Atharvaveda · Sūkta 12.1

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Ler com significados

12.1.1

सत्यं बृहदृतमुग्रं दीक्षा तपो ब्रह्म यज्ञः पृथिवीं धारयन्ति ।
सा नो भूतस्य भव्यस्य पत्न्युरुं लोकं पृथिवी नः कृणोतु ॥ १२.१.१ ॥

A verdade, o grande ṛta, a feroz dīkṣā, o tapas, o brahman e o sacrifício sustentam a terra. Que ela, consorte do que foi e do que há de ser, nos faça um mundo amplo.

12.1.2

असंबाधं मध्यतो मानवानां यस्या उद्वतः प्रवतः समं बहु ।
नानावीर्या ओषधीर्या बिभर्ति पृथिवी नः प्रथतां राध्यतां नः ॥ १२.१.२ ॥

Que essa terra, desimpedida no meio dos humanos, cujas terras altas e baixas são planas e amplas, que carrega ervas de muitos poderes, se estenda e nos prospere.

12.1.3

यस्यां समुद्र उत सिन्धुरापो यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
यस्यामिदं जिन्वति प्राणदेजत्सा नो भूमिः पूर्वपेये दधातु ॥ १२.१.३ ॥

Ela, em quem estão o oceano, o rio e as águas, em quem surgiram o alimento e os povos, por quem tudo que respira e se move é animado: que essa terra nos coloque no primeiro gole.

12.1.4

यस्याश्चतस्रः प्रदिशः पृथिव्या यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
या बिभर्ति बहुधा प्राणदेजत्सा नो भूमिर्गोष्वप्यन्ने दधातु ॥ १२.१.४ ॥

Ela, cujas quatro direções são suas, em quem surgiram o alimento e os povos, que sustenta de muitas maneiras o que respira e se move: que essa terra nos estabeleça entre o gado e no alimento.

12.1.5

यस्यां पूर्वे पूर्वजना विचक्रिरे यस्यां देवा असुरान् अभ्यवर्तयन् ।
गवामश्वानां वयसश्च विष्ठा भगं वर्चः पृथिवी नो दधातु ॥ १२.१.५ ॥

Ela, em quem se estabeleceram os antigos antepassados, em quem os deuses venceram os asuras, morada do gado, dos cavalos e das aves: que essa terra nos dê fortuna e esplendor.

12.1.6

विश्वंभरा वसुधानी प्रतिष्ठा हिरण्यवक्षा जगतो निवेशनी ।
वैश्वानरं बिभ्रती भूमिरग्निमिन्द्रऋषभा द्रविणे नो दधातु ॥ १२.१.६ ॥

Sustentadora de tudo, portadora de tesouros, fundamento, de peito dourado, morada do mundo em movimento, a terra, que porta Vaiśvānara Agni, touro como Indra, que nos estabeleça na riqueza.

12.1.7

यां रक्षन्त्यस्वप्ना विश्वदानीं देवा भूमिं पृथिवीमप्रमादम् ।
सा नो मधु प्रियं दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.७ ॥

A terra que os deuses insones guardam sem descuido em todo tempo, a vasta terra, que nos ordenhe mel querido e nos asperja com esplendor.

12.1.8

यार्णवेऽधि सलिलमग्र आसीत्यां मायाभिरन्वचरन् मनीषिणः ।
यस्या हृदयं परमे व्योमन्त्सत्येनावृतममृतं पृथिव्याः ।
सा नो भूमिस्त्विषिं बलं राष्ट्रे दधातूत्तमे ॥ १२.१.८ ॥

A terra que, no princípio, estava sobre as águas do oceano, sobre a qual os sábios se moviam por seus poderes mágicos, cujo coração no firmamento supremo é imortal, coberto de verdade: que essa terra estabeleça para nós brilho e força no reino supremo.

12.1.9

यस्यामापः परिचराः समानीरहोरात्रे अप्रमादं क्षरन्ति ।
सा नो भूमिर्भूरिधारा पयो दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.९ ॥

A terra em que as águas que circulam fluem sem cessar, iguais de dia e de noite, sem descuido: essa terra de muitas correntes, que nos ordenhe alimento e nos asperja com esplendor.

12.1.10

यामश्विनावमिमातां विष्णुर्यस्यां विचक्रमे ।
इन्द्रो यां चक्र आत्मनेऽनमित्रां शचीपतिः ।
सा नो भूमिर्वि सृजतां माता पुत्राय मे पयः ॥ १२.१.१० ॥

A terra que os Aśvin mediram, na qual Viṣṇu deu seus passos, que Indra, senhor do poder, tornou livre de inimigos para si: que ela solte leite para nós, como uma mãe para seu filho.

12.1.11

गिरयस्ते पर्वता हिमवन्तोऽरण्यं ते पृथिवि स्योनमस्तु ।
बभ्रुं कृष्णां रोहिणीं विश्वरूपां ध्रुवां भूमिं पृथिवीमिन्द्रगुप्ताम् ।
अजीतोऽहतो अक्षतोऽध्यष्ठां पृथिवीमहम् ॥ १२.१.११ ॥

Ó Terra, que as tuas montanhas, os picos nevados e a tua floresta sejam aprazíveis. Sobre a terra castanha, escura, avermelhada, de todas as formas, firme, a vasta terra guardada por Indra, eu, invicto, ileso, intacto, me ergo.

12.1.12

यत्ते मध्यं पृथिवि यच्च नभ्यं यास्त ऊर्जस्तन्वः संबभूवुः ।
तासु नो धेह्यभि नः पवस्व माता भूमिः पुत्रो अहं पृथिव्याः पर्जन्यः पिता स उ नः पिपर्तु ॥ १२.१.१२ ॥

Ó Terra, o teu centro e o teu umbigo, e os corpos vigorosos que surgiram de ti: coloca-nos neles e flui para nós. A Terra é mãe, eu sou filho da terra; Parjanya é pai; que ele nos nutra.

12.1.13

यस्यां वेदिं परिगृह्णन्ति भूम्यां यस्यां यज्ञं तन्वते विश्वकर्माणः ।
यस्यां मीयन्ते स्वरवः पृथिव्यामूर्ध्वाः शुक्रा आहुत्याः पुरस्तात् ।
सा नो भूमिर्वर्धयद्वर्धमाना ॥ १२.१.१३ ॥

Na terra onde o altar é cercado, onde os sacerdotes criadores de tudo estendem o sacrifício, onde se medem os cantos sonoros, na terra diante da qual se colocam as oferendas altas e brilhantes: que essa terra, crescendo, nos faça crescer.

12.1.14

यो नो द्वेषत्पृथिवि यः पृतन्याद्योऽभिदासान् मनसा यो वधेन ।
तं नो भूमे रन्धय पूर्वकृत्वरि ॥ १२.१.१४ ॥

Ó Terra, quem nos odeia, quem nos ataca com um exército, quem conspira contra nós com a mente ou com a morte: submete-o ao nosso controle, tu que agiste desde a antiguidade.

12.1.15

त्वज्जातास्त्वयि चरन्ति मर्त्यास्त्वं बिभर्षि द्विपदस्त्वं चतुष्पदः ।
तवेमे पृथिवि पञ्च मानवा येभ्यो ज्योतिरमृतं मर्त्येभ्य उद्यन्त्सूर्यो रश्मिभिरातनोति ॥ १२.१.१५ ॥

Mortais nascidos de ti e que caminham sobre ti; tu sustentas os bípedes e os quadrúpedes. Ó Pṛthivī, estes cinco povos humanos são teus, para quem o sol nascente espalha com seus raios a luz imortal.

12.1.16

ता नः प्रजाः सं दुह्रतां समग्रा वाचो मधु पृथिवि धेहि मह्यम् ॥ १२.१.१६ ॥

Que todas aquelas nossas criaturas deem leite juntas. Ó Pṛthivī, põe em mim o mel da palavra.

12.1.17

विश्वस्वं मातरमोषधीनां ध्रुवां भूमिं पृथिवीं धर्मणा धृताम् ।
शिवां स्योनामनु चरेम विश्वहा ॥ १२.१.१७ ॥

Possuidora de tudo, mãe das plantas, a terra firme, a vasta Pṛthivī sustentada pela ordem (dharma): sabendo-a auspiciosa e graciosa, possamos sempre caminhar conforme a ela.

12.1.18

महत्सधस्थं महती बभूविथ महान् वेग एजथुर्वेपथुष्टे ।
महांस्त्वेन्द्रो रक्षत्यप्रमादम् ।
सा नो भूमे प्र रोचय हिरण्यस्येव संदृशि मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.१८ ॥

Tornaste-te uma grande morada e grande te tornaste; teu grande ímpeto, teu tremor e teu estremecimento são grandes. O grande Indra te guarda com vigilância. Então, tu, ó Terra, faze-nos brilhar à vista como ouro; que ninguém nos odeie.

12.1.19

अग्निर्भूम्यामोषधीष्वग्निमापो बिभ्रत्यग्निरश्मसु ।
अग्निरन्तः पुरुषेषु गोष्वश्वेष्वग्नयः ॥ १२.१.१९ ॥

Agni está na terra e nas plantas; as águas carregam Agni; Agni está nas pedras. Agni está dentro dos homens, e nas vacas e nos cavalos há fogos.

12.1.20

अग्निर्दिव आ तपत्यग्नेर्देवस्योर्वन्तरिक्षम् ।
अग्निं मर्तास इन्धते हव्यवाहं घृतप्रियम् ॥ १२.१.२० ॥

Agni brilha desde o céu, e a vasta atmosfera do deus Agni (brilha). Os mortais acendem Agni, portador das oferendas, amante do ghī.

12.1.21

अग्निवासाः पृथिव्यसितज्ञूस्त्विषीमन्तं संशितं मा कृणोतु ॥ १२.१.२१ ॥

A terra, cuja veste é Agni, de joelhos escuros, que me torne radiante e afiado.

12.1.22

भूम्यां देवेभ्यो ददति यज्ञं हव्यमरंकृतम् ।
भूम्यां मनुष्या जीवन्ति स्वधयान्नेन मर्त्याः ।
सा नो भूमिः प्राणमायुर्दधातु जरदष्टिं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.२२ ॥

Sobre a terra, as pessoas oferecem aos deuses sacrifício e oblação bem preparada. Sobre a terra vivem os humanos mortais com svadhā e alimento. Que essa terra nos dê sopro e vida; que a terra me faça chegar à velhice.

12.1.23

यस्ते गन्धः पृथिवि संबभूव यं बिभ्रत्योषधयो यमापः ।
यं गन्धर्वा अप्सरसश्च भेजिरे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२३ ॥

Ó Terra, com aquele perfume que surgiu em ti, que as plantas carregam, que as águas carregam, que os gandharvas e as apsaras alcançaram, torna-me perfumado; que ninguém nos odeie.

12.1.24

यस्ते गन्धः पुष्करमाविवेश यं संजभ्रुः सूर्याया विवाहे ।
अमर्त्याः पृथिवि गन्धमग्रे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२४ ॥

Ó Terra, esse perfume teu que entrou no lótus, que os imortais reuniram no casamento de Sūryā, ó Terra, com o perfume que primeiro estava em ti, torna-me perfumado; que ninguém nos odeie.

12.1.25

यस्ते गन्धः पुरुषेषु स्त्रीषु पुंसु भगो रुचिः ।
यो अश्वेषु वीरेषु यो मृगेषूत हस्तिषु ।
कन्यायां वर्चो यद्भूमे तेनास्माँ अपि सं सृज मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२५ ॥

Ó Terra, a fragrância, a fortuna e o brilho que há nos homens, nas mulheres e nos machos, que há nos cavalos, heróis, cervos e elefantes, e o esplendor que há na donzela, com isso une-nos também; que ninguém nos odeie.

12.1.26

शिला भूमिरश्मा पांसुः सा भूमिः संधृता धृता ।
तस्यै हिरण्यवक्षसे पृथिव्या अकरं नमः ॥ १२.१.२६ ॥

Rocha, terra, pedra e poeira: essa terra está firmemente sustentada e sustenta. A ela, a Terra de peito dourado, prestei reverência.

12.1.27

यस्यां वृक्षा वानस्पत्या ध्रुवास्तिष्ठन्ति विश्वहा ।
पृथिवीं विश्वधायसं धृतामछावदामसि ॥ १२.१.२७ ॥

Sobre ela as árvores e as plantas da floresta permanecem firmes em todos os tempos; louvamos a Terra que sustenta tudo, a sustentada.

12.1.28

उदीराणा उतासीनास्तिष्ठन्तः प्रक्रामन्तः ।
पद्भ्यां दक्षिणसव्याभ्यां मा व्यथिष्महि भूम्याम् ॥ १२.१.२८ ॥

Ao levantar-nos, ao sentar-nos, ao estar de pé, ao avançar: com os pés direito e esquerdo, que não tropecemos sobre a terra.

12.1.29

विमृग्वरीं पृथिवीमा वदामि क्षमां भूमिं ब्रह्मणा वावृधानाम् ।
ऊर्जं पुष्टं बिभ्रतीमन्नभागं घृतं त्वाभि नि षीदेम भूमे ॥ १२.१.२९ ॥

Invoco a Terra muito suave e paciente, que cresce pela palavra sagrada e porta vigor, alimento e porção de comida; ó Terra, com manteiga clarificada, sentemo-nos sobre ti.

12.1.30

शुद्धा न आपस्तन्वे क्षरन्तु यो नः सेदुरप्रिये तं नि दध्मः ।
पवित्रेण पृथिवि मोत्पुनामि ॥ १२.१.३० ॥

Que águas puras fluam para o nosso corpo; quem nos foi hostil e desagradável, nós o lançamos para baixo. Ó Terra, eu te purifico com o purificador.

12.1.31

यास्ते प्राचीः प्रदिशो या उदीचीर्यास्ते भूमे अधराद्याश्च पश्चात् ।
स्योनास्ता मह्यं चरते भवन्तु मा नि पप्तं भुवने शिश्रियाणः ॥ १२.१.३१ ॥

Ó Terra, que as tuas regiões orientais e setentrionais, e as de baixo e de trás, sejam agradáveis e pertençam a mim, que me movo. Repousando no mundo, que eu não caia.

12.1.32

मा नः पश्चान् मा पुरस्तान् नुदिष्ठा मोत्तरादधरादुत ।
स्वस्ति भूमे नो भव मा विदन् परिपन्थिनो वरीयो यावया वधम् ॥ १२.१.३२ ॥

Não nos empurres por trás, nem pela frente, nem por cima ou por baixo. Ó Terra, sê propícia para nós. Que os que bloqueiam o caminho não nos encontrem; afasta a arma larga.

12.1.33

यावत्तेऽभि विपश्यामि भूमे सूर्येण मेदिना ।
तावन् मे चक्षुर्मा मेष्टोत्तरामुत्तरां समाम् ॥ १२.१.३३ ॥

Ó Terra, até onde te contemplo com o sol, até lá permaneça o meu olho; que o meu olhar não se perca de ano em ano.

12.1.34

यच्छयानः पर्यावर्ते दक्षिणं सख्यमभि भूमे पार्श्वमुत्तानास्त्वा प्रतीचीं यत्पृष्टीभिरधिशेमहे ।
मा हिंसीस्तत्र नो भूमे सर्वस्य प्रतिशीवरि ॥ १२.१.३४ ॥

Quando, deitados, nos voltamos para o lado direito, Ó Terra, e quando nos deitamos de costas para cima sobre ti, aí não nos faças mal, Ó Terra, guardiã do leito de todos.

12.1.35

यत्ते भूमे विखनामि क्षिप्रं तदपि रोहतु ।
मा ते मर्म विमृग्वरि मा ते हृदयमर्पिपम् ॥ १२.१.३५ ॥

Ó Terra, o que de ti eu escavo, que logo volte a brotar. Ó tu que és desgastada, que eu não fira teu ponto vital; que eu não perfure teu coração.

12.1.36

ग्रीष्मस्ते भूमे वर्षाणि शरद्धेमन्तः शिशिरो वसन्तः ।
ऋतवस्ते विहिता हायनीरहोरात्रे पृथिवि नो दुहाताम् ॥ १२.१.३६ ॥

Ó Terra, o verão, as chuvas, o outono, o inverno, a estação do orvalho e a primavera: essas estações te foram designadas. Ó Terra vasta, que tuas estações designadas, os anos, o dia e a noite nos ordenhem.

12.1.37

याप सर्पं विजमाना विमृग्वरी यस्यामासन्न् अग्नयो ये अप्स्वन्तः ।
परा दस्यून् ददती देवपीयून् इन्द्रं वृणाना पृथिवी न वृत्रं शक्राय दध्रे वृषभाय वृष्णे ॥ १२.१.३७ ॥

Ó Terra, que sacudes a serpente, ó tu que és desgastada, em cujas águas havia fogos — afastando os inimigos que odeiam os deuses, escolhendo Indra, ela o traz, como a Vṛtra, para o poderoso, o touro, o viril.

12.1.38

यस्यां सदोहविर्धाने यूपो यस्यां निमीयते ।
ब्रह्माणो यस्यामर्चन्त्यृग्भिः साम्ना यजुर्विदः युज्यन्ते यस्यामृत्विजः सोममिन्द्राय पातवे ॥ १२.१.३८ ॥

Sobre a qual se situam o sadas e o havirdhāna, sobre a qual se fixa o poste de sacrifício; sobre a qual os brâmanes adoram com versos e cantos, os conhecedores do Yajur; sobre a qual os sacerdotes atrelam o soma para Indra beber.

12.1.39

यस्यां पूर्वे भूतकृत ऋषयो गा उदानृचुः ।
सप्त सत्रेण वेधसो यज्ञेन तपसा सह ॥ १२.१.३९ ॥

Em quem os antigos videntes, criadores dos seres, entoaram as vacas; os sete criadores, com o sattra, o sacrifício e a ascese juntos.

12.1.40

सा नो भूमिरा दिशतु यद्धनं कामयामहे ।
भगो अनुप्रयुङ्क्तामिन्द्र एतु पुरोगवः ॥ १२.१.४० ॥

Que aquela terra nos conceda a riqueza que desejamos. Que Bhaga se una em apoio e que Indra venha à frente.

12.1.41

यस्यां गायन्ति नृत्यन्ति भूम्यां मर्त्या व्यैलबाः ।
युध्यन्ते यस्यामाक्रन्दो यस्यां वदति दुन्दुभिः ।
सा नो भूमिः प्र णुदतां सपत्नान् असपत्नं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.४१ ॥

Que a terra onde os mortais cantam e dançam, onde lutam, onde ressoam o grito de guerra e o tambor, expulse nossos rivais; que a vasta terra nos torne sem rivais.

12.1.42

यस्यामन्नं व्रीहियवौ यस्या इमाः पञ्च कृष्टयः ।
भूम्यै पर्जन्यपत्न्यै नमोऽस्तु वर्षमेदसे ॥ १२.१.४२ ॥

Homenagem à terra, esposa de Parjanya, umedecida pela chuva, sobre a qual há alimento, arroz e cevada, e estes cinco povos.

12.1.43

यस्याः पुरो देवकृताः क्षेत्रे यस्या विकुर्वते ।
प्रजापतिः पृथिवीं विश्वगर्भामाशामाशां रण्यां नः कृणोतु ॥ १२.१.४३ ॥

Que Prajāpati torne para nós a terra que tudo contém, cujas regiões orientais foram feitas pelos deuses e em cujos campos se dão mudanças, aprazível em todas as direções.

12.1.44

निधिं बिभ्रती बहुधा गुहा वसु मणिं हिरण्यं पृथिवी ददातु मे ।
वसूनि नो वसुदा रासमाना देवी दधातु सुमनस्यमाना ॥ १२.१.४४ ॥

Que a terra, que traz tesouros de muitas formas, riqueza oculta, joia e ouro, mos dê. Que a deusa, doadora de riquezas, generosa e benevolente, nos ponha riquezas.

12.1.45

जनं बिभ्रती बहुधा विवाचसं नानाधर्माणं पृथिवी यथौकसम् ।
सहस्रं धारा द्रविणस्य मे दुहां ध्रुवेव धेनुरनपस्फुरन्ती ॥ १२.१.४५ ॥

A Terra, que de muitas maneiras sustenta um povo de muitas línguas e de muitas naturezas, como sua morada: que ela me ordenhe mil correntes de riqueza, como uma vaca firme que jamais vacila.

12.1.46

यस्ते सर्पो वृश्चिकस्तृष्टदंश्मा हेमन्तजब्धो भृमलो गुहा शये ।
क्रिमिर्जिन्वत्पृथिवि यद्यदेजति प्रावृषि तन् नः सर्पन् मोप सृपद्यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४६ ॥

Ó Terra, qualquer serpente ou escorpião teu que morde com ferrão, entorpecido pelo inverno, fulvo, que jaz oculto numa caverna, qualquer verme que se agita e tudo o que se move na estação das chuvas: que não rasteje nem se aproxime de nós. Com aquilo que é auspicioso, sê-nos benévola.

12.1.47

ये ते पन्थानो बहवो जनायना रथस्य वर्त्मानसश्च यातवे ।
यैः संचरन्त्युभये भद्रपापास्तं पन्थानं जयेमानमित्रमतस्करं यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४७ ॥

Os teus muitos caminhos, percorridos pelas gentes, a via dos carros e das carroças para ir, pelos quais transitam tanto os bons como os maus: que conquistemos esse caminho, livre de inimigos e livre de ladrões. Com aquilo que é auspicioso, sê-nos benévola.