અથર્વવેદ · સૂક્ત 12.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.1.1
सत्यं बृहदृतमुग्रं दीक्षा तपो ब्रह्म यज्ञः पृथिवीं धारयन्ति ।
सा नो भूतस्य भव्यस्य पत्न्युरुं लोकं पृथिवी नः कृणोतु ॥ १२.१.१ ॥
સત્ય, મહાન ઋત, ઉગ્ર દીક્ષા, તપ, બ્રહ્મ અને યજ્ઞ પૃથ્વીને ધારણ કરે છે. ભૂત અને ભવ્યની પત્ની એ પૃથ્વી અમારા માટે વિશાળ લોક બનાવે.
12.1.2
असंबाधं मध्यतो मानवानां यस्या उद्वतः प्रवतः समं बहु ।
नानावीर्या ओषधीर्या बिभर्ति पृथिवी नः प्रथतां राध्यतां नः ॥ १२.१.२ ॥
માનવોની વચ્ચે સાંકડાશ વગરની, ઊંચી-નીચી અને સમતળ વિસ્તૃત ભૂમિ ધરાવતી, નાનાવિધ વીર્યવાળી ઔષધિઓ ધારણ કરતી એ પૃથ્વી અમારા માટે વિસ્તરે અને સમૃદ્ધ થાય.
12.1.3
यस्यां समुद्र उत सिन्धुरापो यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
यस्यामिदं जिन्वति प्राणदेजत्सा नो भूमिः पूर्वपेये दधातु ॥ १२.१.३ ॥
જેમાં સમુદ્ર, સિંધુ અને જળ છે, જેમાં અન્ન અને મનુષ્યજાતિઓ ઉત્પન્ન થઈ, જેના વડે પ્રાણવાન અને ચાલતું સર્વ જીવંત થાય છે, તે ભૂમિ અમને પ્રથમ પાનના સમયે સ્થાન આપે.
12.1.4
यस्याश्चतस्रः प्रदिशः पृथिव्या यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
या बिभर्ति बहुधा प्राणदेजत्सा नो भूमिर्गोष्वप्यन्ने दधातु ॥ १२.१.४ ॥
જેની ચાર પ્રદિશાઓ છે, જેમાં અન્ન અને મનુષ્યજાતિઓ ઉત્પન્ન થઈ, જે પ્રાણવાન અને ચાલતાને અનેક રીતે ધારે છે, તે ભૂમિ અમને ગાયોમાં અને અન્નમાં પણ સ્થાપે.
12.1.5
यस्यां पूर्वे पूर्वजना विचक्रिरे यस्यां देवा असुरान् अभ्यवर्तयन् ।
गवामश्वानां वयसश्च विष्ठा भगं वर्चः पृथिवी नो दधातु ॥ १२.१.५ ॥
જેમાં પૂર્વજોએ સ્થાન કર્યું, જેમાં દેવોએ અસુરોને હરાવ્યા, જે ગાયો, ઘોડાઓ અને પક્ષીઓનો આશ્રય છે, તે પૃથ્વી અમને ભાગ્ય અને તેજ આપે.
12.1.6
विश्वंभरा वसुधानी प्रतिष्ठा हिरण्यवक्षा जगतो निवेशनी ।
वैश्वानरं बिभ्रती भूमिरग्निमिन्द्रऋषभा द्रविणे नो दधातु ॥ १२.१.६ ॥
સર્વને ધારણ કરનારી, ધનવતી, આધાર, સુવર્ણવક્ષા, ચાલતા જગતનું નિવાસ એવી ભૂમિ, સર્વજનનો અગ્નિ ધારણ કરીને, ઇન્દ્ર સમાન ઋષભા થઈ, અમને ધનમાં સ્થાપિત કરો.
12.1.7
यां रक्षन्त्यस्वप्ना विश्वदानीं देवा भूमिं पृथिवीमप्रमादम् ।
सा नो मधु प्रियं दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.७ ॥
જેની દેવતાઓ સદા જાગૃત રહીને અપ્રમાદથી રક્ષા કરે છે, તે વિશાળ પૃથ્વી અમારા માટે પ્રિય મધુ દોહે, અને તેજથી અમને સિંચે.
12.1.8
यार्णवेऽधि सलिलमग्र आसीत्यां मायाभिरन्वचरन् मनीषिणः ।
यस्या हृदयं परमे व्योमन्त्सत्येनावृतममृतं पृथिव्याः ।
सा नो भूमिस्त्विषिं बलं राष्ट्रे दधातूत्तमे ॥ १२.१.८ ॥
આદિમાં સમુદ્રના જળ ઉપર જે ભૂમિ હતી, મનીષીઓ જેના પર પોતાની માયાથી વિચરતા, પરમ આકાશમાં જેનું હૃદય સત્યથી આવૃત અમૃત છે — તે ભૂમિ અમને ઉત્તમ રાષ્ટ્રમાં તેજ અને બળ સ્થાપો.
12.1.9
यस्यामापः परिचराः समानीरहोरात्रे अप्रमादं क्षरन्ति ।
सा नो भूमिर्भूरिधारा पयो दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.९ ॥
જે ભૂમિ પર ફરતાં જળ દિવસ-રાત સમાનપણે અપ્રમાદથી વહે છે, તે અનેક ધારાવાળી ભૂમિ અમારા માટે પય દોહે, અને તેજથી અમને સિંચે.
12.1.10
यामश्विनावमिमातां विष्णुर्यस्यां विचक्रमे ।
इन्द्रो यां चक्र आत्मनेऽनमित्रां शचीपतिः ।
सा नो भूमिर्वि सृजतां माता पुत्राय मे पयः ॥ १२.१.१० ॥
અશ્વિનોએ માપી તે ભૂમિ, વિષ્ણુએ જ્યાં પગ મૂક્યો તે, ઇન્દ્રે પોતાને માટે શત્રુરહિત કરી તે, શચીપતિ ઇન્દ્રની — તે ભૂમિ અમારા માટે દૂધ છોડો; માતા પુત્ર માટે દૂધ આપે તેમ.
12.1.11
गिरयस्ते पर्वता हिमवन्तोऽरण्यं ते पृथिवि स्योनमस्तु ।
बभ्रुं कृष्णां रोहिणीं विश्वरूपां ध्रुवां भूमिं पृथिवीमिन्द्रगुप्ताम् ।
अजीतोऽहतो अक्षतोऽध्यष्ठां पृथिवीमहम् ॥ १२.१.११ ॥
હે પૃથ્વી, તારા પર્વતો, હિમાલય અને તારું અરણ્ય સુખદ હો. ભૂરી, કાળી, રોહિણી, વિશ્વરૂપા, સ્થિર, ઇન્દ્રરક્ષિત વિશાળ પૃથ્વી પર હું અજિત, અહત, અક્ષત થઈને ઊભો રહું છું.
12.1.12
यत्ते मध्यं पृथिवि यच्च नभ्यं यास्त ऊर्जस्तन्वः संबभूवुः ।
तासु नो धेह्यभि नः पवस्व माता भूमिः पुत्रो अहं पृथिव्याः पर्जन्यः पिता स उ नः पिपर्तु ॥ १२.१.१२ ॥
હે પૃથ્વી, તારું જે મધ્ય અને નાભિ છે, તારાં જે ઊર્જાવંત શરીરો ઉત્પન્ન થયાં, તેમાં અમને સ્થાપ; અમારી તરફ વહે. ભૂમિ માતા છે, હું પૃથ્વીનો પુત્ર છું; પર્જન્ય પિતા છે, તે અમને પોષે.
12.1.13
यस्यां वेदिं परिगृह्णन्ति भूम्यां यस्यां यज्ञं तन्वते विश्वकर्माणः ।
यस्यां मीयन्ते स्वरवः पृथिव्यामूर्ध्वाः शुक्रा आहुत्याः पुरस्तात् ।
सा नो भूमिर्वर्धयद्वर्धमाना ॥ १२.१.१३ ॥
જે ભૂમિ પર વેદીને ચારેબાજુ ઘેરવામાં આવે છે, જે ભૂમિ પર વિશ્વકર્મા ઋત્વિજો યજ્ઞનો વિસ્તાર કરે છે, જે ભૂમિ પર સ્વરધ્વનિ માપાય છે, પૃથ્વી પર ઊંચી, ઉજ્જ્વળ આહુતિઓ આગળ મુકાય છે; તે ભૂમિ વધતી વધતી અમને વધારે.
12.1.14
यो नो द्वेषत्पृथिवि यः पृतन्याद्योऽभिदासान् मनसा यो वधेन ।
तं नो भूमे रन्धय पूर्वकृत्वरि ॥ १२.१.१४ ॥
હે પૃથ્વી, જે અમને દ્વેષ કરે, જે સેનાથી અમારા પર ચઢાઈ કરે, જે મનથી કે વધથી અમારી વિરુદ્ધ કાવતરું કરે, તેને અમારા વશમાં લાવ, હે પૂર્વકર્મા.
12.1.15
त्वज्जातास्त्वयि चरन्ति मर्त्यास्त्वं बिभर्षि द्विपदस्त्वं चतुष्पदः ।
तवेमे पृथिवि पञ्च मानवा येभ्यो ज्योतिरमृतं मर्त्येभ्य उद्यन्त्सूर्यो रश्मिभिरातनोति ॥ १२.१.१५ ॥
તારાથી જન્મેલા અને તારા પર વિચરતા મર્ત્યો; તું દ્વિપાદોને અને ચતુષ્પાદોને ધારણ કરે છે. હે પૃથિવી, આ પાંચ માનવજાતિઓ તારી જ છે; જેમના માટે ઉગતો સૂર્ય પોતાનાં કિરણોથી અમૃત પ્રકાશ ફેલાવે છે.
12.1.16
ता नः प्रजाः सं दुह्रतां समग्रा वाचो मधु पृथिवि धेहि मह्यम् ॥ १२.१.१६ ॥
અમારી તે સર્વ પ્રજાઓ એકસાથે દૂધ આપો. હે પૃથિવી, મને વાણીનું મધુર્ય આપ.
12.1.17
विश्वस्वं मातरमोषधीनां ध्रुवां भूमिं पृथिवीं धर्मणा धृताम् ।
शिवां स्योनामनु चरेम विश्वहा ॥ १२.१.१७ ॥
સર્વનું સ્વામિત્વ ધરાવતી, ઓષધિઓની માતા, સ્થિર ભૂમિ, ધર્મથી ધારણ કરાયેલી વિશાળ પૃથિવીને કલ્યાણકારી અને સુખદાયી જાણીને અમે સદા તેને અનુસરીને વિચરીએ.
12.1.18
महत्सधस्थं महती बभूविथ महान् वेग एजथुर्वेपथुष्टे ।
महांस्त्वेन्द्रो रक्षत्यप्रमादम् ।
सा नो भूमे प्र रोचय हिरण्यस्येव संदृशि मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.१८ ॥
તું મહાન નિવાસસ્થાન બનીને મહતી થઈ છે; તારો મહાન વેગ, કંપન અને થરથરાટ છે. મહાન ઇન્દ્ર તને સાવધાનીથી રક્ષે છે. તે તું, હે ભૂમિ, અમને સોનાની જેમ દૃષ્ટિમાં ઝળહળાવ; અમને કોઈ દ્વેષ ન કરે.
12.1.19
अग्निर्भूम्यामोषधीष्वग्निमापो बिभ्रत्यग्निरश्मसु ।
अग्निरन्तः पुरुषेषु गोष्वश्वेष्वग्नयः ॥ १२.१.१९ ॥
અગ્નિ ભૂમિમાં અને ઔષધિઓમાં છે; જળો અગ્નિને ધારણ કરે છે; અગ્નિ પથ્થરોમાં છે. અગ્નિ મનુષ્યોની અંદર, ગાયોમાં અને ઘોડાઓમાં અગ્નિઓ છે.
12.1.20
अग्निर्दिव आ तपत्यग्नेर्देवस्योर्वन्तरिक्षम् ।
अग्निं मर्तास इन्धते हव्यवाहं घृतप्रियम् ॥ १२.१.२० ॥
અગ્નિ આકાશમાંથી તપે છે; દેવ અગ્નિનું વિશાળ અંતરિક્ષ પણ (તપે છે). મર્ત્ય માણસો હવ્ય વહન કરનાર, ઘૃતપ્રિય અગ્નિને પ્રજ્વલિત કરે છે.
12.1.21
अग्निवासाः पृथिव्यसितज्ञूस्त्विषीमन्तं संशितं मा कृणोतु ॥ १२.१.२१ ॥
અગ્નિ જેનું વસ્ત્ર છે તે પૃથ્વી, શ્યામજાનુ, મને તેજસ્વી અને તીક્ષ્ણ બનાવો.
12.1.22
भूम्यां देवेभ्यो ददति यज्ञं हव्यमरंकृतम् ।
भूम्यां मनुष्या जीवन्ति स्वधयान्नेन मर्त्याः ।
सा नो भूमिः प्राणमायुर्दधातु जरदष्टिं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.२२ ॥
પૃથ્વી પર લોકો દેવોને યજ્ઞ અને સુસજ્જ હવ્ય આપે છે. પૃથ્વી પર મનુષ્યો સ્વધા અને અન્નથી જીવે છે, મર્ત્યો. તે ભૂમિ અમને પ્રાણ અને આયુષ્ય આપો; પૃથ્વી મને વૃદ્ધાવસ્થા સુધી જીવનાર બનાવો.
12.1.23
यस्ते गन्धः पृथिवि संबभूव यं बिभ्रत्योषधयो यमापः ।
यं गन्धर्वा अप्सरसश्च भेजिरे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२३ ॥
હે પૃથ્વી, તારામાં ઉત્પન્ન થયેલી જે સુગંધને ઔષધિઓ ધારણ કરે છે, જળ ધારણ કરે છે, ગંધર્વો અને અપ્સરાઓ પામ્યા, તેનાથી મને સુગંધિત કર; કોઈ અમારો દ્વેષ ન કરે.
12.1.24
यस्ते गन्धः पुष्करमाविवेश यं संजभ्रुः सूर्याया विवाहे ।
अमर्त्याः पृथिवि गन्धमग्रे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२४ ॥
હે પૃથ્વી, તારી જે સુગંધ પુષ્કરમાં પ્રવેશી, સૂર્યાના વિવાહમાં અમર્ત્યોએ જે એકઠી કરી, હે પૃથ્વી, પહેલાં તારામાં જે સુગંધ હતી તેનાથી મને સુગંધિત કર; કોઈ અમારો દ્વેષ ન કરે.
12.1.25
यस्ते गन्धः पुरुषेषु स्त्रीषु पुंसु भगो रुचिः ।
यो अश्वेषु वीरेषु यो मृगेषूत हस्तिषु ।
कन्यायां वर्चो यद्भूमे तेनास्माँ अपि सं सृज मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२५ ॥
હે ભૂમિ, પુરુષોમાં, સ્ત્રીઓમાં, પુંસોમાં તારી જે સુગંધ, ભગ અને કાંતિ છે, ઘોડાઓમાં, વીરોમાં, મૃગોમાં અને હાથીઓમાં જે છે, કન્યામાં જે તેજ છે, તેનાથી અમને પણ જોડ; કોઈ અમારો દ્વેષ ન કરે.
12.1.26
शिला भूमिरश्मा पांसुः सा भूमिः संधृता धृता ।
तस्यै हिरण्यवक्षसे पृथिव्या अकरं नमः ॥ १२.१.२६ ॥
શિલા, ભૂમિ, પથ્થર, ધૂળ—એ ભૂમિ દૃઢપણે ધારણ કરાયેલી અને ધારણ કરનારી છે. સુવર્ણવક્ષા એ પૃથ્વીને મેં નમસ્કાર કર્યો.
12.1.27
यस्यां वृक्षा वानस्पत्या ध्रुवास्तिष्ठन्ति विश्वहा ।
पृथिवीं विश्वधायसं धृतामछावदामसि ॥ १२.१.२७ ॥
જેના પર વૃક્ષો અને વનસ્પતિઓ સદા દૃઢપણે ઊભાં રહે છે, સર્વને ધારણ કરનારી એ ધારણ કરાયેલી પૃથ્વીની અમે સ્તુતિ કરીએ છીએ.
12.1.28
उदीराणा उतासीनास्तिष्ठन्तः प्रक्रामन्तः ।
पद्भ्यां दक्षिणसव्याभ्यां मा व्यथिष्महि भूम्याम् ॥ १२.१.२८ ॥
ઊઠતાં, બેસતાં, ઊભાં રહેતાં, આગળ ચાલતાં—જમણા અને ડાબા પગથી—અમે ભૂમિ પર ડગમગીએ નહીં.
12.1.29
विमृग्वरीं पृथिवीमा वदामि क्षमां भूमिं ब्रह्मणा वावृधानाम् ।
ऊर्जं पुष्टं बिभ्रतीमन्नभागं घृतं त्वाभि नि षीदेम भूमे ॥ १२.१.२९ ॥
અત્યંત કોમળ, ક્ષમાશીલ, બ્રહ્મથી વધતી, ઊર્જા, પુષ્ટિ અને અન્નભાગ ધારણ કરનારી એ પૃથ્વીને હું બોલાવું છું; હે ભૂમિ, ઘી સહિત અમે તારા પર બેસીએ.
12.1.30
शुद्धा न आपस्तन्वे क्षरन्तु यो नः सेदुरप्रिये तं नि दध्मः ।
पवित्रेण पृथिवि मोत्पुनामि ॥ १२.१.३० ॥
શુદ્ધ જળ અમારા શરીર માટે વહે; જે અમારી સાથે અપ્રિય થઈ વૈર કરે તેને અમે નીચે નાખીએ છીએ. હે પૃથિવી, પવિત્ર કરનાર વડે હું તને શુદ્ધ કરું છું.
12.1.31
यास्ते प्राचीः प्रदिशो या उदीचीर्यास्ते भूमे अधराद्याश्च पश्चात् ।
स्योनास्ता मह्यं चरते भवन्तु मा नि पप्तं भुवने शिश्रियाणः ॥ १२.१.३१ ॥
હે પૃથિવી, તારી પૂર્વ દિશાઓ, ઉત્તર દિશાઓ, નીચેની અને પાછળની જે દિશાઓ છે તે સુખકારક થાઓ અને વિચરનાર મારા માટે થાઓ. જગતમાં આશ્રય લઈને હું પડું નહીં.
12.1.32
मा नः पश्चान् मा पुरस्तान् नुदिष्ठा मोत्तरादधरादुत ।
स्वस्ति भूमे नो भव मा विदन् परिपन्थिनो वरीयो यावया वधम् ॥ १२.१.३२ ॥
પાછળથી અમને ધકેલ નહીં, આગળથી પણ નહીં; ઉપરથી કે નીચેથી પણ નહીં. હે પૃથિવી, અમારા માટે કલ્યાણકારી થા. માર્ગ રોકનારા અમને ન મેળવે; વિશાળ શસ્ત્રને દૂર કર.
12.1.33
यावत्तेऽभि विपश्यामि भूमे सूर्येण मेदिना ।
तावन् मे चक्षुर्मा मेष्टोत्तरामुत्तरां समाम् ॥ १२.१.३३ ॥
હે પૃથિવી, સૂર્ય સાથે તને હું જ્યાં સુધી જોઉં છું ત્યાં સુધી મારી આંખ રહે; આગળ આગળના વર્ષો સુધી પણ મારી આંખ નષ્ટ ન થાય.
12.1.34
यच्छयानः पर्यावर्ते दक्षिणं सख्यमभि भूमे पार्श्वमुत्तानास्त्वा प्रतीचीं यत्पृष्टीभिरधिशेमहे ।
मा हिंसीस्तत्र नो भूमे सर्वस्य प्रतिशीवरि ॥ १२.१.३४ ॥
સૂતાં જમણી બાજુ ફરતાં, હે પૃથિવી, અને ઉત્તાન થઈ પીઠથી તારા પર સૂતાં, ત્યાં અમને હાનિ ન કર; સૌની શય્યાની રક્ષિકા.
12.1.35
यत्ते भूमे विखनामि क्षिप्रं तदपि रोहतु ।
मा ते मर्म विमृग्वरि मा ते हृदयमर्पिपम् ॥ १२.१.३५ ॥
હે ભૂમિ, તારામાંથી હું જે ખોદું તે જલદી ફરી ઊગે. હે વિમૃગ્વરી, હું તારા મર્મને વીંધું નહીં, તારા હૃદયને ભેદું નહીં.
12.1.36
ग्रीष्मस्ते भूमे वर्षाणि शरद्धेमन्तः शिशिरो वसन्तः ।
ऋतवस्ते विहिता हायनीरहोरात्रे पृथिवि नो दुहाताम् ॥ १२.१.३६ ॥
હે ભૂમિ, ગ્રીષ્મ, વર્ષા, શરદ, હેમંત, શિશિર, વસંત — એ તારા માટે નિયત ઋતુઓ છે. હે પૃથિવી, તારી નિયત ઋતુઓ, વર્ષો, દિવસ અને રાત અમારા માટે દૂધ દોહો.
12.1.37
याप सर्पं विजमाना विमृग्वरी यस्यामासन्न् अग्नयो ये अप्स्वन्तः ।
परा दस्यून् ददती देवपीयून् इन्द्रं वृणाना पृथिवी न वृत्रं शक्राय दध्रे वृषभाय वृष्णे ॥ १२.१.३७ ॥
સાપને ઝાટકતી ભૂમિ, હે વિમૃગ્વરી, જેના જળમાં અગ્નિઓ હતા — દેવદ્વેષી દસ્યુઓને દૂર કરી, ઇન્દ્રને વરીને, વૃત્રની જેમ, શક્તિશાળી વૃષભ, વીર્યવાન માટે તે ધારણ કરે છે.
12.1.38
यस्यां सदोहविर्धाने यूपो यस्यां निमीयते ।
ब्रह्माणो यस्यामर्चन्त्यृग्भिः साम्ना यजुर्विदः युज्यन्ते यस्यामृत्विजः सोममिन्द्राय पातवे ॥ १२.१.३८ ॥
જેના પર સદસ અને હવિર્ધાન હોય છે, જેના પર યૂપ રોપાય છે; જેના પર બ્રહ્માઓ ઋચા અને સામથી પૂજા કરે છે, યજુર્વેદજ્ઞો; જેના પર ઋત્વિજો ઇન્દ્રના પાન માટે સોમ જોડે છે.
12.1.39
यस्यां पूर्वे भूतकृत ऋषयो गा उदानृचुः ।
सप्त सत्रेण वेधसो यज्ञेन तपसा सह ॥ १२.१.३९ ॥
જે (ભૂમિ)માં પૂર્વકાળના ભૂતકૃત્ ઋષિઓએ ગાયોને ઉચ્ચાર્યા; સાત વેધસો સત્ર, યજ્ઞ અને તપ સાથે.
12.1.40
सा नो भूमिरा दिशतु यद्धनं कामयामहे ।
भगो अनुप्रयुङ्क्तामिन्द्र एतु पुरोगवः ॥ १२.१.४० ॥
તે ભૂમિ અમને જે ધનની કામના છે તે આપો. ભગ સહાયમાં જોડાય, ઇન્દ્ર આગળ આવે.
12.1.41
यस्यां गायन्ति नृत्यन्ति भूम्यां मर्त्या व्यैलबाः ।
युध्यन्ते यस्यामाक्रन्दो यस्यां वदति दुन्दुभिः ।
सा नो भूमिः प्र णुदतां सपत्नान् असपत्नं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.४१ ॥
જે ભૂમિ પર માણસો ગાય છે અને નાચે છે, જ્યાં યુદ્ધ થાય છે, જ્યાં રણગર્જના અને દુંદુભિ વાગે છે, તે ભૂમિ અમારા શત્રુઓને હાંકી કાઢો; વિશાળ પૃથ્વી અમને શત્રુરહિત બનાવો.
12.1.42
यस्यामन्नं व्रीहियवौ यस्या इमाः पञ्च कृष्टयः ।
भूम्यै पर्जन्यपत्न्यै नमोऽस्तु वर्षमेदसे ॥ १२.१.४२ ॥
જે ભૂમિ પર અન્ન, ચોખા અને જવ છે, જ્યાં આ પાંચ જનજાતિઓ છે, તે ભૂમિને, પર્જન્યની પત્નીને, વર્ષાથી ભીંજાયેલી તેને નમસ્કાર.
12.1.43
यस्याः पुरो देवकृताः क्षेत्रे यस्या विकुर्वते ।
प्रजापतिः पृथिवीं विश्वगर्भामाशामाशां रण्यां नः कृणोतु ॥ १२.१.४३ ॥
જેની પૂર્વ દિશાઓ દેવોએ બનાવી, જેના ખેતરમાં ફેરફાર થાય છે, તે સર્વગર્ભા ભૂમિને પ્રજાપતિ અમારા માટે દરેક દિશામાં રમણીય બનાવો.
12.1.44
निधिं बिभ्रती बहुधा गुहा वसु मणिं हिरण्यं पृथिवी ददातु मे ।
वसूनि नो वसुदा रासमाना देवी दधातु सुमनस्यमाना ॥ १२.१.४४ ॥
ઘણી રીતે નિધિ, ધન, મણિ અને સોનું ધારણ કરનારી ભૂમિ મને આપો. ધન આપનારી, દાન કરતી, પ્રસન્ન મનની દેવી અમારા માટે ધન મૂકો.
12.1.45
जनं बिभ्रती बहुधा विवाचसं नानाधर्माणं पृथिवी यथौकसम् ।
सहस्रं धारा द्रविणस्य मे दुहां ध्रुवेव धेनुरनपस्फुरन्ती ॥ १२.१.४५ ॥
ઘણી રીતે, વિવિધ ભાષા બોલતા, નાનાવિધ સ્વભાવવાળા લોકોને પોતાના ઘરની જેમ ધારણ કરતી પૃથ્વી, સ્થિર ધેનુની જેમ ડગ્યા વિના મારા માટે ધનની હજાર ધારાઓ દોહો.
12.1.46
यस्ते सर्पो वृश्चिकस्तृष्टदंश्मा हेमन्तजब्धो भृमलो गुहा शये ।
क्रिमिर्जिन्वत्पृथिवि यद्यदेजति प्रावृषि तन् नः सर्पन् मोप सृपद्यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४६ ॥
હે પૃથ્વી, તારામાં જે સાપ, વીંછી, ડંખ મારનાર, હેમંતમાં જડાયેલો, ભૂરા રંગનો, ગુફામાં સૂતેલો, અને જે કીડો, વરસાદમાં જે કંઈ હલે, તે અમારી પાસે સરકી ન આવે, નજીક ન આવે; જે કલ્યાણકારી છે તેના વડે અમારા પર કૃપા કર.
12.1.47
ये ते पन्थानो बहवो जनायना रथस्य वर्त्मानसश्च यातवे ।
यैः संचरन्त्युभये भद्रपापास्तं पन्थानं जयेमानमित्रमतस्करं यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४७ ॥
માણસો ચાલે તેવા, રથના અને ગાડાના માર્ગ જેવા તારા જે અનેક પંથો છે, જેમાંથી સારા અને ખરાબ બંને અવરજવર કરે છે, તે પંથ અમે જીતીએ, જે શત્રુરહિત અને ચોરરહિત હોય. જે કલ્યાણકારી છે તેના વડે અમારા પર કૃપા કર.
12.1.48
मल्वं बिभ्रती गुरुभृद्भद्रपापस्य निधनं तितिक्षुः ।
वराहेण पृथिवी संविदाना सूकराय वि जिहीते मृगाय ॥ १२.१.४८ ॥
મેલ ધારણ કરતી, ભાર ઉઠાવતી, સારા અને ખરાબના અંતને સહન કરતી, વરાહ સાથે સંવાદમાં રહેતી પૃથ્વી ભૂંડ માટે અને મૃગ માટે ખૂલી જાય છે.
12.1.49
ये त आरण्याः पशवो मृगा वने हिताः सिंहा व्याघ्राः पुरुषादश्चरन्ति ।
उलं वृकं पृथिवि दुछुनामित ऋक्षीकां रक्षो अप बाधयास्मत् ॥ १२.१.४९ ॥
તારા વનના પશુઓ, મૃગો, વનમાં રહેલા સિંહો, વાઘો, મનુષ્યભક્ષક જે ફરે છે, હે પૃથ્વી, શિયાળ, વરુ, દુશ્ચુના અને ઋક્ષીકા રાક્ષસને અહીંથી અમારાથી દૂર હાંકી કાઢ.
12.1.50
ये गन्धर्वा अप्सरसो ये चारायाः किमीदिनः ।
पिशाचान्त्सर्वा रक्षांसि तान् अस्मद्भूमे यावय ॥ १२.१.५० ॥
જે ગંધર્વો, અપ્સરાઓ, જે ફરનારા ચારાયાઓ અને કિમીદીઓ, પિશાચો અને સર્વ રાક્ષસો — હે ભૂમિ, તેમને અમારાથી દૂર કરો.
12.1.51
यां द्विपादः पक्षिणः संपतन्ति हंसाः सुपर्णाः शकुना वयांसि ।
यस्यां वातो मातरिश्वेयते रजांसि कृण्वंश्च्यावयंश्च वृक्षान् ।
वातस्य प्रवामुपवामनु वात्यर्चिः ॥ १२.१.५१ ॥
જેના પર દ્વિપાદ જીવો, પક્ષીઓ, હંસો, સુપર્ણો અને અન્ય પક્ષીઓ ઊડે છે; જેમાં માતરિશ્વા વાયુ ધૂળ ઉડાડીને વૃક્ષોને હલાવતો વહે છે; વાયુના આગળ અને પાછળના ઝપાટાને અનુસરીને જ્વાળા વહે છે.
12.1.52
यस्यां कृष्णमरुणं च संहिते अहोरात्रे विहिते भूम्यामधि ।
वर्षेण भूमिः पृथिवी वृतावृता सा नो दधातु भद्रया प्रिये धामनिधामनि ॥ १२.१.५२ ॥
જે ભૂમિ પર કાળું અને લાલ, રાત અને દિવસ જોડાયેલા સ્થાપિત છે; વરસાદથી વારંવાર ઢંકાયેલી વિશાળ ભૂમિ — તે અમને કલ્યાણ સાથે, દરેક પ્રિય સ્થાને ધારણ કરો.
12.1.53
द्यौश्च म इदं पृथिवी चान्तरिक्षं च मे व्यचः ।
अग्निः सूर्य आपो मेधां विश्वे देवाश्च सं ददुः ॥ १२.१.५३ ॥
દ્યૌ અને આ પૃથ્વી તથા અંતરિક્ષ મારા માટે વિસ્તાર છે; અગ્નિ, સૂર્ય, જળો અને સર્વ દેવોએ મને મેધા સાથે આપી.
12.1.54
अहमस्मि सहमान उत्तरो नाम भूम्याम् ।
अभीषाडस्मि विश्वाषाडाशामाशां विषासहिः ॥ १२.१.५४ ॥
હું વિજયી અને શ્રેષ્ઠ છું, પૃથ્વી પર 'ઉત્તર' નામથી પ્રસિદ્ધ; હું સામે આવતા સર્વને જીતનાર, સર્વને જીતનાર, દરેક દિશામાં વિજય મેળવનાર છું.
12.1.55
अदो यद्देवि प्रथमाना पुरस्ताद्देवैरुक्ता व्यसर्पो महित्वम् ।
आ त्वा सुभूतमविशत्तदानीमकल्पयथाः प्रदिशश्चतस्रः ॥ १२.१.५५ ॥
હે દેવી, પૂર્વે દેવોએ પ્રથમ કહેલી તું તારી મહિમા ફેલાવી. ત્યારે સમૃદ્ધિ તારામાં પ્રવેશી; તેં ચાર દિશાઓ રચી.
12.1.56
ये ग्रामा यदरण्यं याः सभा अधि भूम्याम् ।
ये संग्रामाः समितयस्तेषु चारु वदेम ते ॥ १२.१.५६ ॥
પૃથ્વી પરનાં જે ગામો, જે વન, જે સભાઓ, જે યુદ્ધો અને સમિતિઓ છે — તેમાં અમે તારા વિશે મધુર બોલીએ.
12.1.57
अश्व इव रजो दुधुवे वि तान् जनान् य आक्षियन् पृथिवीं यादजायत ।
मन्द्राग्रेत्वरी भुवनस्य गोपा वनस्पतीनां गृभिरोषधीनाम् ॥ १२.१.५७ ॥
ઘોડાની જેમ તેણે ધૂળ હલાવી; તે જન્મી ત્યારે પૃથ્વી પર વસતા લોકોને તેણે અલગ કર્યા. આનંદદાયી, આગળ ચાલનારી તે જગતની રક્ષક છે; વૃક્ષો અને ઔષધિઓની પકડમાં છે.
12.1.58
यद्वदामि मधुमत्तद्वदामि यदीक्षे तद्वनन्ति मा ।
त्विषीमान् अस्मि जूतिमान् अवान्यान् हन्मि दोधतः ॥ १२.१.५८ ॥
હું જે બોલું છું તે મધુર છે; હું જે જોઉં છું તે મને મળે છે. હું તેજસ્વી અને બળવાન છું; મારો વિરોધ કરનારા નીચેના શત્રુઓને હું હણું છું.
12.1.59
शन्तिवा सुरभिः स्योना कीलालोध्नी पयस्वती ।
भूमिरधि ब्रवीतु मे पृथिवी पयसा सह ॥ १२.१.५९ ॥
શાંતિ આપનારી, સુગંધિત, સુખદાયી, દૂધ ભરેલા આંચળવાળી, દૂધસમૃદ્ધ — ભૂમિ અને પૃથ્વી દૂધ સહિત મારી સાથે બોલો.
12.1.60
यामन्वैच्छद्धविषा विश्वकर्मान्तरर्णवे रजसि प्रविष्टाम् ।
भुजिष्यं पात्रं निहितं गुहा यदाविर्भोगे अभवन् मातृमद्भ्यः ॥ १२.१.६० ॥
વિશ્વકર્માએ હવિ સાથે શોધેલી તે, સમુદ્રની મધ્યમાં અને આકાશમાં પ્રવેશેલી; મૂલ્યવાન પાત્ર તરીકે ગુફામાં મૂકેલી હતી; તે ભોગમાં પ્રગટ થઈ ત્યારે માતાવાળાઓ માટે થઈ.
12.1.61
त्वमस्यावपनी जनानामदितिः कामदुघा पप्रथाना ।
यत्त ऊनं तत्त आ पूरयाति प्रजापतिः प्रथमजा ऋतस्य ॥ १२.१.६१ ॥
તું જ આ લોકોની બીજ વાવનારી છે; અદિતિ, ઇચ્છાઓને દોહનારી, વિસ્તરતી. તારામાં જે ઊણપ છે તેને ઋતનો પ્રથમજાત પ્રજાપતિ ભરે છે.
12.1.62
उपस्थास्ते अनमीवा अयक्ष्मा अस्मभ्यं सन्तु पृथिवि प्रसूताः ।
दीर्घं न आयुः प्रतिबुध्यमाना वयं तुभ्यं बलिहृतः स्याम ॥ १२.१.६२ ॥
હે પૃથ્વી, તારા ખોળામાં ઉત્પન્ન થયેલાં રોગરહિત અને ક્ષયરહિત આપણા માટે રહે. જાગૃત રહીને આપણે દીર્ઘાયુ પામીએ; આપણે તને બલિ અર્પનારા થઈએ.
12.1.63
भूमे मातर्नि धेहि मा भद्रया सुप्रतिष्ठितम् ।
संविदाना दिवा कवे श्रियां मा धेहि भूत्याम् ॥ १२.१.६३ ॥
હે ભૂમિ, માતા, મને કલ્યાણથી સારી રીતે સ્થાપિત કર. હે કવિ, દિવસે સંમતિમાં રહીને મને શ્રી અને સમૃદ્ધિમાં સ્થાપિત કર.