ਅਥਰਵਵੇਦ · ਸੂਕਤ 12.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.1.1
सत्यं बृहदृतमुग्रं दीक्षा तपो ब्रह्म यज्ञः पृथिवीं धारयन्ति ।
सा नो भूतस्य भव्यस्य पत्न्युरुं लोकं पृथिवी नः कृणोतु ॥ १२.१.१ ॥
ਸੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਤ, ਉਗਰ ਦੀਕਸ਼ਾ, ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਯੱਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਦੇ ਹਨ। ਭੂਤ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕ ਬਣਾਵੇ।
12.1.2
असंबाधं मध्यतो मानवानां यस्या उद्वतः प्रवतः समं बहु ।
नानावीर्या ओषधीर्या बिभर्ति पृथिवी नः प्रथतां राध्यतां नः ॥ १२.१.२ ॥
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤੰਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉੱਚੀ-ਨੀਵੀਂ ਤੇ ਸਮਤਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਭੂਮੀ ਵਾਲੀ, ਨਾਨਾ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਧਾਰਦੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫੈਲੇ ਤੇ ਸਫਲ ਹੋਵੇ।
12.1.3
यस्यां समुद्र उत सिन्धुरापो यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
यस्यामिदं जिन्वति प्राणदेजत्सा नो भूमिः पूर्वपेये दधातु ॥ १२.१.३ ॥
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਿੰਧੂ ਤੇ ਜਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਨ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਣਵਾਨ ਤੇ ਚਲਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜੀਵੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਪਾਨ ਵੇਲੇ ਥਾਂ ਦੇਵੇ।
12.1.4
यस्याश्चतस्रः प्रदिशः पृथिव्या यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
या बिभर्ति बहुधा प्राणदेजत्सा नो भूमिर्गोष्वप्यन्ने दधातु ॥ १२.१.४ ॥
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਨ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਵਾਨ ਤੇ ਚਲਦੇ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਧਾਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਗਊਆਂ ਤੇ ਅੰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਟਿਕਾਵੇ।
12.1.5
यस्यां पूर्वे पूर्वजना विचक्रिरे यस्यां देवा असुरान् अभ्यवर्तयन् ।
गवामश्वानां वयसश्च विष्ठा भगं वर्चः पृथिवी नो दधातु ॥ १२.१.५ ॥
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਜੋ ਗਊਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਭਾਗ ਤੇ ਤੇਜ ਦੇਵੇ।
12.1.6
विश्वंभरा वसुधानी प्रतिष्ठा हिरण्यवक्षा जगतो निवेशनी ।
वैश्वानरं बिभ्रती भूमिरग्निमिन्द्रऋषभा द्रविणे नो दधातु ॥ १२.१.६ ॥
ਸਭ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਧਨ ਵਾਲੀ, ਆਧਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ, ਚਲਦੇ ਜਗਤ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਧਰਤੀ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਧਾਰਦੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਵੇ।
12.1.7
यां रक्षन्त्यस्वप्ना विश्वदानीं देवा भूमिं पृथिवीमप्रमादम् ।
सा नो मधु प्रियं दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.७ ॥
ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਬਿਨਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਮਧੂ ਦੁਹੇ, ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਿੰਜੇ।
12.1.8
यार्णवेऽधि सलिलमग्र आसीत्यां मायाभिरन्वचरन् मनीषिणः ।
यस्या हृदयं परमे व्योमन्त्सत्येनावृतममृतं पृथिव्याः ।
सा नो भूमिस्त्विषिं बलं राष्ट्रे दधातूत्तमे ॥ १२.१.८ ॥
ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਪਰ ਜੋ ਧਰਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਨੀਸ਼ੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ — ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਅਤੇ ਬਲ ਦੇਵੇ।
12.1.9
यस्यामापः परिचराः समानीरहोरात्रे अप्रमादं क्षरन्ति ।
सा नो भूमिर्भूरिधारा पयो दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.९ ॥
ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੁਫੇਰੇ ਵਿਚਰਦੇ ਪਾਣੀ ਦਿਨ ਰਾਤ ਬਰਾਬਰ ਬਿਨਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਯ ਦੁਹੇ, ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਿੰਜੇ।
12.1.10
यामश्विनावमिमातां विष्णुर्यस्यां विचक्रमे ।
इन्द्रो यां चक्र आत्मनेऽनमित्रां शचीपतिः ।
सा नो भूमिर्वि सृजतां माता पुत्राय मे पयः ॥ १२.१.१० ॥
ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਣਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਦੀ — ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁੱਧ ਛੱਡੇ; ਮਾਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
12.1.11
गिरयस्ते पर्वता हिमवन्तोऽरण्यं ते पृथिवि स्योनमस्तु ।
बभ्रुं कृष्णां रोहिणीं विश्वरूपां ध्रुवां भूमिं पृथिवीमिन्द्रगुप्ताम् ।
अजीतोऽहतो अक्षतोऽध्यष्ठां पृथिवीमहम् ॥ १२.१.११ ॥
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਪਰਬਤ, ਹਿਮਾਲਾ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਜੰਗਲ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ। ਭੂਰੀ, ਕਾਲੀ, ਰੋਹਿਣੀ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪਾ, ਅਟੱਲ, ਇੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਅਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਅਜਿੱਤ, ਅਹਤ, ਅਕਸ਼ਤ ਹੋ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹਾਂ।
12.1.12
यत्ते मध्यं पृथिवि यच्च नभ्यं यास्त ऊर्जस्तन्वः संबभूवुः ।
तासु नो धेह्यभि नः पवस्व माता भूमिः पुत्रो अहं पृथिव्याः पर्जन्यः पिता स उ नः पिपर्तु ॥ १२.१.१२ ॥
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਮੱਧ ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਊਰਜਾਵਾਨ ਸਰੀਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਟਿਕਾ; ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵਹਿ। ਭੂਮੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਪਰਜੰਨਿਆ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਾਲੇ।
12.1.13
यस्यां वेदिं परिगृह्णन्ति भूम्यां यस्यां यज्ञं तन्वते विश्वकर्माणः ।
यस्यां मीयन्ते स्वरवः पृथिव्यामूर्ध्वाः शुक्रा आहुत्याः पुरस्तात् ।
सा नो भूमिर्वर्धयद्वर्धमाना ॥ १२.१.१३ ॥
ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਰਿਤਵਿਜ ਯੱਗ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਵਰ ਧੁਨੀਆਂ ਮਾਪੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਵੇ।
12.1.14
यो नो द्वेषत्पृथिवि यः पृतन्याद्योऽभिदासान् मनसा यो वधेन ।
तं नो भूमे रन्धय पूर्वकृत्वरि ॥ १२.१.१४ ॥
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰੇ, ਜੋ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਮਨ ਜਾਂ ਵਧ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਕਰ, ਹੇ ਪੂਰਵਕਰਮਾ।
12.1.15
त्वज्जातास्त्वयि चरन्ति मर्त्यास्त्वं बिभर्षि द्विपदस्त्वं चतुष्पदः ।
तवेमे पृथिवि पञ्च मानवा येभ्यो ज्योतिरमृतं मर्त्येभ्य उद्यन्त्सूर्यो रश्मिभिरातनोति ॥ १२.१.१५ ॥
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਚਰਦੇ ਮਰਨਹਾਰ ਜੀਵ; ਤੂੰ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਾਰਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਇਹ ਪੰਜ ਮਨੁੱਖ-ਜਾਤੀਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅਮਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
12.1.16
ता नः प्रजाः सं दुह्रतां समग्रा वाचो मधु पृथिवि धेहि मह्यम् ॥ १२.१.१६ ॥
ਸਾਡੀ ਉਹ ਸਾਰੀ ਪਰਜਾ ਇਕੱਠੀ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲ ਦੀ ਮਿਠਾਸ ਦੇ।
12.1.17
विश्वस्वं मातरमोषधीनां ध्रुवां भूमिं पृथिवीं धर्मणा धृताम् ।
शिवां स्योनामनु चरेम विश्वहा ॥ १२.१.१७ ॥
ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਅਟੱਲ ਧਰਤੀ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਥਾਮੀ ਹੋਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਨੂੰ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਜਾਣ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਚਰੀਏ।
12.1.18
महत्सधस्थं महती बभूविथ महान् वेग एजथुर्वेपथुष्टे ।
महांस्त्वेन्द्रो रक्षत्यप्रमादम् ।
सा नो भूमे प्र रोचय हिरण्यस्येव संदृशि मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.१८ ॥
ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਵਾਸ-ਥਾਂ ਬਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਹੋਈ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਮਹਾਨ ਵੇਗ, ਕੰਬਣੀ ਅਤੇ ਥਰਥਰਾਹਟ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਤੈਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੂੰ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਾ; ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਾ ਕਰੇ।
12.1.19
अग्निर्भूम्यामोषधीष्वग्निमापो बिभ्रत्यग्निरश्मसु ।
अग्निरन्तः पुरुषेषु गोष्वश्वेष्वग्नयः ॥ १२.१.१९ ॥
ਅਗਨੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜਲ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਧਾਰਦੇ ਹਨ; ਅਗਨੀ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀਆਂ ਹਨ।
12.1.20
अग्निर्दिव आ तपत्यग्नेर्देवस्योर्वन्तरिक्षम् ।
अग्निं मर्तास इन्धते हव्यवाहं घृतप्रियम् ॥ १२.१.२० ॥
ਅਗਨੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤਪਦਾ ਹੈ; ਦੇਵ ਅਗਨੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵੀ (ਤਪਦਾ ਹੈ)। ਮਰਤ ਮਨੁੱਖ ਹਵਿਆਂ ਨੂੰ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਘਿਓ ਪਿਆਰੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬਾਲਦੇ ਹਨ।
12.1.21
अग्निवासाः पृथिव्यसितज्ञूस्त्विषीमन्तं संशितं मा कृणोतु ॥ १२.१.२१ ॥
ਅਗਨੀ ਜਿਸਦਾ ਵਸਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ, ਕਾਲੇ ਗੋਡਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਤਿੱਖਾ ਬਣਾਵੇ।
12.1.22
भूम्यां देवेभ्यो ददति यज्ञं हव्यमरंकृतम् ।
भूम्यां मनुष्या जीवन्ति स्वधयान्नेन मर्त्याः ।
सा नो भूमिः प्राणमायुर्दधातु जरदष्टिं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.२२ ॥
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੱਗ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹਵਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਧਾ ਅਤੇ ਅੰਨ ਨਾਲ ਜੀਂਦੇ ਹਨ, ਮਰਤ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਆਯੂ ਦੇਵੇ; ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਮੈਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਤੱਕ ਜੀਵਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਵੇ।
12.1.23
यस्ते गन्धः पृथिवि संबभूव यं बिभ्रत्योषधयो यमापः ।
यं गन्धर्वा अप्सरसश्च भेजिरे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२३ ॥
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੀ ਜਿਹੜੀ ਸੁਗੰਧ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੜ੍ਹੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਧਾਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਪਾਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਕਰ; ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਕਰੇ।
12.1.24
यस्ते गन्धः पुष्करमाविवेश यं संजभ्रुः सूर्याया विवाहे ।
अमर्त्याः पृथिवि गन्धमग्रे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२४ ॥
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੀ ਜਿਹੜੀ ਸੁਗੰਧ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾਂ ਨੇ ਜਿਹੜੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀ ਸੁਗੰਧ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਕਰ; ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਕਰੇ।
12.1.25
यस्ते गन्धः पुरुषेषु स्त्रीषु पुंसु भगो रुचिः ।
यो अश्वेषु वीरेषु यो मृगेषूत हस्तिषु ।
कन्यायां वर्चो यद्भूमे तेनास्माँ अपि सं सृज मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२५ ॥
ਹੇ ਭੂਮੀ, ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜੋ ਸੁਗੰਧ, ਭਗ ਅਤੇ ਕਾਂਤੀ ਹੈ, ਘੋੜਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੈ, ਕੰਨਿਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੇਜ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜੋੜ; ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾ ਹੋਵੇ।
12.1.26
शिला भूमिरश्मा पांसुः सा भूमिः संधृता धृता ।
तस्यै हिरण्यवक्षसे पृथिव्या अकरं नमः ॥ १२.१.२६ ॥
ਚੱਟਾਨ, ਭੂਮੀ, ਪੱਥਰ, ਧੂੜ—ਉਹ ਭੂਮੀ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਉਸ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
12.1.27
यस्यां वृक्षा वानस्पत्या ध्रुवास्तिष्ठन्ति विश्वहा ।
पृथिवीं विश्वधायसं धृतामछावदामसि ॥ १२.१.२७ ॥
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਬਨਸਪਤੀਆਂ ਸਦਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਉਸ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਦੀ ਅਸੀਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
12.1.28
उदीराणा उतासीनास्तिष्ठन्तः प्रक्रामन्तः ।
पद्भ्यां दक्षिणसव्याभ्यां मा व्यथिष्महि भूम्याम् ॥ १२.१.२८ ॥
ਉੱਠਦਿਆਂ, ਬੈਠਦਿਆਂ, ਖੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਅੱਗੇ ਤੁਰਦਿਆਂ—ਸੱਜੇ ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ—ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਗਮਗਾਈਏ ਨਾ।
12.1.29
विमृग्वरीं पृथिवीमा वदामि क्षमां भूमिं ब्रह्मणा वावृधानाम् ।
ऊर्जं पुष्टं बिभ्रतीमन्नभागं घृतं त्वाभि नि षीदेम भूमे ॥ १२.१.२९ ॥
ਬਹੁਤ ਕੋਮਲ, ਖਿਮਾਸ਼ੀਲ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਵਧਣ ਵਾਲੀ, ਊਰਜਾ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਅੰਨ ਦਾ ਭਾਗ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਧਰਤੀ, ਘਿਓ ਸਹਿਤ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਏ।
12.1.30
शुद्धा न आपस्तन्वे क्षरन्तु यो नः सेदुरप्रिये तं नि दध्मः ।
पवित्रेण पृथिवि मोत्पुनामि ॥ १२.१.३० ॥
ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਵਗਣ; ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਅਪ੍ਰਿਯ ਹੋ ਕੇ ਵੈਰ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
12.1.31
यास्ते प्राचीः प्रदिशो या उदीचीर्यास्ते भूमे अधराद्याश्च पश्चात् ।
स्योनास्ता मह्यं चरते भवन्तु मा नि पप्तं भुवने शिश्रियाणः ॥ १२.१.३१ ॥
ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਹੇਠਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿੱਛਲੀਆਂ ਜੋ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ ਅਤੇ ਵਿਚਰਦੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਣ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਨਾ ਡਿੱਗਾਂ।
12.1.32
मा नः पश्चान् मा पुरस्तान् नुदिष्ठा मोत्तरादधरादुत ।
स्वस्ति भूमे नो भव मा विदन् परिपन्थिनो वरीयो यावया वधम् ॥ १२.१.३२ ॥
ਪਿੱਛੋਂ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਧੱਕੀਂ, ਅਗਲੇ ਪਾਸਿਓਂ ਵੀ ਨਾ; ਉੱਪਰੋਂ ਜਾਂ ਹੇਠੋਂ ਵੀ ਨਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਲਿਆਣਕਾਰੀ ਹੋ। ਰਾਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭਣ; ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਹਟਾ।
12.1.33
यावत्तेऽभि विपश्यामि भूमे सूर्येण मेदिना ।
तावन् मे चक्षुर्मा मेष्टोत्तरामुत्तरां समाम् ॥ १२.१.३३ ॥
ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਜਿੱਥ ਤੱਕ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਥ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਰਹੇ; ਅਗਲੇ ਅਗਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਤੱਕ ਵੀ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।
12.1.34
यच्छयानः पर्यावर्ते दक्षिणं सख्यमभि भूमे पार्श्वमुत्तानास्त्वा प्रतीचीं यत्पृष्टीभिरधिशेमहे ।
मा हिंसीस्तत्र नो भूमे सर्वस्य प्रतिशीवरि ॥ १२.१.३४ ॥
ਸੌਂਦਿਆਂ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਪਲਟਦਿਆਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਅਤੇ ਉੱਤਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟਦਿਆਂ, ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ; ਸਭ ਦੀ ਸ਼ਯਾ ਦੀ ਰੱਖਿਅਕਾ।
12.1.35
यत्ते भूमे विखनामि क्षिप्रं तदपि रोहतु ।
मा ते मर्म विमृग्वरि मा ते हृदयमर्पिपम् ॥ १२.१.३५ ॥
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਮੈਂ ਪੁੱਟਾਂ, ਉਹ ਛੇਤੀ ਫਿਰ ਉੱਗ ਪਵੇ। ਹੇ ਵਿਮ੍ਰਿਗ੍ਵਰੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਰਮ ਨੂੰ ਨਾ ਵਿੰਨ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵਿੰਨ੍ਹਾਂ।
12.1.36
ग्रीष्मस्ते भूमे वर्षाणि शरद्धेमन्तः शिशिरो वसन्तः ।
ऋतवस्ते विहिता हायनीरहोरात्रे पृथिवि नो दुहाताम् ॥ १२.१.३६ ॥
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਗਰਮੀ, ਬਰਸਾਤ, ਸ਼ਰਦ, ਹੇਮੰਤ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਰ, ਬਸੰਤ — ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠਹਿਰਾਈਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਿਵੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਠਹਿਰਾਈਆਂ ਰੁੱਤਾਂ, ਵਰ੍ਹੇ, ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦੇਣ।
12.1.37
याप सर्पं विजमाना विमृग्वरी यस्यामासन्न् अग्नयो ये अप्स्वन्तः ।
परा दस्यून् ददती देवपीयून् इन्द्रं वृणाना पृथिवी न वृत्रं शक्राय दध्रे वृषभाय वृष्णे ॥ १२.१.३७ ॥
ਸੱਪ ਨੂੰ ਝਟਕਦੀ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਵਿਮ੍ਰਿਗ੍ਵਰੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗਾਂ ਸਨ — ਦੇਵਦ੍ਰੋਹੀ ਦਸਿਊਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ, ਵੀਰਜਵਾਨ ਲਈ ਉਹ ਧਾਰਦੀ ਹੈ।
12.1.38
यस्यां सदोहविर्धाने यूपो यस्यां निमीयते ।
ब्रह्माणो यस्यामर्चन्त्यृग्भिः साम्ना यजुर्विदः युज्यन्ते यस्यामृत्विजः सोममिन्द्राय पातवे ॥ १२.१.३८ ॥
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਦਸ ਤੇ ਹਵਿਰਧਾਨ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਯੂਪ ਗੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮੇ ਰਿਚਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਮ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ; ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਿਤਵਿਜ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੀਣ ਲਈ ਸੋਮ ਜੋੜਦੇ ਹਨ।
12.1.39
यस्यां पूर्वे भूतकृत ऋषयो गा उदानृचुः ।
सप्त सत्रेण वेधसो यज्ञेन तपसा सह ॥ १२.१.३९ ॥
ਜਿਸ (ਧਰਤੀ) ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤਨ ਭੂਤਕ੍ਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਉਚਾਰੀਆਂ; ਸੱਤ ਵੇਧਸ ਸੱਤਰ, ਯੱਗ ਅਤੇ ਤਪ ਸਮੇਤ।
12.1.40
सा नो भूमिरा दिशतु यद्धनं कामयामहे ।
भगो अनुप्रयुङ्क्तामिन्द्र एतु पुरोगवः ॥ १२.१.४० ॥
ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇਵੇ ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਭਗ ਸਹਾਇਤਾ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ, ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ ਆਵੇ।
12.1.41
यस्यां गायन्ति नृत्यन्ति भूम्यां मर्त्या व्यैलबाः ।
युध्यन्ते यस्यामाक्रन्दो यस्यां वदति दुन्दुभिः ।
सा नो भूमिः प्र णुदतां सपत्नान् असपत्नं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.४१ ॥
ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਲੜਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯੁੱਧ-ਨਾਦ ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾਵੇ; ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਬਣਾਵੇ।
12.1.42
यस्यामन्नं व्रीहियवौ यस्या इमाः पञ्च कृष्टयः ।
भूम्यै पर्जन्यपत्न्यै नमोऽस्तु वर्षमेदसे ॥ १२.१.४२ ॥
ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਨ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਜੌਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਪੰਜ ਕਬੀਲੇ ਹਨ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਪਰਜਨਯ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
12.1.43
यस्याः पुरो देवकृताः क्षेत्रे यस्या विकुर्वते ।
प्रजापतिः पृथिवीं विश्वगर्भामाशामाशां रण्यां नः कृणोतु ॥ १२.१.४३ ॥
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਰਬਗਰਭਾ ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰਮਣੀਕ ਬਣਾਵੇ।
12.1.44
निधिं बिभ्रती बहुधा गुहा वसु मणिं हिरण्यं पृथिवी ददातु मे ।
वसूनि नो वसुदा रासमाना देवी दधातु सुमनस्यमाना ॥ १२.१.४४ ॥
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਿਧੀ, ਧਨ, ਮਣੀ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਦਾਨ ਕਰਦੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਨ ਰੱਖੇ।
12.1.45
जनं बिभ्रती बहुधा विवाचसं नानाधर्माणं पृथिवी यथौकसम् ।
सहस्रं धारा द्रविणस्य मे दुहां ध्रुवेव धेनुरनपस्फुरन्ती ॥ १२.१.४५ ॥
ਅਨੇਕ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲੀਆਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਨਾ ਸੁਭਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਧਰਤੀ, ਸਥਿਰ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾਂ ਡੋਲੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਨ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਦੇਵੇ।
12.1.46
यस्ते सर्पो वृश्चिकस्तृष्टदंश्मा हेमन्तजब्धो भृमलो गुहा शये ।
क्रिमिर्जिन्वत्पृथिवि यद्यदेजति प्रावृषि तन् नः सर्पन् मोप सृपद्यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४६ ॥
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੱਪ, ਬਿੱਛੂ, ਡੰਗਣ ਵਾਲਾ, ਹੇਮੰਤ ਵਿੱਚ ਠਰਿਆ, ਭੂਰਾ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੀੜਾ, ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਨਾ ਰਿੜ੍ਹੇ, ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਜੋ ਕਲਿਆਣਕਾਰੀ ਹੈ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
12.1.47
ये ते पन्थानो बहवो जनायना रथस्य वर्त्मानसश्च यातवे ।
यैः संचरन्त्युभये भद्रपापास्तं पन्थानं जयेमानमित्रमतस्करं यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४७ ॥
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਗੱਡੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਜਿਹੇ ਤੇਰੇ ਜੋ ਅਨੇਕ ਰਾਹ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭਲੇ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਦੋਵੇਂ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤੀਏ, ਜੋ ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਚੋਰ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕਲਿਆਣਕਾਰੀ ਹੈ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
12.1.48
मल्वं बिभ्रती गुरुभृद्भद्रपापस्य निधनं तितिक्षुः ।
वराहेण पृथिवी संविदाना सूकराय वि जिहीते मृगाय ॥ १२.१.४८ ॥
ਮੈਲ ਧਾਰਦੀ, ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੀ, ਭਲੇ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੀ, ਵਰਾਹ ਨਾਲ ਮੇਲ ਰੱਖਦੀ ਧਰਤੀ ਸੂਰ ਲਈ ਅਤੇ ਹਿਰਨ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
12.1.49
ये त आरण्याः पशवो मृगा वने हिताः सिंहा व्याघ्राः पुरुषादश्चरन्ति ।
उलं वृकं पृथिवि दुछुनामित ऋक्षीकां रक्षो अप बाधयास्मत् ॥ १२.१.४९ ॥
ਤੇਰੇ ਜੋ ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂ, ਹਿਰਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ, ਮਨੁੱਖਖੋਰ ਵਿਚਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਗਿੱਦੜ, ਬਘਿਆੜ, ਦੁਸ਼ਚੁਨਾ ਅਤੇ ਰਿਛੀਕਾ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ।
12.1.50
ये गन्धर्वा अप्सरसो ये चारायाः किमीदिनः ।
पिशाचान्त्सर्वा रक्षांसि तान् अस्मद्भूमे यावय ॥ १२.१.५० ॥
ਜੋ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਚਾਰਾਯ ਅਤੇ ਕਿਮੀਦੀ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ — ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
12.1.51
यां द्विपादः पक्षिणः संपतन्ति हंसाः सुपर्णाः शकुना वयांसि ।
यस्यां वातो मातरिश्वेयते रजांसि कृण्वंश्च्यावयंश्च वृक्षान् ।
वातस्य प्रवामुपवामनु वात्यर्चिः ॥ १२.१.५१ ॥
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੋ-ਪੈਰੇ ਜੀਵ, ਪੰਛੀ, ਹੰਸ, ਸੁਪਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾ ਵਾਯੂ ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਵਾਯੂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਝੋਂਕਿਆਂ ਦੇ ਮਗਰ ਲਾਟ ਵਗਦੀ ਹੈ।
12.1.52
यस्यां कृष्णमरुणं च संहिते अहोरात्रे विहिते भूम्यामधि ।
वर्षेण भूमिः पृथिवी वृतावृता सा नो दधातु भद्रया प्रिये धामनिधामनि ॥ १२.१.५२ ॥
ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਾਲਾ ਅਤੇ ਲਾਲ, ਰਾਤ ਅਤੇ ਦਿਨ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਥਾਪੇ ਗਏ ਹਨ; ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਢਕੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ — ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਲਿਆਣ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਿਆਰੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਧਾਰਨ ਕਰੇ।
12.1.53
द्यौश्च म इदं पृथिवी चान्तरिक्षं च मे व्यचः ।
अग्निः सूर्य आपो मेधां विश्वे देवाश्च सं ददुः ॥ १२.१.५३ ॥
ਦਿਓ ਅਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਸਥਾਰ ਹਨ; ਅਗਨੀ, ਸੂਰਜ, ਜਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਧਾ ਇਕੱਠੀ ਦਿੱਤੀ।
12.1.54
अहमस्मि सहमान उत्तरो नाम भूम्याम् ।
अभीषाडस्मि विश्वाषाडाशामाशां विषासहिः ॥ १२.१.५४ ॥
ਮੈਂ ਜੇਤੂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ 'ਉੱਤਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
12.1.55
अदो यद्देवि प्रथमाना पुरस्ताद्देवैरुक्ता व्यसर्पो महित्वम् ।
आ त्वा सुभूतमविशत्तदानीमकल्पयथाः प्रदिशश्चतस्रः ॥ १२.१.५५ ॥
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲੀ ਆਖੀ ਗਈ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਈ। ਤਦ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੜੀ; ਤੂੰ ਚਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
12.1.56
ये ग्रामा यदरण्यं याः सभा अधि भूम्याम् ।
ये संग्रामाः समितयस्तेषु चारु वदेम ते ॥ १२.१.५६ ॥
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਪਿੰਡ, ਜੋ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਸਭਾਵਾਂ, ਜੋ ਲੜਾਈਆਂ ਤੇ ਇਕੱਠ ਹਨ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲੀਏ।
12.1.57
अश्व इव रजो दुधुवे वि तान् जनान् य आक्षियन् पृथिवीं यादजायत ।
मन्द्राग्रेत्वरी भुवनस्य गोपा वनस्पतीनां गृभिरोषधीनाम् ॥ १२.१.५७ ॥
ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੇ ਧੂੜ ਝਾੜੀ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਮੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ। ਮਨੋਹਰ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੈ; ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਹੈ।
12.1.58
यद्वदामि मधुमत्तद्वदामि यदीक्षे तद्वनन्ति मा ।
त्विषीमान् अस्मि जूतिमान् अवान्यान् हन्मि दोधतः ॥ १२.१.५८ ॥
ਮੈਂ ਜੋ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੇਠਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ।
12.1.59
शन्तिवा सुरभिः स्योना कीलालोध्नी पयस्वती ।
भूमिरधि ब्रवीतु मे पृथिवी पयसा सह ॥ १२.१.५९ ॥
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ, ਸੁਖਦਾਈ, ਦੁੱਧ ਭਰੇ ਥਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ — ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਦੁੱਧ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੋਲੇ।
12.1.60
यामन्वैच्छद्धविषा विश्वकर्मान्तरर्णवे रजसि प्रविष्टाम् ।
भुजिष्यं पात्रं निहितं गुहा यदाविर्भोगे अभवन् मातृमद्भ्यः ॥ १२.१.६० ॥
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਹਵਿ ਨਾਲ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੜੀ; ਕੀਮਤੀ ਭਾਂਡੇ ਵਾਂਗ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੋਈ।
12.1.61
त्वमस्यावपनी जनानामदितिः कामदुघा पप्रथाना ।
यत्त ऊनं तत्त आ पूरयाति प्रजापतिः प्रथमजा ऋतस्य ॥ १२.१.६१ ॥
ਤੂੰ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੀਜ ਬੀਜਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਅਦਿਤੀ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਫੈਲਦੀ ਹੋਈ। ਜੋ ਘਾਟ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਰਿਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਭਰਦਾ ਹੈ।
12.1.62
उपस्थास्ते अनमीवा अयक्ष्मा अस्मभ्यं सन्तु पृथिवि प्रसूताः ।
दीर्घं न आयुः प्रतिबुध्यमाना वयं तुभ्यं बलिहृतः स्याम ॥ १२.१.६२ ॥
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਜੋ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਯ-ਰਹਿਤ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਣ। ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਈਏ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੀਏ।
12.1.63
भूमे मातर्नि धेहि मा भद्रया सुप्रतिष्ठितम् ।
संविदाना दिवा कवे श्रियां मा धेहि भूत्याम् ॥ १२.१.६३ ॥
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਕਲਿਆਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰ। ਹੇ ਕਵੀ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸਹਿਮਤੀ ਰੱਖਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰ।