Atharvaveda · Sūkta 12.1

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.1.1

सत्यं बृहदृतमुग्रं दीक्षा तपो ब्रह्म यज्ञः पृथिवीं धारयन्ति ।
सा नो भूतस्य भव्यस्य पत्न्युरुं लोकं पृथिवी नः कृणोतु ॥ १२.१.१ ॥

Wahrheit, das große ṛta, die gewaltige dīkṣā, tapas, brahman und das Opfer tragen die Erde. Möge sie, Gattin des Gewesenen und des Kommenden, uns eine weite Welt schaffen.

12.1.2

असंबाधं मध्यतो मानवानां यस्या उद्वतः प्रवतः समं बहु ।
नानावीर्या ओषधीर्या बिभर्ति पृथिवी नः प्रथतां राध्यतां नः ॥ १२.१.२ ॥

Jene Erde, die inmitten der Menschen unbeengt ist, deren Höhen und Tiefen eben und weit sind, die Kräuter vielfacher Kraft trägt — möge sie sich für uns ausbreiten und gedeihen.

12.1.3

यस्यां समुद्र उत सिन्धुरापो यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
यस्यामिदं जिन्वति प्राणदेजत्सा नो भूमिः पूर्वपेये दधातु ॥ १२.१.३ ॥

Sie, in der das Meer, der Strom und die Wasser sind, in der Speise und Völker entstanden, durch die alles Atmende und Bewegte belebt wird — möge diese Erde uns beim ersten Trunk einen Platz geben.

12.1.4

यस्याश्चतस्रः प्रदिशः पृथिव्या यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
या बिभर्ति बहुधा प्राणदेजत्सा नो भूमिर्गोष्वप्यन्ने दधातु ॥ १२.१.४ ॥

Sie, deren vier Richtungen sind, in der Speise und Völker entstanden, die alles Atmende und Bewegte auf vielerlei Weise trägt — möge diese Erde uns unter den Rindern und auch in der Speise festigen.

12.1.5

यस्यां पूर्वे पूर्वजना विचक्रिरे यस्यां देवा असुरान् अभ्यवर्तयन् ।
गवामश्वानां वयसश्च विष्ठा भगं वर्चः पृथिवी नो दधातु ॥ १२.१.५ ॥

Sie, in der die Urahnen sich niederließen, in der die Götter die Asuras besiegten, Wohnstatt von Rindern, Pferden und Vögeln — möge diese Erde uns Glück und Glanz geben.

12.1.6

विश्वंभरा वसुधानी प्रतिष्ठा हिरण्यवक्षा जगतो निवेशनी ।
वैश्वानरं बिभ्रती भूमिरग्निमिन्द्रऋषभा द्रविणे नो दधातु ॥ १२.१.६ ॥

Alles tragend, Schatzspenderin, Grundlage, goldbrüstig, Wohnstätte der bewegten Welt, die Erde, die Vaiśvānara Agni trägt, stierhaft wie Indra, möge sie uns im Reichtum gründen.

12.1.7

यां रक्षन्त्यस्वप्ना विश्वदानीं देवा भूमिं पृथिवीमप्रमादम् ।
सा नो मधु प्रियं दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.७ ॥

Die Erde, die die schlaflosen Götter jederzeit achtsam hüten, die weite Erde, möge uns lieben Honig melken und uns mit Glanz besprengen.

12.1.8

यार्णवेऽधि सलिलमग्र आसीत्यां मायाभिरन्वचरन् मनीषिणः ।
यस्या हृदयं परमे व्योमन्त्सत्येनावृतममृतं पृथिव्याः ।
सा नो भूमिस्त्विषिं बलं राष्ट्रे दधातूत्तमे ॥ १२.१.८ ॥

Die Erde, die am Anfang über dem Wasser des Ozeans lag, auf der die Weisen durch ihre Zauberkräfte wandelten, deren Herz im höchsten Himmel unsterblich ist, von Wahrheit umhüllt: diese Erde möge uns Glanz und Kraft im höchsten Reich verleihen.

12.1.9

यस्यामापः परिचराः समानीरहोरात्रे अप्रमादं क्षरन्ति ।
सा नो भूमिर्भूरिधारा पयो दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.९ ॥

Die Erde, in der die umlaufenden Wasser unablässig fließen, gleich bei Tag und Nacht, ohne Nachlässigkeit: jene Erde vieler Ströme möge uns Nahrung melken und uns mit Glanz besprengen.

12.1.10

यामश्विनावमिमातां विष्णुर्यस्यां विचक्रमे ।
इन्द्रो यां चक्र आत्मनेऽनमित्रां शचीपतिः ।
सा नो भूमिर्वि सृजतां माता पुत्राय मे पयः ॥ १२.१.१० ॥

Die Erde, die die Aśvin vermaßen, in der Viṣṇu schritt, die Indra, der Herr der Macht, für sich feindlos machte: sie möge Milch für uns hergeben, wie eine Mutter für ihren Sohn.

12.1.11

गिरयस्ते पर्वता हिमवन्तोऽरण्यं ते पृथिवि स्योनमस्तु ।
बभ्रुं कृष्णां रोहिणीं विश्वरूपां ध्रुवां भूमिं पृथिवीमिन्द्रगुप्ताम् ।
अजीतोऽहतो अक्षतोऽध्यष्ठां पृथिवीमहम् ॥ १२.१.११ ॥

O Erde, mögen deine Berge, die schneebedeckten Gipfel und dein Wald gnädig sein. Auf der braunen, dunklen, rötlichen, allgestaltigen, festen, von Indra behüteten weiten Erde stehe ich, unbesiegt, unverletzt, unversehrt.

12.1.12

यत्ते मध्यं पृथिवि यच्च नभ्यं यास्त ऊर्जस्तन्वः संबभूवुः ।
तासु नो धेह्यभि नः पवस्व माता भूमिः पुत्रो अहं पृथिव्याः पर्जन्यः पिता स उ नः पिपर्तु ॥ १२.१.१२ ॥

O Erde, deine Mitte und dein Nabel und die kraftvollen Leiber, die aus dir entstanden: setze uns in sie undströme zu uns. Die Erde ist Mutter, ich bin der Sohn der Erde; Parjanya ist Vater, er möge uns nähren.

12.1.13

यस्यां वेदिं परिगृह्णन्ति भूम्यां यस्यां यज्ञं तन्वते विश्वकर्माणः ।
यस्यां मीयन्ते स्वरवः पृथिव्यामूर्ध्वाः शुक्रा आहुत्याः पुरस्तात् ।
सा नो भूमिर्वर्धयद्वर्धमाना ॥ १२.१.१३ ॥

Auf der Erde, auf der der Altar umschritten wird, auf der die allschaffenden Priester das Opfer ausbreiten, auf der die klingenden Gesänge gemessen werden, auf der Erde, vor der hohe, leuchtende Opfergaben aufgestellt werden: Möge diese Erde, wachsend, uns wachsen lassen.

12.1.14

यो नो द्वेषत्पृथिवि यः पृतन्याद्योऽभिदासान् मनसा यो वधेन ।
तं नो भूमे रन्धय पूर्वकृत्वरि ॥ १२.१.१४ ॥

O Erde, wer uns hasst, wer mit einem Heer gegen uns vorgeht, wer mit Gedanken oder durch Mord gegen uns plant: unterwirf ihn uns, du Urtätige.

12.1.15

त्वज्जातास्त्वयि चरन्ति मर्त्यास्त्वं बिभर्षि द्विपदस्त्वं चतुष्पदः ।
तवेमे पृथिवि पञ्च मानवा येभ्यो ज्योतिरमृतं मर्त्येभ्य उद्यन्त्सूर्यो रश्मिभिरातनोति ॥ १२.१.१५ ॥

Sterbliche, aus dir geboren und auf dir wandelnd; du trägst die Zweifüßer und die Vierfüßer. O Pṛthivī, diese fünf Menschenvölker gehören dir, für die die aufgehende Sonne mit ihren Strahlen unsterbliches Licht verbreitet.

12.1.16

ता नः प्रजाः सं दुह्रतां समग्रा वाचो मधु पृथिवि धेहि मह्यम् ॥ १२.१.१६ ॥

Mögen alle diese unsere Geschöpfe gemeinsam Milch geben. O Pṛthivī, lege in mich den Honig der Rede.

12.1.17

विश्वस्वं मातरमोषधीनां ध्रुवां भूमिं पृथिवीं धर्मणा धृताम् ।
शिवां स्योनामनु चरेम विश्वहा ॥ १२.१.१७ ॥

Besitzerin von allem, Mutter der Pflanzen, die feste Erde, die weite Pṛthivī, getragen von der Ordnung (dharma): sie als heilbringend und gnädig erkennend, mögen wir stets gemäß ihr wandeln.

12.1.18

महत्सधस्थं महती बभूविथ महान् वेग एजथुर्वेपथुष्टे ।
महांस्त्वेन्द्रो रक्षत्यप्रमादम् ।
सा नो भूमे प्र रोचय हिरण्यस्येव संदृशि मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.१८ ॥

Du bist zur großen Wohnstatt geworden und groß bist du geworden; dein gewaltiger Schwung, dein Beben und Zittern sind groß. Der große Indra behütet dich mit Wachsamkeit. So lass du, o Erde, uns wie Gold im Anblick erstrahlen; möge niemand uns hassen.

12.1.19

अग्निर्भूम्यामोषधीष्वग्निमापो बिभ्रत्यग्निरश्मसु ।
अग्निरन्तः पुरुषेषु गोष्वश्वेष्वग्नयः ॥ १२.१.१९ ॥

Agni ist in der Erde und in den Pflanzen; die Wasser tragen Agni; Agni ist in den Steinen. Agni ist im Inneren der Menschen, und in Kühen und Pferden sind Feuer.

12.1.20

अग्निर्दिव आ तपत्यग्नेर्देवस्योर्वन्तरिक्षम् ।
अग्निं मर्तास इन्धते हव्यवाहं घृतप्रियम् ॥ १२.१.२० ॥

Agni leuchtet vom Himmel herab, und der weite Luftraum des Gottes Agni (leuchtet). Die Sterblichen entzünden Agni, den Träger der Opfergaben, der das Schmalz liebt.

12.1.21

अग्निवासाः पृथिव्यसितज्ञूस्त्विषीमन्तं संशितं मा कृणोतु ॥ १२.१.२१ ॥

Die Erde, deren Gewand Agni ist, die Dunkelknieige, möge mich leuchtend und scharf machen.

12.1.22

भूम्यां देवेभ्यो ददति यज्ञं हव्यमरंकृतम् ।
भूम्यां मनुष्या जीवन्ति स्वधयान्नेन मर्त्याः ।
सा नो भूमिः प्राणमायुर्दधातु जरदष्टिं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.२२ ॥

Auf der Erde geben die Menschen den Göttern Opfer und wohlbereitete Opfergabe. Auf der Erde leben die sterblichen Menschen von Svadhā und Speise. Möge diese Erde uns Atem und Leben geben; möge die Erde mich das hohe Alter erreichen lassen.

12.1.23

यस्ते गन्धः पृथिवि संबभूव यं बिभ्रत्योषधयो यमापः ।
यं गन्धर्वा अप्सरसश्च भेजिरे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२३ ॥

O Erde, mit jenem Duft, der in dir entstand, den die Pflanzen tragen, den die Wasser tragen, den die Gandharven und Apsarasen erlangten, mach mich duftend; möge niemand uns hassen.

12.1.24

यस्ते गन्धः पुष्करमाविवेश यं संजभ्रुः सूर्याया विवाहे ।
अमर्त्याः पृथिवि गन्धमग्रे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२४ ॥

O Erde, jener Duft von dir, der in den Lotos eindrang, den die Unsterblichen bei der Hochzeit der Sūryā versammelten, o Erde, mit dem Duft, der zuerst in dir war, mach mich duftend; möge niemand uns hassen.

12.1.25

यस्ते गन्धः पुरुषेषु स्त्रीषु पुंसु भगो रुचिः ।
यो अश्वेषु वीरेषु यो मृगेषूत हस्तिषु ।
कन्यायां वर्चो यद्भूमे तेनास्माँ अपि सं सृज मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२५ ॥

O Erde, der Duft, das Glück und der Glanz, die in Männern, in Frauen und in Männlichen sind, die in Pferden, Helden, Hirschen und Elefanten sind, und der Glanz, der in der Jungfrau ist, damit vereinige auch uns; möge niemand uns hassen.

12.1.26

शिला भूमिरश्मा पांसुः सा भूमिः संधृता धृता ।
तस्यै हिरण्यवक्षसे पृथिव्या अकरं नमः ॥ १२.१.२६ ॥

Fels, Erde, Stein und Staub – diese Erde ist fest gehalten und hält. Dieser goldbrüstigen Erde habe ich Verehrung erwiesen.

12.1.27

यस्यां वृक्षा वानस्पत्या ध्रुवास्तिष्ठन्ति विश्वहा ।
पृथिवीं विश्वधायसं धृतामछावदामसि ॥ १२.१.२७ ॥

Auf ihr stehen die Bäume und Waldgewächse allezeit fest; wir preisen die Erde, die alles trägt, die Gehaltene und Stützende.

12.1.28

उदीराणा उतासीनास्तिष्ठन्तः प्रक्रामन्तः ।
पद्भ्यां दक्षिणसव्याभ्यां मा व्यथिष्महि भूम्याम् ॥ १२.१.२८ ॥

Aufstehend, sitzend, stehend, vorwärtsschreitend – mit dem rechten und dem linken Fuß – mögen wir auf der Erde nicht straucheln.

12.1.29

विमृग्वरीं पृथिवीमा वदामि क्षमां भूमिं ब्रह्मणा वावृधानाम् ।
ऊर्जं पुष्टं बिभ्रतीमन्नभागं घृतं त्वाभि नि षीदेम भूमे ॥ १२.१.२९ ॥

Ich rufe die sehr sanfte, geduldige Erde an, die durch das heilige Wort wächst und Kraft, Nahrung und einen Anteil an Speise trägt; o Erde, mit Ghee wollen wir uns auf dir niederlassen.

12.1.30

शुद्धा न आपस्तन्वे क्षरन्तु यो नः सेदुरप्रिये तं नि दध्मः ।
पवित्रेण पृथिवि मोत्पुनामि ॥ १२.१.३० ॥

Mögen reine Wasser für unseren Leib fließen; wer uns feindlich und unlieb gewesen ist, den werfen wir nieder. O Erde, mit dem Reinigenden reinige ich dich.

12.1.31

यास्ते प्राचीः प्रदिशो या उदीचीर्यास्ते भूमे अधराद्याश्च पश्चात् ।
स्योनास्ता मह्यं चरते भवन्तु मा नि पप्तं भुवने शिश्रियाणः ॥ १२.१.३१ ॥

O Erde, mögen deine östlichen und nördlichen Gegenden sowie die unteren und hinteren angenehm sein und dem zugehören, der sich bewegt. Auf der Welt ruhend, möge ich nicht fallen.

12.1.32

मा नः पश्चान् मा पुरस्तान् नुदिष्ठा मोत्तरादधरादुत ।
स्वस्ति भूमे नो भव मा विदन् परिपन्थिनो वरीयो यावया वधम् ॥ १२.१.३२ ॥

Stoße uns nicht von hinten, nicht von vorn, nicht von oben oder von unten. O Erde, sei uns heilvoll. Mögen die Wegsperrer uns nicht finden; treibe die breite Waffe fort.

12.1.33

यावत्तेऽभि विपश्यामि भूमे सूर्येण मेदिना ।
तावन् मे चक्षुर्मा मेष्टोत्तरामुत्तरां समाम् ॥ १२.१.३३ ॥

O Erde, so weit ich dich mit der Sonne erblicke, so weit möge mein Auge bleiben; mein Auge möge nicht verloren gehen, Jahr um Jahr.

12.1.34

यच्छयानः पर्यावर्ते दक्षिणं सख्यमभि भूमे पार्श्वमुत्तानास्त्वा प्रतीचीं यत्पृष्टीभिरधिशेमहे ।
मा हिंसीस्तत्र नो भूमे सर्वस्य प्रतिशीवरि ॥ १२.१.३४ ॥

Wenn wir schlafend auf die rechte Seite sich wenden, o Erde, und wenn wir mit dem Rücken nach oben auf dir liegen, dort füge uns keinen Schaden zu, o Erde, Hüterin des Lagers aller.

12.1.35

यत्ते भूमे विखनामि क्षिप्रं तदपि रोहतु ।
मा ते मर्म विमृग्वरि मा ते हृदयमर्पिपम् ॥ १२.१.३५ ॥

O Erde, was ich aus dir grabe, möge es schnell wieder wachsen. O du Abgeriebene, möge ich deine Lebensmitte nicht verletzen, dein Herz nicht durchbohren.

12.1.36

ग्रीष्मस्ते भूमे वर्षाणि शरद्धेमन्तः शिशिरो वसन्तः ।
ऋतवस्ते विहिता हायनीरहोरात्रे पृथिवि नो दुहाताम् ॥ १२.१.३६ ॥

O Erde, Sommer, Regenzeit, Herbst, Winter, die Taukühle und Frühling — diese Jahreszeiten sind dir bestimmt. O weite Erde, mögen deine bestimmten Jahreszeiten, Jahre, Tag und Nacht uns melken.

12.1.37

याप सर्पं विजमाना विमृग्वरी यस्यामासन्न् अग्नयो ये अप्स्वन्तः ।
परा दस्यून् ददती देवपीयून् इन्द्रं वृणाना पृथिवी न वृत्रं शक्राय दध्रे वृषभाय वृष्णे ॥ १२.१.३७ ॥

O Erde, die du die Schlange abschüttelst, o du Abgeriebene, in deren Wassern Feuer waren — die Feinde der Götter fortstoßend, Indra erwählend, trägt sie ihn wie Vṛtra dem Mächtigen, dem Stier, dem Zeugungskräftigen dar.

12.1.38

यस्यां सदोहविर्धाने यूपो यस्यां निमीयते ।
ब्रह्माणो यस्यामर्चन्त्यृग्भिः साम्ना यजुर्विदः युज्यन्ते यस्यामृत्विजः सोममिन्द्राय पातवे ॥ १२.१.३८ ॥

Auf der die sadas und das havirdhāna stehen, auf der der Opferpfosten errichtet wird; auf der die Brahmanen mit Versen und Gesängen verehren, die Kenner des Yajur; auf der die Priester den Soma für Indra zum Trinken anschirren.

12.1.39

यस्यां पूर्वे भूतकृत ऋषयो गा उदानृचुः ।
सप्त सत्रेण वेधसो यज्ञेन तपसा सह ॥ १२.१.३९ ॥

In der die alten Seher, Schöpfer der Wesen, die Kühe besangen; die sieben Schöpfer mit Sattra, Opfer und Askese zusammen.

12.1.40

सा नो भूमिरा दिशतु यद्धनं कामयामहे ।
भगो अनुप्रयुङ्क्तामिन्द्र एतु पुरोगवः ॥ १२.१.४० ॥

Möge jene Erde uns den Reichtum geben, den wir begehren. Möge Bhaga Beistand leisten und Indra als Vorangehender kommen.

12.1.41

यस्यां गायन्ति नृत्यन्ति भूम्यां मर्त्या व्यैलबाः ।
युध्यन्ते यस्यामाक्रन्दो यस्यां वदति दुन्दुभिः ।
सा नो भूमिः प्र णुदतां सपत्नान् असपत्नं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.४१ ॥

Möge jene Erde, auf der die Sterblichen singen und tanzen, auf der sie kämpfen, auf der Kriegsgeschrei und Trommel ertönen, unsere Feinde vertreiben; möge die weite Erde uns ohne Gegner machen.

12.1.42

यस्यामन्नं व्रीहियवौ यस्या इमाः पञ्च कृष्टयः ।
भूम्यै पर्जन्यपत्न्यै नमोऽस्तु वर्षमेदसे ॥ १२.१.४२ ॥

Verehrung sei der Erde, der Gattin des Parjanya, vom Regen benetzt, auf der Speise, Reis und Gerste sind und diese fünf Völker wohnen.

12.1.43

यस्याः पुरो देवकृताः क्षेत्रे यस्या विकुर्वते ।
प्रजापतिः पृथिवीं विश्वगर्भामाशामाशां रण्यां नः कृणोतु ॥ १२.१.४३ ॥

Möge Prajāpati die alles bergende Erde für uns in jeder Richtung lieblich machen, deren östliche Gegenden die Götter geschaffen haben und auf deren Feldern sich Wandlungen vollziehen.

12.1.44

निधिं बिभ्रती बहुधा गुहा वसु मणिं हिरण्यं पृथिवी ददातु मे ।
वसूनि नो वसुदा रासमाना देवी दधातु सुमनस्यमाना ॥ १२.१.४४ ॥

Möge die Erde, die Schätze auf vielfache Weise birgt, verborgene Reichtümer, Juwel und Gold, sie mir geben. Möge die Göttin, Geberin des Reichtums, schenkend und wohlgesinnt, uns Reichtümer bereiten.

12.1.45

जनं बिभ्रती बहुधा विवाचसं नानाधर्माणं पृथिवी यथौकसम् ।
सहस्रं धारा द्रविणस्य मे दुहां ध्रुवेव धेनुरनपस्फुरन्ती ॥ १२.१.४५ ॥

Die Erde, die auf vielerlei Weise ein Volk trägt, das viele Sprachen spricht und vielerlei Wesens ist, wie ihre Wohnstatt: sie melke mir tausend Ströme des Reichtums, wie eine feste Kuh, die nie schwankt.

12.1.46

यस्ते सर्पो वृश्चिकस्तृष्टदंश्मा हेमन्तजब्धो भृमलो गुहा शये ।
क्रिमिर्जिन्वत्पृथिवि यद्यदेजति प्रावृषि तन् नः सर्पन् मोप सृपद्यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४६ ॥

O Erde, was an Schlange oder Skorpion in dir mit Stich beißt, vom Winter erstarrt, bräunlich, in der Höhle liegend, was an Wurm sich regt und was in der Regenzeit sich bewegt: das krieche nicht, nahe nicht zu uns. Mit dem, was heilvoll ist, sei uns gnädig.