன் தனக்காக பகையற்றதாக்கிய பூமி, சசீபதி இந்திரனால் — அந்த பூமி எங்களுக்குப் பாலைச் சொரியட்டும்; தாய் தன் மகனுக்கு பால் தருவது போல.

12.1.11

गिरयस्ते पर्वता हिमवन्तोऽरण्यं ते पृथिवि स्योनमस्तु ।
बभ्रुं कृष्णां रोहिणीं विश्वरूपां ध्रुवां भूमिं पृथिवीमिन्द्रगुप्ताम् ।
अजीतोऽहतो अक्षतोऽध्यष्ठां पृथिवीमहम् ॥ १२.१.११ ॥

பூமியே, உன் மலைகளும் பனிமலைகளும் உன் காடும் இனிமையாக இருக்கட்டும். செந்நிறமும் கருநிறமும் சிவப்பும் அனைத்துருவமும் நிலையுமான, இந்திரனால் காக்கப்பட்ட அகன்ற பூமியை நான் வென்றவனாக, காயமின்றி, குறையின்றி ஏறி நிற்கிறேன்.

12.1.12

यत्ते मध्यं पृथिवि यच्च नभ्यं यास्त ऊर्जस्तन्वः संबभूवुः ।
तासु नो धेह्यभि नः पवस्व माता भूमिः पुत्रो अहं पृथिव्याः पर्जन्यः पिता स उ नः पिपर्तु ॥ १२.१.१२ ॥

பூமியே, உன் நடுவும் உன் தொப்புளும், உன் வலிமையான உடல்கள் உண்டானவையும், அவற்றில் எங்களை நிலைநிறுத்து; எங்களை நோக்கிப் பாய். பூமி தாய்; நான் பூமியின் மகன்; மேகமாகிய பர்ஜன்யன் தந்தை; அவன் எங்களைப் போஷிக்கட்டும்.

12.1.13

यस्यां वेदिं परिगृह्णन्ति भूम्यां यस्यां यज्ञं तन्वते विश्वकर्माणः ।
यस्यां मीयन्ते स्वरवः पृथिव्यामूर्ध्वाः शुक्रा आहुत्याः पुरस्तात् ।
सा नो भूमिर्वर्धयद्वर्धमाना ॥ १२.१.१३ ॥

எந்தப் பூமியில் வேதி சூழப்படுகிறதோ, எந்தப் பூமியில் அனைத்தையும் செய்யும் ரித்விக்குகள் யாகத்தை விரிக்கிறார்களோ, எந்தப் பூமியில் சுவரவொலிகள் அளக்கப்படுகின்றனவோ, பூமியில் உயர்ந்த ஒளிரும் ஆகுதிகள் முன்னே வைக்கப்படுகின்றனவோ, அந்தப் பூமி வளர்ந்து, வளர்ந்தபடி எங்களை வளர்க்கட்டும்.

12.1.14

यो नो द्वेषत्पृथिवि यः पृतन्याद्योऽभिदासान् मनसा यो वधेन ।
तं नो भूमे रन्धय पूर्वकृत्वरि ॥ १२.१.१४ ॥

பூமியே, எங்களை வெறுப்பவனை, படையுடன் எதிர்ப்பவனை, மனதாலோ வதத்தாலோ எங்களுக்கு எதிராகச் சதி செய்பவனை, அவனை எங்களுக்கு அடிபணியச் செய், முன்னே செயல் புரிந்தவளே.

12.1.15

त्वज्जातास्त्वयि चरन्ति मर्त्यास्त्वं बिभर्षि द्विपदस्त्वं चतुष्पदः ।
तवेमे पृथिवि पञ्च मानवा येभ्यो ज्योतिरमृतं मर्त्येभ्य उद्यन्त्सूर्यो रश्मिभिरातनोति ॥ १२.१.१५ ॥

உன்னிடமிருந்து பிறந்து உன்னிலே திரியும் மரணமுள்ளோர்; நீ இருகால் உயிர்களையும் நாற்கால் உயிர்களையும் தாங்குகிறாய். பிருதிவியே, இந்த ஐந்து மனிதக் குலங்கள் உன்னுடையவை; அவர்களுக்காக உதிக்கும் சூரியன் தன் கிரணங்களால் அமிர்த ஒளியைப் பரப்புகிறான்.

12.1.16

ता नः प्रजाः सं दुह्रतां समग्रा वाचो मधु पृथिवि धेहि मह्यम् ॥ १२.१.१६ ॥

எங்கள் அந்தப் பிரஜைகள் அனைவரும் ஒன்றாகப் பால் சுரக்கட்டும். பிருதிவியே, எனக்கு வாக்கின் தேனைத் தா.

12.1.17

विश्वस्वं मातरमोषधीनां ध्रुवां भूमिं पृथिवीं धर्मणा धृताम् ।
शिवां स्योनामनु चरेम विश्वहा ॥ १२.१.१७ ॥

அனைத்தையும் உடையவளும், மூலிகைகளின் தாயும், நிலையானவளுமான பூமியை, அறத்தால் தாங்கப்பட்ட பரந்த பிருதிவியை, மங்கலமும் இன்பமுமானவளாக அறிந்து, நாங்கள் எந்நாளும் அவளுடன் வாழ்வோம்.

12.1.18

महत्सधस्थं महती बभूविथ महान् वेग एजथुर्वेपथुष्टे ।
महांस्त्वेन्द्रो रक्षत्यप्रमादम् ।
सा नो भूमे प्र रोचय हिरण्यस्येव संदृशि मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.१८ ॥

நீ பெரிய தங்குமிடமாகி மகத்தானவளாயிருக்கிறாய்; உன் பெரும் வேகமும் நடுக்கமும் அதிரலும் உள்ளன. மகத்தான இந்திரன் உன்னை விழிப்புடன் காக்கிறான். அந்த நீ, ஓ பூமியே, எங்களைப் பொன்னைப் போல் காட்சியில் ஒளிரச் செய்; எங்களை யாரும் வெறுக்காதிருக்கட்டும்.

12.1.19

अग्निर्भूम्यामोषधीष्वग्निमापो बिभ्रत्यग्निरश्मसु ।
अग्निरन्तः पुरुषेषु गोष्वश्वेष्वग्नयः ॥ १२.१.१९ ॥

அக்னி பூமியிலும் மூலிகைகளிலும் உள்ளான்; நீர்கள் அக்னியைத் தாங்குகின்றன; அக்னி கற்களில் உள்ளான். அக்னி மனிதர்களின் உள்ளேயும், பசுக்களிலும் குதிரைகளிலும் அக்னிகள் உள்ளன.

12.1.20

अग्निर्दिव आ तपत्यग्नेर्देवस्योर्वन्तरिक्षम् ।
अग्निं मर्तास इन्धते हव्यवाहं घृतप्रियम् ॥ १२.१.२० ॥

அக்னி வானிலிருந்து எரிகிறான்; தேவனாகிய அக்னியின் பரந்த அந்தரிக்ஷமும் (எரிகிறது). மனிதர்கள் அவிப்பொருளைச் சுமக்கும், நெய்யை விரும்பும் அக்னியை மூட்டுகிறார்கள்.

12.1.21

अग्निवासाः पृथिव्यसितज्ञूस्त्विषीमन्तं संशितं मा कृणोतु ॥ १२.१.२१ ॥

அக்னியை ஆடையாக உடைய பூமி, கருநிறக் கால்முட்டு உடையவள், என்னை ஒளிர்வும் கூர்மையும் உள்ளவனாக்கட்டும்.

12.1.22

भूम्यां देवेभ्यो ददति यज्ञं हव्यमरंकृतम् ।
भूम्यां मनुष्या जीवन्ति स्वधयान्नेन मर्त्याः ।
सा नो भूमिः प्राणमायुर्दधातु जरदष्टिं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.२२ ॥

பூமியில் மக்கள் தேவர்களுக்கு யாகத்தையும் நன்கு தயாரிக்கப்பட்ட அவியையும் அளிக்கிறார்கள். பூமியில் மனிதர்கள் ஸ்வதையாலும் உணவாலும் வாழ்கிறார்கள், மர்த்யர்கள். அந்தப் பூமி எங்களுக்கு மூச்சையும் ஆயுளையும் அளிக்கட்டும்; பூமி என்னை முதுமை வரை வாழும் வயதுள்ளவனாக்கட்டும்.

12.1.23

यस्ते गन्धः पृथिवि संबभूव यं बिभ्रत्योषधयो यमापः ।
यं गन्धर्वा अप्सरसश्च भेजिरे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२३ ॥

பூமியே, உன்னிடம் தோன்றிய எந்த நறுமணத்தை மூலிகைகள் தாங்குகின்றனவோ, நீர்கள் எதை ஏந்துகின்றனவோ, கந்தர்வர்களும் அப்சரஸுகளும் எதை அடைந்தனரோ, அதனால் என்னை நறுமணமுள்ளவனாக்கு; யாரும் எங்களை வெறுக்கக்கூடாது.

12.1.24

यस्ते गन्धः पुष्करमाविवेश यं संजभ्रुः सूर्याया विवाहे ।
अमर्त्याः पृथिवि गन्धमग्रे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२४ ॥

பூமியே, உன் நறுமணம் தாமரையில் புகுந்தது; அமர்த்தியர்கள் சூர்யாவின் திருமணத்தில் எதைக் கூட்டிக் கொண்டனரோ, பூமியே, முன்பு உன்னில் இருந்த நறுமணத்தால் என்னை நறுமணமுள்ளவனாக்கு; யாரும் எங்களை வெறுக்கக்கூடாது.

12.1.25

यस्ते गन्धः पुरुषेषु स्त्रीषु पुंसु भगो रुचिः ।
यो अश्वेषु वीरेषु यो मृगेषूत हस्तिषु ।
कन्यायां वर्चो यद्भूमे तेनास्माँ अपि सं सृज मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२५ ॥

பூமியே, மனிதர்களிலும் பெண்களிலும் ஆண்களிலும் உன் எந்த நறுமணமும் செல்வமும் ஒளியும் உள்ளதோ, குதிரைகளிலும் வீரர்களிலும் மான்களிலும் யானைகளிலும் உள்ளதோ, கன்னியில் உள்ள தேஜஸ் எதுவோ, அதனால் எங்களையும் இணைத்தருள்; எவரும் எங்களை வெறுக்கக் கூடாது.

12.1.26

शिला भूमिरश्मा पांसुः सा भूमिः संधृता धृता ।
तस्यै हिरण्यवक्षसे पृथिव्या अकरं नमः ॥ १२.१.२६ ॥

பாறை, நிலம், கல், தூசி—அந்த நிலம் நன்கு தாங்கப்பட்டது, தாங்குவதும் ஆகும். பொன்மார்புள்ள அந்தப் பூமிக்கு நான் வணக்கம் செலுத்தினேன்.

12.1.27

यस्यां वृक्षा वानस्पत्या ध्रुवास्तिष्ठन्ति विश्वहा ।
पृथिवीं विश्वधायसं धृतामछावदामसि ॥ १२.१.२७ ॥

எதன்மீது மரங்களும் வனஸ்பதிகளும் எப்போதும் உறுதியாக நிற்கின்றனவோ, அனைத்தையும் தாங்கும் அந்தப் பூமியை, தாங்கப்பட்ட பூமியை நாங்கள் புகழ்ந்து அழைக்கிறோம்.

12.1.28

उदीराणा उतासीनास्तिष्ठन्तः प्रक्रामन्तः ।
पद्भ्यां दक्षिणसव्याभ्यां मा व्यथिष्महि भूम्याम् ॥ १२.१.२८ ॥

எழுந்திருக்கும்போதும், அமர்ந்திருக்கும்போதும், நிற்கும்போதும், முன்னேறி நடக்கும்போதும், வலது இடது கால்களால்—நாங்கள் பூமியில் தடுமாறாதிருக்கட்டும்.

12.1.29

विमृग्वरीं पृथिवीमा वदामि क्षमां भूमिं ब्रह्मणा वावृधानाम् ।
ऊर्जं पुष्टं बिभ्रतीमन्नभागं घृतं त्वाभि नि षीदेम भूमे ॥ १२.१.२९ ॥

மிக மென்மையானதும் பொறுமையுள்ளதுமான பூமியை, பிரம்மத்தால் வளர்ச்சி பெறுவதும், ஊட்டமும் சக்தியும் உணவுப் பங்கும் தாங்குவதுமான அவளை நான் அழைக்கிறேன்; ஓ பூமியே, நெய்யுடன் நாங்கள் உன்மேல் அமர்வோமாக.

12.1.30

शुद्धा न आपस्तन्वे क्षरन्तु यो नः सेदुरप्रिये तं नि दध्मः ।
पवित्रेण पृथिवि मोत्पुनामि ॥ १२.१.३० ॥

தூய நீர்கள் எங்கள் உடலுக்காகப் பாயட்டும்; எங்களுக்கு விரோதமாக நட்பற்றவராய் இருந்தவனை நாங்கள் கீழே தள்ளுகிறோம். பூமியே, தூய்மையாக்கும் கருவியால் நான் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்துகிறேன்.

12.1.31

यास्ते प्राचीः प्रदिशो या उदीचीर्यास्ते भूमे अधराद्याश्च पश्चात् ।
स्योनास्ता मह्यं चरते भवन्तु मा नि पप्तं भुवने शिश्रियाणः ॥ १२.१.३१ ॥

பூமியே, உன்னுடைய கிழக்குத் திசைகளும், வடக்குத் திசைகளும், கீழிருந்தும் பின்னிருந்தும் உள்ளவையும் இனிமையானவையாக இருக்கட்டும்; அவை நடமாடும் எனக்கு இருக்கட்டும். உலகில் தங்கியிருந்து நான் விழாதிருப்பேனாக.

12.1.32

मा नः पश्चान् मा पुरस्तान् नुदिष्ठा मोत्तरादधरादुत ।
स्वस्ति भूमे नो भव मा विदन् परिपन्थिनो वरीयो यावया वधम् ॥ १२.१.३२ ॥

பின்னிருந்தும் எங்களைத் தள்ளாதே, முன்னிருந்தும் தள்ளாதே; மேலிருந்தும் கீழிருந்தும் தள்ளாதே. பூமியே, எங்களுக்கு நலமாக இரு. வழிமறிப்பவர்கள் எங்களைக் கண்டடையாதிருக்கட்டும்; விரிந்த ஆயுதத்தை விலக்கு.

12.1.33

यावत्तेऽभि विपश्यामि भूमे सूर्येण मेदिना ।
तावन् मे चक्षुर्मा मेष्टोत्तरामुत्तरां समाम् ॥ १२.१.३३ ॥

பூமியே, சூரியனுடன் உன்னை எவ்வளவு தூரம் நான் பார்க்கிறேனோ, அவ்வளவு தூரம் என் கண் இருக்கட்டும்; அடுத்தடுத்த ஆண்டுகள்தோறும் என் கண் அழியாதிருக்கட்டும்.

12.1.34

यच्छयानः पर्यावर्ते दक्षिणं सख्यमभि भूमे पार्श्वमुत्तानास्त्वा प्रतीचीं यत्पृष्टीभिरधिशेमहे ।
मा हिंसीस्तत्र नो भूमे सर्वस्य प्रतिशीवरि ॥ १२.१.३४ ॥

படுத்திருக்கும்போது வலது பக்கம் திரும்பும்போதும், பூமியே, மேல்நோக்கி முதுகால் உன்மேல் படுக்கும்போதும், அங்கே எங்களுக்குத் தீங்கு செய்யாதே; எல்லோருடைய படுக்கையையும் காப்பவளே.

12.1.35

यत्ते भूमे विखनामि क्षिप्रं तदपि रोहतु ।
मा ते मर्म विमृग्वरि मा ते हृदयमर्पिपम् ॥ १२.१.३५ ॥

பூமியே, உன்னிலிருந்து நான் தோண்டுவதெல்லாம் விரைவில் மீண்டும் முளைக்கட்டும். விமிருக்வரியே, உன் மர்மத்தை நான் துளைக்காதிருப்பேனாக; உன் இதயத்தைக் குத்தாதிருப்பேனாக.

12.1.36

ग्रीष्मस्ते भूमे वर्षाणि शरद्धेमन्तः शिशिरो वसन्तः ।
ऋतवस्ते विहिता हायनीरहोरात्रे पृथिवि नो दुहाताम् ॥ १२.१.३६ ॥

பூமியே, கோடைக்காலம், மழைக்காலங்கள், இலையுதிர்காலம், குளிர்காலம், பனிக்காலம், வசந்தம் — இவை உனக்கு நியமிக்கப்பட்ட பருவங்கள். ஓ பரந்த பூமியே, உன்னால் நியமிக்கப்பட்ட பருவங்களும், ஆண்டுகளும், பகலும் இரவும் எங்களுக்குப் பால் கறக்கட்டும்.

12.1.37

याप सर्पं विजमाना विमृग्वरी यस्यामासन्न् अग्नयो ये अप्स्वन्तः ।
परा दस्यून् ददती देवपीयून् इन्द्रं वृणाना पृथिवी न वृत्रं शक्राय दध्रे वृषभाय वृष्णे ॥ १२.१.३७ ॥

பாம்பை உதறித் தள்ளும் பூமியே, ஓ விமிருக்வரியே, உன் நீர்களுக்குள் நெருப்புகள் இருந்தனவோ — தேவர்களை வெறுப்பவர்களான தஸ்யுக்களை விரட்டியடித்து, இந்திரனைத் தேர்ந்தெடுத்து, வ்ருத்திரனைப் போல, சக்தியுள்ள காளைக்காக, வலிமையுள்ளவனுக்காக அவள் தாங்குகிறாள்.

12.1.38

यस्यां सदोहविर्धाने यूपो यस्यां निमीयते ।
ब्रह्माणो यस्यामर्चन्त्यृग्भिः साम्ना यजुर्विदः युज्यन्ते यस्यामृत्विजः सोममिन्द्राय पातवे ॥ १२.१.३८ ॥

எதன்மேல் சதஸ், ஹவிர்தானம் உள்ளனவோ, எதன்மேல் யூபம் நாட்டப்படுகிறதோ; எதன்மேல் பிரம்மாக்கள் ரிக்குகளாலும் சாமத்தாலும் வழிபடுகிறார்களோ, யஜுர்வேதம் அறிந்தவர்கள்; எதன்மேல் ருத்விக்குகள் இந்திரன் பருக சோமத்தை இணைக்கிறார்களோ.

12.1.39

यस्यां पूर्वे भूतकृत ऋषयो गा उदानृचुः ।
सप्त सत्रेण वेधसो यज्ञेन तपसा सह ॥ १२.१.३९ ॥

எதில் பழங்கால பூதங்களைப் படைத்த ரிஷிகள் பசுக்களை உச்சரித்தனரோ; ஏழு வேதாக்கள், சத்திரம், யாகம், தவம் ஆகியவற்றுடன்.

12.1.40

सा नो भूमिरा दिशतु यद्धनं कामयामहे ।
भगो अनुप्रयुङ्क्तामिन्द्र एतु पुरोगवः ॥ १२.१.४० ॥

அந்தப் பூமி நாங்கள் விரும்பும் செல்வத்தை எங்களுக்குத் தரட்டும். பகன் துணை நிற்கட்டும்; இந்திரன் முன்னே வரட்டும்.

12.1.41

यस्यां गायन्ति नृत्यन्ति भूम्यां मर्त्या व्यैलबाः ।
युध्यन्ते यस्यामाक्रन्दो यस्यां वदति दुन्दुभिः ।
सा नो भूमिः प्र णुदतां सपत्नान् असपत्नं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.४१ ॥

எந்தப் பூமியில் மனிதர்கள் பாடி ஆடுகிறார்களோ, எதில் போர் நடக்கிறதோ, எதில் போர்க்குரலும் துந்துபியும் ஒலிக்கின்றனவோ, அந்தப் பூமி எங்கள் பகைவர்களை விரட்டட்டும்; பரந்த பூமி எங்களைப் பகையற்றவர்களாக்கட்டும்.

12.1.42

यस्यामन्नं व्रीहियवौ यस्या इमाः पञ्च कृष्टयः ।
भूम्यै पर्जन्यपत्न्यै नमोऽस्तु वर्षमेदसे ॥ १२.१.४२ ॥

எதில் உணவும் நெல்லும் வாற்கோதுமையும் உள்ளனவோ, எதில் இந்த ஐந்து மக்கள் குழுக்கள் உள்ளனரோ, அந்தப் பூமிக்கு, பர்ஜன்யனின் மனைவிக்கு வணக்கம்; மழையால் நனைந்தவளுக்கு வணக்கம்.

12.1.43

यस्याः पुरो देवकृताः क्षेत्रे यस्या विकुर्वते ।
प्रजापतिः पृथिवीं विश्वगर्भामाशामाशां रण्यां नः कृणोतु ॥ १२.१.४३ ॥

எதன் கிழக்குப் பகுதிகள் தேவர்களால் உருவாக்கப்பட்டனவோ, எதன் வயலில் மாற்றங்கள் செய்யப்படுகின்றனவோ, அந்த அனைத்தையும் தாங்கும் பூமியை பிரஜாபதி ஒவ்வொரு திசையிலும் எங்களுக்கு இனிமையாக்கட்டும்.

12.1.44

निधिं बिभ्रती बहुधा गुहा वसु मणिं हिरण्यं पृथिवी ददातु मे ।
वसूनि नो वसुदा रासमाना देवी दधातु सुमनस्यमाना ॥ १२.१.४४ ॥

பல வழிகளில் புதையலையும், செல்வத்தையும், மணியையும், பொன்னையும் தாங்கும் பூமி எனக்குத் தரட்டும். செல்வம் அளிப்பவளும், கொடுக்கும் தேவியுமாகிய அவள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் எங்களுக்குச் செல்வங்களை வைக்கட்டும்.

12.1.45

जनं बिभ्रती बहुधा विवाचसं नानाधर्माणं पृथिवी यथौकसम् ।
सहस्रं धारा द्रविणस्य मे दुहां ध्रुवेव धेनुरनपस्फुरन्ती ॥ १२.१.४५ ॥

பல வழிகளில் பல மொழி பேசும் பல இயல்புடைய மக்களை, தன் இல்லம்போல் தாங்கும் பூமி, நிலையான பசுவைப்போல் அசையாமல் எனக்குச் செல்வத்தின் ஆயிரம் ஓட்டங்களைக் கறக்கட்டும்.

12.1.46

यस्ते सर्पो वृश्चिकस्तृष्टदंश्मा हेमन्तजब्धो भृमलो गुहा शये ।
क्रिमिर्जिन्वत्पृथिवि यद्यदेजति प्रावृषि तन् नः सर्पन् मोप सृपद्यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४६ ॥

ஓ பூமியே, உன்னுள் இருக்கும் பாம்பும் தேளும், கொட்டும் கடிக்கும் தன்மையுடையவை, குளிரால் மரத்துப்போய், பழுப்பு நிறமாய், குகையில் உறங்கும் உயிரினங்களும், புழுவும், மழைக்காலத்தில் அசைவதும், அவை நம்மிடம் ஊர்ந்து வரட்டும், அணுகட்டும். மங்கலமானதால் எங்களுக்கு அருள்புரிவாயாக.