Atharvaveda · Sūkta 12.1

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Leer con significados

12.1.1

सत्यं बृहदृतमुग्रं दीक्षा तपो ब्रह्म यज्ञः पृथिवीं धारयन्ति ।
सा नो भूतस्य भव्यस्य पत्न्युरुं लोकं पृथिवी नः कृणोतु ॥ १२.१.१ ॥

La verdad, el gran ṛta, la feroz dīkṣā, el tapas, el brahman y el sacrificio sostienen la tierra. Que ella, consorte de lo que fue y de lo que será, nos haga un mundo amplio.

12.1.2

असंबाधं मध्यतो मानवानां यस्या उद्वतः प्रवतः समं बहु ।
नानावीर्या ओषधीर्या बिभर्ति पृथिवी नः प्रथतां राध्यतां नः ॥ १२.१.२ ॥

Que esa tierra, desahogada en medio de los humanos, cuyas tierras altas y bajas son llanas y amplias, que sostiene hierbas de muchos poderes, se extienda y nos prospere.

12.1.3

यस्यां समुद्र उत सिन्धुरापो यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
यस्यामिदं जिन्वति प्राणदेजत्सा नो भूमिः पूर्वपेये दधातु ॥ १२.१.३ ॥

Ella, en quien están el océano, el río y las aguas, en quien nacieron el alimento y los pueblos, por quien todo lo que respira y se mueve cobra vida: que esa tierra nos sitúe en el primer trago.

12.1.4

यस्याश्चतस्रः प्रदिशः पृथिव्या यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
या बिभर्ति बहुधा प्राणदेजत्सा नो भूमिर्गोष्वप्यन्ने दधातु ॥ १२.१.४ ॥

Ella, cuyas cuatro direcciones son suyas, en quien nacieron el alimento y los pueblos, que sostiene de muchas maneras lo que respira y se mueve: que esa tierra nos establezca entre el ganado y en el alimento.

12.1.5

यस्यां पूर्वे पूर्वजना विचक्रिरे यस्यां देवा असुरान् अभ्यवर्तयन् ।
गवामश्वानां वयसश्च विष्ठा भगं वर्चः पृथिवी नो दधातु ॥ १२.१.५ ॥

Ella, en quien se establecieron los antiguos antepasados, en quien los dioses vencieron a los asuras, morada de vacas, caballos y aves: que esa tierra nos dé fortuna y esplendor.

12.1.6

विश्वंभरा वसुधानी प्रतिष्ठा हिरण्यवक्षा जगतो निवेशनी ।
वैश्वानरं बिभ्रती भूमिरग्निमिन्द्रऋषभा द्रविणे नो दधातु ॥ १२.१.६ ॥

Sustentadora de todo, portadora de tesoros, fundamento, de pecho dorado, morada del mundo en movimiento, la tierra, que porta a Vaiśvānara Agni, toro como Indra, que nos establezca en la riqueza.

12.1.7

यां रक्षन्त्यस्वप्ना विश्वदानीं देवा भूमिं पृथिवीमप्रमादम् ।
सा नो मधु प्रियं दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.७ ॥

La tierra que los dioses insomnes custodian sin descuido en todo tiempo, la tierra vasta, que nos ordeñe dulce miel querida y nos rocíe con esplendor.

12.1.8

यार्णवेऽधि सलिलमग्र आसीत्यां मायाभिरन्वचरन् मनीषिणः ।
यस्या हृदयं परमे व्योमन्त्सत्येनावृतममृतं पृथिव्याः ।
सा नो भूमिस्त्विषिं बलं राष्ट्रे दधातूत्तमे ॥ १२.१.८ ॥

La tierra que al principio estaba sobre las aguas del océano, sobre la que los sabios se movían por sus artes mágicas, cuyo corazón en el cielo supremo es inmortal, cubierto por la verdad: esa tierra, que establezca para nosotros fulgor y fuerza en el reino supremo.

12.1.9

यस्यामापः परिचराः समानीरहोरात्रे अप्रमादं क्षरन्ति ।
सा नो भूमिर्भूरिधारा पयो दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.९ ॥

La tierra en la que las aguas que circulan fluyen sin cesar, igual de día y de noche, sin descuido: esa tierra de muchas corrientes, que nos ordeñe alimento y nos rocíe con esplendor.

12.1.10

यामश्विनावमिमातां विष्णुर्यस्यां विचक्रमे ।
इन्द्रो यां चक्र आत्मनेऽनमित्रां शचीपतिः ।
सा नो भूमिर्वि सृजतां माता पुत्राय मे पयः ॥ १२.१.१० ॥

La tierra que los Aśvin midieron, en la que Viṣṇu dio sus pasos, que Indra, señor del poder, libró de enemigos para sí: que ella suelte leche para nosotros, como una madre para su hijo.

12.1.11

गिरयस्ते पर्वता हिमवन्तोऽरण्यं ते पृथिवि स्योनमस्तु ।
बभ्रुं कृष्णां रोहिणीं विश्वरूपां ध्रुवां भूमिं पृथिवीमिन्द्रगुप्ताम् ।
अजीतोऽहतो अक्षतोऽध्यष्ठां पृथिवीमहम् ॥ १२.१.११ ॥

Oh Tierra, que tus montañas, las cumbres nevadas y tu bosque sean propicios. Sobre la tierra bermeja, oscura, rojiza, de todas las formas, firme, la vasta tierra guardada por Indra, yo, no vencido, no herido, intacto, me erijo.

12.1.12

यत्ते मध्यं पृथिवि यच्च नभ्यं यास्त ऊर्जस्तन्वः संबभूवुः ।
तासु नो धेह्यभि नः पवस्व माता भूमिः पुत्रो अहं पृथिव्याः पर्जन्यः पिता स उ नः पिपर्तु ॥ १२.१.१२ ॥

Oh Tierra, lo que es tu centro y tu ombligo, y los cuerpos vigorosos que surgieron de ti: colócanos en ellos y fluye hacia nosotros. La Tierra es madre, yo soy hijo de la tierra; Parjanya es padre; que él nos sustente.

12.1.13

यस्यां वेदिं परिगृह्णन्ति भूम्यां यस्यां यज्ञं तन्वते विश्वकर्माणः ।
यस्यां मीयन्ते स्वरवः पृथिव्यामूर्ध्वाः शुक्रा आहुत्याः पुरस्तात् ।
सा नो भूमिर्वर्धयद्वर्धमाना ॥ १२.१.१३ ॥

En la tierra donde se rodea el altar, en la que los sacerdotes creadores de todo extienden el sacrificio, donde se miden los sonidos cantados, en la tierra delante de la cual se colocan las ofrendas altas y brillantes: que esa tierra, creciendo, nos haga crecer.

12.1.14

यो नो द्वेषत्पृथिवि यः पृतन्याद्योऽभिदासान् मनसा यो वधेन ।
तं नो भूमे रन्धय पूर्वकृत्वरि ॥ १२.१.१४ ॥

Oh Tierra, quien nos odie, quien nos ataque con un ejército, quien conspire contra nosotros con la mente o con la matanza: somételo bajo nuestro control, tú que actuaste desde antiguo.

12.1.15

त्वज्जातास्त्वयि चरन्ति मर्त्यास्त्वं बिभर्षि द्विपदस्त्वं चतुष्पदः ।
तवेमे पृथिवि पञ्च मानवा येभ्यो ज्योतिरमृतं मर्त्येभ्य उद्यन्त्सूर्यो रश्मिभिरातनोति ॥ १२.१.१५ ॥

Mortales nacidos de ti y que se mueven sobre ti; tú sostienes a los bípedos y a los cuadrúpedos. Oh Pṛthivī, estos cinco pueblos humanos son tuyos, para quienes el sol naciente extiende con sus rayos la luz inmortal.

12.1.16

ता नः प्रजाः सं दुह्रतां समग्रा वाचो मधु पृथिवि धेहि मह्यम् ॥ १२.१.१६ ॥

Que todas aquellas criaturas nuestras den leche juntas. Oh Pṛthivī, pon en mí la miel de la palabra.

12.1.17

विश्वस्वं मातरमोषधीनां ध्रुवां भूमिं पृथिवीं धर्मणा धृताम् ।
शिवां स्योनामनु चरेम विश्वहा ॥ १२.१.१७ ॥

Poseedora de todo, madre de las plantas, la tierra firme, la vasta Pṛthivī sostenida por el orden (dharma): sabiéndola propicia y bondadosa, que caminemos siempre conforme a ella.

12.1.18

महत्सधस्थं महती बभूविथ महान् वेग एजथुर्वेपथुष्टे ।
महांस्त्वेन्द्रो रक्षत्यप्रमादम् ।
सा नो भूमे प्र रोचय हिरण्यस्येव संदृशि मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.१८ ॥

Te has vuelto un gran lugar de morada y grande eres; tu gran impulso, tu temblor y estremecimiento son grandes. El gran Indra te protege con vigilancia. Así pues, tú, oh Tierra, haz que brillemos a la vista como el oro; que nadie nos odie.

12.1.19

अग्निर्भूम्यामोषधीष्वग्निमापो बिभ्रत्यग्निरश्मसु ।
अग्निरन्तः पुरुषेषु गोष्वश्वेष्वग्नयः ॥ १२.१.१९ ॥

Agni está en la tierra y en las plantas; las aguas portan a Agni; Agni está en las piedras. Agni está dentro de los hombres, y en las vacas y los caballos hay fuegos.

12.1.20

अग्निर्दिव आ तपत्यग्नेर्देवस्योर्वन्तरिक्षम् ।
अग्निं मर्तास इन्धते हव्यवाहं घृतप्रियम् ॥ १२.१.२० ॥

Agni arde desde el cielo, y la vasta atmósfera del dios Agni (arde). Los mortales encienden a Agni, portador de ofrendas, amante del ghī.

12.1.21

अग्निवासाः पृथिव्यसितज्ञूस्त्विषीमन्तं संशितं मा कृणोतु ॥ १२.१.२१ ॥

La tierra, cuyo vestido es Agni, de rodillas oscuras, que me haga resplandeciente y aguzado.

12.1.22

भूम्यां देवेभ्यो ददति यज्ञं हव्यमरंकृतम् ।
भूम्यां मनुष्या जीवन्ति स्वधयान्नेन मर्त्याः ।
सा नो भूमिः प्राणमायुर्दधातु जरदष्टिं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.२२ ॥

Sobre la tierra la gente ofrece a los dioses sacrificio y oblación bien preparada. Sobre la tierra viven los humanos mortales con svadhā y alimento. Que esa tierra nos conceda aliento y vida; que la tierra me haga llegar a la vejez.

12.1.23

यस्ते गन्धः पृथिवि संबभूव यं बिभ्रत्योषधयो यमापः ।
यं गन्धर्वा अप्सरसश्च भेजिरे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२३ ॥

Oh Tierra, con esa fragancia que surgió en ti, que las plantas llevan, que las aguas llevan, que los gandharvas y las apsaras alcanzaron, hazme fragante; que nadie nos odie.

12.1.24

यस्ते गन्धः पुष्करमाविवेश यं संजभ्रुः सूर्याया विवाहे ।
अमर्त्याः पृथिवि गन्धमग्रे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२४ ॥

Oh Tierra, esa fragancia tuya que entró en el loto, que los inmortales reunieron en la boda de Sūryā, oh Tierra, con la fragancia que fue primera en ti, hazme fragante; que nadie nos odie.

12.1.25

यस्ते गन्धः पुरुषेषु स्त्रीषु पुंसु भगो रुचिः ।
यो अश्वेषु वीरेषु यो मृगेषूत हस्तिषु ।
कन्यायां वर्चो यद्भूमे तेनास्माँ अपि सं सृज मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२५ ॥

Oh Tierra, la fragancia, la fortuna y el resplandor que hay en los hombres, en las mujeres y en los varones, que hay en los caballos, los héroes, los ciervos y los elefantes, y el esplendor que hay en la doncella, con eso únenos también; que nadie nos odie.

12.1.26

शिला भूमिरश्मा पांसुः सा भूमिः संधृता धृता ।
तस्यै हिरण्यवक्षसे पृथिव्या अकरं नमः ॥ १२.१.२६ ॥

Roca, tierra, piedra y polvo: esa tierra está firmemente sostenida y sostiene. A ella, la Tierra de pecho dorado, le he rendido homenaje.

12.1.27

यस्यां वृक्षा वानस्पत्या ध्रुवास्तिष्ठन्ति विश्वहा ।
पृथिवीं विश्वधायसं धृतामछावदामसि ॥ १२.१.२७ ॥

Sobre ella los árboles y las plantas silvestres permanecen firmes en todo tiempo; alabamos a la Tierra que sostiene todo, la sostenida.

12.1.28

उदीराणा उतासीनास्तिष्ठन्तः प्रक्रामन्तः ।
पद्भ्यां दक्षिणसव्याभ्यां मा व्यथिष्महि भूम्याम् ॥ १२.१.२८ ॥

Al levantarnos, al sentarnos, al estar de pie, al avanzar: con los pies derecho e izquierdo, que no tropecemos sobre la tierra.

12.1.29

विमृग्वरीं पृथिवीमा वदामि क्षमां भूमिं ब्रह्मणा वावृधानाम् ।
ऊर्जं पुष्टं बिभ्रतीमन्नभागं घृतं त्वाभि नि षीदेम भूमे ॥ १२.१.२९ ॥

Invoco a la Tierra muy tierna y paciente, que crece por la palabra sagrada y porta vigor, alimento y una porción de comida; oh Tierra, con mantequilla clarificada nos sentemos sobre ti.

12.1.30

शुद्धा न आपस्तन्वे क्षरन्तु यो नः सेदुरप्रिये तं नि दध्मः ।
पवित्रेण पृथिवि मोत्पुनामि ॥ १२.१.३० ॥

Que fluyan aguas puras para nuestro cuerpo; a quien nos ha sido hostil y desafecto, lo arrojamos abajo. Oh Tierra, te purifico con el purificador.

12.1.31

यास्ते प्राचीः प्रदिशो या उदीचीर्यास्ते भूमे अधराद्याश्च पश्चात् ।
स्योनास्ता मह्यं चरते भवन्तु मा नि पप्तं भुवने शिश्रियाणः ॥ १२.१.३१ ॥

Oh Tierra, que tus regiones orientales y septentrionales, y las de abajo y de atrás, sean agradables y pertenezcan a mí, que me muevo. Apoyado en el mundo, que no caiga.

12.1.32

मा नः पश्चान् मा पुरस्तान् नुदिष्ठा मोत्तरादधरादुत ।
स्वस्ति भूमे नो भव मा विदन् परिपन्थिनो वरीयो यावया वधम् ॥ १२.१.३२ ॥

No nos empujes desde atrás ni desde delante, ni desde arriba ni desde abajo. Oh Tierra, sé propicia para nosotros. Que los que nos cierran el camino no nos encuentren; aleja el arma extendida.

12.1.33

यावत्तेऽभि विपश्यामि भूमे सूर्येण मेदिना ।
तावन् मे चक्षुर्मा मेष्टोत्तरामुत्तरां समाम् ॥ १२.१.३३ ॥

Oh Tierra, hasta donde te contemplo con el sol, hasta allí que permanezca mi ojo; que mi vista no se pierda año tras año.

12.1.34

यच्छयानः पर्यावर्ते दक्षिणं सख्यमभि भूमे पार्श्वमुत्तानास्त्वा प्रतीचीं यत्पृष्टीभिरधिशेमहे ।
मा हिंसीस्तत्र नो भूमे सर्वस्य प्रतिशीवरि ॥ १२.१.३४ ॥

Cuando, acostados, nos volvemos hacia el costado derecho, oh Tierra, y cuando nos recostamos boca arriba sobre ti con la espalda, allí no nos hagas daño, oh Tierra, protectora del lecho de todos.

12.1.35

यत्ते भूमे विखनामि क्षिप्रं तदपि रोहतु ।
मा ते मर्म विमृग्वरि मा ते हृदयमर्पिपम् ॥ १२.१.३५ ॥

Oh Tierra, lo que de ti excavo, que pronto vuelva a crecer. Oh tú, la desgastada, que no hiera tu punto vital; que no perfore tu corazón.

12.1.36

ग्रीष्मस्ते भूमे वर्षाणि शरद्धेमन्तः शिशिरो वसन्तः ।
ऋतवस्ते विहिता हायनीरहोरात्रे पृथिवि नो दुहाताम् ॥ १२.१.३६ ॥

Oh Tierra, el verano, las lluvias, el otoño, el invierno, la estación del rocío y la primavera: estas estaciones te fueron asignadas. Oh Tierra ancha, que tus estaciones asignadas, los años, el día y la noche nos den leche.

12.1.37

याप सर्पं विजमाना विमृग्वरी यस्यामासन्न् अग्नयो ये अप्स्वन्तः ।
परा दस्यून् ददती देवपीयून् इन्द्रं वृणाना पृथिवी न वृत्रं शक्राय दध्रे वृषभाय वृष्णे ॥ १२.१.३७ ॥

Oh Tierra, que sacudes la serpiente, oh tú, la desgastada, en cuyas aguas había fuegos — apartando a los enemigos que odian a los dioses, eligiendo a Indra, como a Vṛtra, ella lo lleva para el poderoso, el toro, el varón.

12.1.38

यस्यां सदोहविर्धाने यूपो यस्यां निमीयते ।
ब्रह्माणो यस्यामर्चन्त्यृग्भिः साम्ना यजुर्विदः युज्यन्ते यस्यामृत्विजः सोममिन्द्राय पातवे ॥ १२.१.३८ ॥

Sobre quien se asientan el sadas y el havirdhāna, sobre quien se fija el poste de sacrificio; sobre quien los brahmanes adoran con versos y cantos, los conocedores del Yajur; sobre quien los sacerdotes uncen el soma para que Indra lo beba.

12.1.39

यस्यां पूर्वे भूतकृत ऋषयो गा उदानृचुः ।
सप्त सत्रेण वेधसो यज्ञेन तपसा सह ॥ १२.१.३९ ॥

En quien los antiguos videntes, creadores de los seres, entonaron las vacas; los siete creadores con sattra, sacrificio y austeridad juntos.

12.1.40

सा नो भूमिरा दिशतु यद्धनं कामयामहे ।
भगो अनुप्रयुङ्क्तामिन्द्र एतु पुरोगवः ॥ १२.१.४० ॥

Que esa tierra nos conceda la riqueza que deseamos. Que Bhaga se una en apoyo, y que Indra venga como guía.

12.1.41

यस्यां गायन्ति नृत्यन्ति भूम्यां मर्त्या व्यैलबाः ।
युध्यन्ते यस्यामाक्रन्दो यस्यां वदति दुन्दुभिः ।
सा नो भूमिः प्र णुदतां सपत्नान् असपत्नं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.४१ ॥

Que la tierra donde los mortales cantan y danzan, donde combaten, donde resuenan el grito de guerra y el tambor, expulse a nuestros rivales; que la vasta tierra nos haga libres de enemigos.

12.1.42

यस्यामन्नं व्रीहियवौ यस्या इमाः पञ्च कृष्टयः ।
भूम्यै पर्जन्यपत्न्यै नमोऽस्तु वर्षमेदसे ॥ १२.१.४२ ॥

Homenaje a la tierra, esposa de Parjanya, empapada de lluvia, sobre la cual hay alimento, arroz y cebada, y en la que viven estos cinco pueblos.

12.1.43

यस्याः पुरो देवकृताः क्षेत्रे यस्या विकुर्वते ।
प्रजापतिः पृथिवीं विश्वगर्भामाशामाशां रण्यां नः कृणोतु ॥ १२.१.४३ ॥

Que Prajāpati haga para nosotros la tierra que todo lo contiene, cuyas regiones orientales fueron hechas por los dioses y en cuyos campos se producen cambios, agradable en cada dirección.

12.1.44

निधिं बिभ्रती बहुधा गुहा वसु मणिं हिरण्यं पृथिवी ददातु मे ।
वसूनि नो वसुदा रासमाना देवी दधातु सुमनस्यमाना ॥ १२.१.४४ ॥

Que la tierra, que porta tesoros de muchas maneras, riqueza oculta, joya y oro, me los dé. Que la diosa, dadora de riquezas, generosa y benevolente, nos ponga riquezas.

12.1.45

जनं बिभ्रती बहुधा विवाचसं नानाधर्माणं पृथिवी यथौकसम् ।
सहस्रं धारा द्रविणस्य मे दुहां ध्रुवेव धेनुरनपस्फुरन्ती ॥ १२.१.४५ ॥

La Tierra, que de muchas maneras sostiene a un pueblo de muchas lenguas y de muchas naturalezas, como a su morada: que me ordeñe mil corrientes de riqueza, como una vaca firme que nunca vacila.

12.1.46

यस्ते सर्पो वृश्चिकस्तृष्टदंश्मा हेमन्तजब्धो भृमलो गुहा शये ।
क्रिमिर्जिन्वत्पृथिवि यद्यदेजति प्रावृषि तन् नः सर्पन् मोप सृपद्यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४६ ॥

Oh Tierra, cualquier serpiente o escorpión tuyo que muerde con aguijón, entumecido por el invierno, leonado, que yace oculto en una cueva, cualquier gusano que se agita y cualquier cosa que se mueve en la estación de las lluvias: que no repte ni se acerque hacia nosotros. Con lo que es auspicioso, sé benévola con nosotros.

12.1.47

ये ते पन्थानो बहवो जनायना रथस्य वर्त्मानसश्च यातवे ।
यैः संचरन्त्युभये भद्रपापास्तं पन्थानं जयेमानमित्रमतस्करं यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४७ ॥

Tus muchos caminos, transitados por las gentes, la vía de carros y carretas para ir, por los que se desplazan tanto los buenos como los malvados: que conquistemos ese camino, libre de enemigos y libre de ladrones. Con lo que es auspicioso, sé benévola con nosotros.