ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 12.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.1.1
सत्यं बृहदृतमुग्रं दीक्षा तपो ब्रह्म यज्ञः पृथिवीं धारयन्ति ।
सा नो भूतस्य भव्यस्य पत्न्युरुं लोकं पृथिवी नः कृणोतु ॥ १२.१.१ ॥
ସତ୍ୟ, ମହାନ ଋତ, ଉଗ୍ର ଦୀକ୍ଷା, ତପ, ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଯଜ୍ଞ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ପତ୍ନୀ ସେ ପୃଥିବୀ ଆମ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରୁ।
12.1.2
असंबाधं मध्यतो मानवानां यस्या उद्वतः प्रवतः समं बहु ।
नानावीर्या ओषधीर्या बिभर्ति पृथिवी नः प्रथतां राध्यतां नः ॥ १२.१.२ ॥
ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଙ୍କୀର୍ଣ୍ଣତାହୀନ, ଉଚ୍ଚ ନିମ୍ନ ଓ ସମତଳ ବିସ୍ତୃତ ଭୂମିଯୁକ୍ତ, ନାନା ବୀର୍ଯ୍ୟର ଔଷଧି ଧାରଣ କରୁଥିବା ସେ ପୃଥିବୀ ଆମ ପାଇଁ ବିସ୍ତାରିତ ଓ ସମୃଦ୍ଧ ହେଉ।
12.1.3
यस्यां समुद्र उत सिन्धुरापो यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
यस्यामिदं जिन्वति प्राणदेजत्सा नो भूमिः पूर्वपेये दधातु ॥ १२.१.३ ॥
ଯାହାଠାରେ ସମୁଦ୍ର, ସିନ୍ଧୁ ଓ ଜଳ ଅଛି, ଯାହାଠାରେ ଅନ୍ନ ଓ ମାନବଜାତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣବାନ ଓ ଚଳନ୍ତି ସବୁ ଜୀବନ ପାଏ, ସେ ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ପ୍ରଥମ ପାନ ସମୟରେ ସ୍ଥାନ ଦେଉ।
12.1.4
यस्याश्चतस्रः प्रदिशः पृथिव्या यस्यामन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
या बिभर्ति बहुधा प्राणदेजत्सा नो भूमिर्गोष्वप्यन्ने दधातु ॥ १२.१.४ ॥
ଯାହାର ଚାରି ପ୍ରଦିଶା ଅଛି, ଯାହାଠାରେ ଅନ୍ନ ଓ ମାନବଜାତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ପ୍ରାଣବାନ ଓ ଚଳନ୍ତିକୁ ବହୁବିଧ ଧାରଣ କରେ, ସେ ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ଗାଈ ଓ ଅନ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରୁ।
12.1.5
यस्यां पूर्वे पूर्वजना विचक्रिरे यस्यां देवा असुरान् अभ्यवर्तयन् ।
गवामश्वानां वयसश्च विष्ठा भगं वर्चः पृथिवी नो दधातु ॥ १२.१.५ ॥
ଯାହାଠାରେ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ସ୍ଥାନ କଲେ, ଯାହାଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଅସୁରଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଗାଈ, ଘୋଡା ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ସେ ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ଭାଗ୍ୟ ଓ ତେଜ ଦେଉ।
12.1.6
विश्वंभरा वसुधानी प्रतिष्ठा हिरण्यवक्षा जगतो निवेशनी ।
वैश्वानरं बिभ्रती भूमिरग्निमिन्द्रऋषभा द्रविणे नो दधातु ॥ १२.१.६ ॥
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଧନବତୀ, ଆଧାର, ସୁବର୍ଣ୍ଣବକ୍ଷା, ଚଳନ୍ତ ଜଗତର ନିବାସ ଭୂମି, ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଋଷଭା ହୋଇ, ଆମକୁ ଧନରେ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ।
12.1.7
यां रक्षन्त्यस्वप्ना विश्वदानीं देवा भूमिं पृथिवीमप्रमादम् ।
सा नो मधु प्रियं दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.७ ॥
ଯାହାକୁ ସର୍ବଦା ଜାଗ୍ରତ ଦେବତାମାନେ ଅପ୍ରମାଦରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେହି ବିସ୍ତୃତ ଭୂମି ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ମଧୁ ଦୁହନ୍ତୁ, ଏବଂ ତେଜରେ ଆମକୁ ସିଞ୍ଚନ୍ତୁ।
12.1.8
यार्णवेऽधि सलिलमग्र आसीत्यां मायाभिरन्वचरन् मनीषिणः ।
यस्या हृदयं परमे व्योमन्त्सत्येनावृतममृतं पृथिव्याः ।
सा नो भूमिस्त्विषिं बलं राष्ट्रे दधातूत्तमे ॥ १२.१.८ ॥
ଆଦିରେ ସମୁଦ୍ର ଜଳ ଉପରେ ଥିବା ଭୂମି, ମନୀଷୀମାନେ ଯାହା ଉପରେ ମାୟାରେ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ, ପରମ ଆକାଶରେ ଯାହାର ହୃଦୟ ସତ୍ୟରେ ଆବୃତ ଅମୃତ — ସେହି ଭୂମି ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ରାଷ୍ଟ୍ରରେ ତେଜ ଓ ବଳ ସ୍ଥାପନ କରୁ।
12.1.9
यस्यामापः परिचराः समानीरहोरात्रे अप्रमादं क्षरन्ति ।
सा नो भूमिर्भूरिधारा पयो दुहामथो उक्षतु वर्चसा ॥ १२.१.९ ॥
ଯେଉଁ ଭୂମିରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ବହୁଥିବା ଜଳ ଦିନରାତି ସମାନଭାବେ ଅପ୍ରମାଦରେ ବହେ, ସେହି ବହୁଧାରା ଭୂମି ଆମ ପାଇଁ ପୟ ଦୁହନ୍ତୁ, ଏବଂ ତେଜରେ ଆମକୁ ସିଞ୍ଚନ୍ତୁ।
12.1.10
यामश्विनावमिमातां विष्णुर्यस्यां विचक्रमे ।
इन्द्रो यां चक्र आत्मनेऽनमित्रां शचीपतिः ।
सा नो भूमिर्वि सृजतां माता पुत्राय मे पयः ॥ १२.१.१० ॥
ଅଶ୍ୱିନୀ ଯାହାକୁ ମାପିଥିଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ଯାହା ଉପରେ ପାଦ ରଖିଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁରହିତ କରିଥିଲେ, ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ — ସେହି ଭୂମି ଆମ ପାଇଁ ଦୁଗ୍ଧ ବିସର୍ଜନ କରନ୍ତୁ; ମାତା ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଦୁଗ୍ଧ ଦେଲା ପରି।
12.1.11
गिरयस्ते पर्वता हिमवन्तोऽरण्यं ते पृथिवि स्योनमस्तु ।
बभ्रुं कृष्णां रोहिणीं विश्वरूपां ध्रुवां भूमिं पृथिवीमिन्द्रगुप्ताम् ।
अजीतोऽहतो अक्षतोऽध्यष्ठां पृथिवीमहम् ॥ १२.१.११ ॥
ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମର ପର୍ବତ, ହିମାଳୟ ଓ ତୁମର ଅରଣ୍ୟ ସୁଖକର ହେଉ। ପିଙ୍ଗଳ, କୃଷ୍ଣା, ରୋହିଣୀ, ବିଶ୍ୱରୂପା, ସ୍ଥିର, ଇନ୍ଦ୍ରରକ୍ଷିତ ବିସ୍ତୃତ ପୃଥିବୀରେ ମୁଁ ଅଜିତ, ଅହତ, ଅକ୍ଷତ ହୋଇ ଅଧିଷ୍ଠିତ ହେଉଛି।
12.1.12
यत्ते मध्यं पृथिवि यच्च नभ्यं यास्त ऊर्जस्तन्वः संबभूवुः ।
तासु नो धेह्यभि नः पवस्व माता भूमिः पुत्रो अहं पृथिव्याः पर्जन्यः पिता स उ नः पिपर्तु ॥ १२.१.१२ ॥
ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମର ଯେ ମଧ୍ୟ ଓ ନାଭି, ଯେ ଊର୍ଜସ୍ୱୀ ଶରୀରସବୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସେଥିରେ ଆମକୁ ସ୍ଥାପନ କର; ଆମ ଆଡ଼କୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ। ଭୂମି ମାତା, ମୁଁ ପୃଥିବୀର ପୁତ୍ର; ପର୍ଜନ୍ୟ ପିତା, ସେ ଆମକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତୁ।
12.1.13
यस्यां वेदिं परिगृह्णन्ति भूम्यां यस्यां यज्ञं तन्वते विश्वकर्माणः ।
यस्यां मीयन्ते स्वरवः पृथिव्यामूर्ध्वाः शुक्रा आहुत्याः पुरस्तात् ।
सा नो भूमिर्वर्धयद्वर्धमाना ॥ १२.१.१३ ॥
ଯେଉଁ ଭୂମିରେ ବେଦିକୁ ଘେରାଯାଏ, ଯେଉଁ ଭୂମିରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଋତ୍ବିଜମାନେ ଯଜ୍ଞ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଭୂମିରେ ସ୍ୱରଧ୍ୱନି ମପାଯାଏ, ପୃଥିବୀରେ ଊର୍ଧ୍ୱ, ଶୁଭ୍ର ଆହୁତି ଆଗରେ ରଖାଯାଏ; ସେହି ଭୂମି ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଆମକୁ ବଢ଼ାଉ।
12.1.14
यो नो द्वेषत्पृथिवि यः पृतन्याद्योऽभिदासान् मनसा यो वधेन ।
तं नो भूमे रन्धय पूर्वकृत्वरि ॥ १२.१.१४ ॥
ହେ ପୃଥିବୀ, ଯେ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ଯେ ସେନାସହ ଆମ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ଯେ ମନରେ ବା ବଧରେ ଆମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର କରେ, ତାକୁ ଆମ ବଶରେ ଆଣ, ହେ ପୂର୍ବକୃତ୍ୱରୀ।
12.1.15
त्वज्जातास्त्वयि चरन्ति मर्त्यास्त्वं बिभर्षि द्विपदस्त्वं चतुष्पदः ।
तवेमे पृथिवि पञ्च मानवा येभ्यो ज्योतिरमृतं मर्त्येभ्य उद्यन्त्सूर्यो रश्मिभिरातनोति ॥ १२.१.१५ ॥
ତୁମଠାରୁ ଜନ୍ମିତ ଓ ତୁମ ଉପରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ଜୀବ; ତୁମେ ଦ୍ୱିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦଙ୍କୁ ଧାରଣ କର। ହେ ପୃଥିବୀ, ଏହି ପାଞ୍ଚ ମାନବ ବଂଶ ତୁମର; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ କିରଣରେ ଅମୃତ ଜ୍ୟୋତି ବିସ୍ତାର କରେ।
12.1.16
ता नः प्रजाः सं दुह्रतां समग्रा वाचो मधु पृथिवि धेहि मह्यम् ॥ १२.१.१६ ॥
ଆମ ସେହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଏକତ୍ର ଦୁଧ ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ପୃଥିବୀ, ମୋତେ ବାଣୀର ମଧୁରତା ଦିଅ।
12.1.17
विश्वस्वं मातरमोषधीनां ध्रुवां भूमिं पृथिवीं धर्मणा धृताम् ।
शिवां स्योनामनु चरेम विश्वहा ॥ १२.१.१७ ॥
ସବୁକିଛିର ଅଧିକାରିଣୀ, ଔଷଧିମାନଙ୍କର ମାତା, ସ୍ଥିର ଭୂମି, ଧର୍ମରେ ଧୃତ ବିସ୍ତୃତ ପୃଥିବୀକୁ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଓ ସୁଖଦାୟିନୀ ଜାଣି ଆମେ ସଦା ତାଙ୍କ ଅନୁସାରେ ବିଚରଣ କରିବା।
12.1.18
महत्सधस्थं महती बभूविथ महान् वेग एजथुर्वेपथुष्टे ।
महांस्त्वेन्द्रो रक्षत्यप्रमादम् ।
सा नो भूमे प्र रोचय हिरण्यस्येव संदृशि मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.१८ ॥
ତୁମେ ମହାନ ନିବାସସ୍ଥାନ ହୋଇ ମହତୀ ହୋଇଛ; ତୁମ ମହାନ ବେଗ, କମ୍ପନ ଓ ଥରଥରା ଅଛି। ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମକୁ ସାବଧାନତାରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେହି ତୁମେ, ହେ ଭୂମି, ଆମକୁ ସୁନାପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର; ଆମ ପ୍ରତି କେହି ଦ୍ୱେଷ ନ କରନ୍ତୁ।
12.1.19
अग्निर्भूम्यामोषधीष्वग्निमापो बिभ्रत्यग्निरश्मसु ।
अग्निरन्तः पुरुषेषु गोष्वश्वेष्वग्नयः ॥ १२.१.१९ ॥
ଅଗ୍ନି ଭୂମିରେ ଓ ଔଷଧିମାନଙ୍କରେ ଅଛନ୍ତି; ଜଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କରେ; ଅଗ୍ନି ପଥରମାନଙ୍କରେ ଅଛନ୍ତି। ମଣିଷ ଭିତରେ, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ଅଗ୍ନିମାନେ ଅଛନ୍ତି।
12.1.20
अग्निर्दिव आ तपत्यग्नेर्देवस्योर्वन्तरिक्षम् ।
अग्निं मर्तास इन्धते हव्यवाहं घृतप्रियम् ॥ १२.१.२० ॥
ଅଗ୍ନି ଆକାଶରୁ ତପ୍ତ କରନ୍ତି; ଦେବ ଅଗ୍ନିଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ମଧ୍ୟ (ତପ୍ତ ହୁଏ)। ମର୍ତ୍ୟମାନେ ହବ୍ୟବାହୀ, ଘୃତପ୍ରିୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜାଳନ୍ତି।
12.1.21
अग्निवासाः पृथिव्यसितज्ञूस्त्विषीमन्तं संशितं मा कृणोतु ॥ १२.१.२१ ॥
ଅଗ୍ନି ଯାହାର ବସ୍ତ୍ର, ସେହି ପୃଥିବୀ, କୃଷ୍ଣଜାନୁ, ମୋତେ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରନ୍ତୁ।
12.1.22
भूम्यां देवेभ्यो ददति यज्ञं हव्यमरंकृतम् ।
भूम्यां मनुष्या जीवन्ति स्वधयान्नेन मर्त्याः ।
सा नो भूमिः प्राणमायुर्दधातु जरदष्टिं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.२२ ॥
ପୃଥିବୀରେ ଲୋକେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଓ ସୁସଜ୍ଜିତ ହବ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି। ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସ୍ଵଧା ଓ ଅନ୍ନରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି, ମର୍ତ୍ୟ। ସେହି ଭୂମି ଆମକୁ ପ୍ରାଣ ଓ ଆୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ପୃଥିବୀ ମୋତେ ଜରା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିବା ଆୟୁଷ୍ମାନ କରନ୍ତୁ।
12.1.23
यस्ते गन्धः पृथिवि संबभूव यं बिभ्रत्योषधयो यमापः ।
यं गन्धर्वा अप्सरसश्च भेजिरे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२३ ॥
ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ଗନ୍ଧ ଔଷଧୀମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଜଳମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ପାଇଥିଲେ, ତାହାରି ଦ୍ଵାରା ମୋତେ ସୁଗନ୍ଧିତ କର; କେହି ଆମକୁ ଘୃଣା ନ କରନ୍ତୁ।
12.1.24
यस्ते गन्धः पुष्करमाविवेश यं संजभ्रुः सूर्याया विवाहे ।
अमर्त्याः पृथिवि गन्धमग्रे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२४ ॥
ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମ ଗନ୍ଧ ପୁଷ୍କରରେ ପ୍ରବେଶ କଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ବିବାହରେ ଅମର୍ତ୍ୟମାନେ ଯାହା ଏକତ୍ର କଲେ, ହେ ପୃଥିବୀ, ପୂର୍ବରୁ ତୁମରେ ଥିବା ସେହି ଗନ୍ଧ ଦ୍ଵାରା ମୋତେ ସୁଗନ୍ଧିତ କର; କେହି ଆମକୁ ଘୃଣା ନ କରନ୍ତୁ।
12.1.25
यस्ते गन्धः पुरुषेषु स्त्रीषु पुंसु भगो रुचिः ।
यो अश्वेषु वीरेषु यो मृगेषूत हस्तिषु ।
कन्यायां वर्चो यद्भूमे तेनास्माँ अपि सं सृज मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १२.१.२५ ॥
ହେ ଭୂମି, ପୁରୁଷ, ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଂସରେ ତୁମର ଯେଉଁ ସୁଗନ୍ଧ, ଭଗ ଓ ଦୀପ୍ତି ଅଛି, ଅଶ୍ୱ, ବୀର, ମୃଗ ଓ ହସ୍ତୀମାନଙ୍କରେ ଯାହା ଅଛି, କନ୍ୟାରେ ଯେଉଁ ତେଜ ଅଛି, ତାହାଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ସଂଯୁକ୍ତ କର; କେହି ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷ ନ କରନ୍ତୁ।
12.1.26
शिला भूमिरश्मा पांसुः सा भूमिः संधृता धृता ।
तस्यै हिरण्यवक्षसे पृथिव्या अकरं नमः ॥ १२.१.२६ ॥
ଶିଳା, ଭୂମି, ପଥର, ଧୂଳି—ସେହି ଭୂମି ଦୃଢ଼ରୂପେ ଧାରଣ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ଧାରଣ କରୁଛି। ସୁବର୍ଣ୍ଣବକ୍ଷା ସେହି ପୃଥିବୀକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କଲି।
12.1.27
यस्यां वृक्षा वानस्पत्या ध्रुवास्तिष्ठन्ति विश्वहा ।
पृथिवीं विश्वधायसं धृतामछावदामसि ॥ १२.१.२७ ॥
ଯାହା ଉପରେ ବୃକ୍ଷ ଓ ବନସ୍ପତିମାନେ ସଦା ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଠିଆ ହୁଅନ୍ତି, ସବୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସେହି ଧାରଣ କରାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁ।
12.1.28
उदीराणा उतासीनास्तिष्ठन्तः प्रक्रामन्तः ।
पद्भ्यां दक्षिणसव्याभ्यां मा व्यथिष्महि भूम्याम् ॥ १२.१.२८ ॥
ଉଠିବା ସମୟରେ, ବସିବା ସମୟରେ, ଠିଆ ହେବା ସମୟରେ, ଆଗକୁ ଚାଲିବା ସମୟରେ—ଡାହାଣ ଓ ବାମ ପାଦରେ—ଆମେ ଭୂମିରେ ଅସ୍ଥିର ନ ହେଉ।
12.1.29
विमृग्वरीं पृथिवीमा वदामि क्षमां भूमिं ब्रह्मणा वावृधानाम् ।
ऊर्जं पुष्टं बिभ्रतीमन्नभागं घृतं त्वाभि नि षीदेम भूमे ॥ १२.१.२९ ॥
ଅତ୍ୟନ୍ତ କୋମଳ, କ୍ଷମାଶୀଳା, ବ୍ରହ୍ମରେ ବଢ଼ୁଥିବା, ଊର୍ଜା, ପୁଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ନଭାଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସେହି ଭୂମିକୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ; ହେ ଭୂମି, ଘିଅ ସହିତ ଆମେ ତୁମ ଉପରେ ବସିବା।
12.1.30
शुद्धा न आपस्तन्वे क्षरन्तु यो नः सेदुरप्रिये तं नि दध्मः ।
पवित्रेण पृथिवि मोत्पुनामि ॥ १२.१.३० ॥
ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଆମ ଶରୀର ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଯିଏ ଆମ ପ୍ରତି ଅପ୍ରିୟ ହୋଇ ଶତ୍ରୁତା କରିଛି, ତାକୁ ଆମେ ତଳକୁ ପକାଉ। ହେ ପୃଥିବୀ, ପବିତ୍ରକାରୀ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ।
12.1.31
यास्ते प्राचीः प्रदिशो या उदीचीर्यास्ते भूमे अधराद्याश्च पश्चात् ।
स्योनास्ता मह्यं चरते भवन्तु मा नि पप्तं भुवने शिश्रियाणः ॥ १२.१.३१ ॥
ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମର ପୂର୍ବ ଦିଗ, ଉତ୍ତର ଦିଗ, ତଳ ଓ ପଛର ଯାହା ଅଛି, ତାହା ସୁଖକର ହେଉ ଏବଂ ଚଳନ୍ତା ମୋ ପାଇଁ ହେଉ। ଜଗତରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ମୁଁ ପଡ଼ିଯାଉ ନାହିଁ।
12.1.32
मा नः पश्चान् मा पुरस्तान् नुदिष्ठा मोत्तरादधरादुत ।
स्वस्ति भूमे नो भव मा विदन् परिपन्थिनो वरीयो यावया वधम् ॥ १२.१.३२ ॥
ପଛରୁ ଆମକୁ ଠେଲ ନାହିଁ, ସମ୍ମୁଖରୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଉପରୁ କିମ୍ବା ତଳରୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ହେ ପୃଥିବୀ, ଆମ ପାଇଁ କଲ୍ୟାଣକାରୀ ହୁଅ। ପଥ ଅଟକାଉଥିବା ଲୋକେ ଆମକୁ ନ ପାଆନ୍ତୁ; ବିସ୍ତୃତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦୂର କର।
12.1.33
यावत्तेऽभि विपश्यामि भूमे सूर्येण मेदिना ।
तावन् मे चक्षुर्मा मेष्टोत्तरामुत्तरां समाम् ॥ १२.१.३३ ॥
ହେ ପୃଥିବୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ତୁମକୁ ମୁଁ ଯେତେ ଦୂର ଦେଖେ, ସେତେ ଦୂର ମୋ ଆଖି ରହୁ; ପରବର୍ତ୍ତୀ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ଆଖି ନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
12.1.34
यच्छयानः पर्यावर्ते दक्षिणं सख्यमभि भूमे पार्श्वमुत्तानास्त्वा प्रतीचीं यत्पृष्टीभिरधिशेमहे ।
मा हिंसीस्तत्र नो भूमे सर्वस्य प्रतिशीवरि ॥ १२.१.३४ ॥
ଶୋଇଲା ବେଳେ ଡାହାଣ ପାଶ୍ୱର୍କୁ ଫେରିଲା ବେଳେ, ହେ ପୃଥିବୀ, ଏବଂ ଚିତ୍ ହୋଇ ପିଠିରେ ତୁମ ଉପରେ ଶୋଇଲା ବେଳେ, ସେଠାରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କର ନାହିଁ; ସମସ୍ତଙ୍କ ଶଯ୍ୟାର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ରୀ।
12.1.35
यत्ते भूमे विखनामि क्षिप्रं तदपि रोहतु ।
मा ते मर्म विमृग्वरि मा ते हृदयमर्पिपम् ॥ १२.१.३५ ॥
ହେ ଭୂମି, ତୁମ ଭିତରୁ ମୁଁ ଯାହା ଖୋଳେ, ତାହା ଶୀଘ୍ର ପୁଣି ବଢ଼ୁ। ହେ ବିମୃଗ୍ବରି, ମୁଁ ତୁମ ମର୍ମକୁ ବିଦ୍ଧ ନ କରେ; ତୁମ ହୃଦୟକୁ ନ ବିଦ୍ଧେ।
12.1.36
ग्रीष्मस्ते भूमे वर्षाणि शरद्धेमन्तः शिशिरो वसन्तः ।
ऋतवस्ते विहिता हायनीरहोरात्रे पृथिवि नो दुहाताम् ॥ १२.१.३६ ॥
ହେ ଭୂମି, ଗ୍ରୀଷ୍ମ, ବର୍ଷା, ଶରତ, ହେମନ୍ତ, ଶିଶିର, ବସନ୍ତ — ଏଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଋତୁ। ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଋତୁ, ବର୍ଷ, ଦିନ ଓ ରାତ୍ରି ଆମ ପାଇଁ ଦୁଗ୍ଧ ଦୁହନ୍ତୁ।
12.1.37
याप सर्पं विजमाना विमृग्वरी यस्यामासन्न् अग्नयो ये अप्स्वन्तः ।
परा दस्यून् ददती देवपीयून् इन्द्रं वृणाना पृथिवी न वृत्रं शक्राय दध्रे वृषभाय वृष्णे ॥ १२.१.३७ ॥
ସାପକୁ ଝାଡ଼ିଦେଉଥିବା ହେ ଭୂମି, ହେ ବିମୃଗ୍ବରି, ତୁମ ଜଳ ଭିତରେ ଅଗ୍ନି ଥିଲେ — ଦେବଦ୍ୱେଷୀ ଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ ଦୂରେଇ ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବରଣ କରି, ବୃତ୍ର ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ, ବୀର୍ଯ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଧାରଣ କରେ।
12.1.38
यस्यां सदोहविर्धाने यूपो यस्यां निमीयते ।
ब्रह्माणो यस्यामर्चन्त्यृग्भिः साम्ना यजुर्विदः युज्यन्ते यस्यामृत्विजः सोममिन्द्राय पातवे ॥ १२.१.३८ ॥
ଯାହା ଉପରେ ସଦସ୍ ଓ ହବିର୍ଧାନ ଥାଏ, ଯାହା ଉପରେ ଯୂପ ପୋତାଯାଏ; ଯାହା ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମାମାନେ ଋକ୍ ଓ ସାମରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯଜୁର୍ବେଦଜ୍ଞ; ଯାହା ଉପରେ ଋତ୍ୱିଜ୍ମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ସୋମ ଯୋଡ଼ନ୍ତି।
12.1.39
यस्यां पूर्वे भूतकृत ऋषयो गा उदानृचुः ।
सप्त सत्रेण वेधसो यज्ञेन तपसा सह ॥ १२.१.३९ ॥
ଯାହା (ଭୂମି)ରେ ପୂର୍ବକାଳର ଭୂତକୃତ୍ ଋଷିମାନେ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ; ସାତ ବେଧସ୍ ସତ୍ର, ଯଜ୍ଞ ଓ ତପ ସହିତ।
12.1.40
सा नो भूमिरा दिशतु यद्धनं कामयामहे ।
भगो अनुप्रयुङ्क्तामिन्द्र एतु पुरोगवः ॥ १२.१.४० ॥
ସେହି ଭୂମି ଆମକୁ ସେହି ଧନ ଦେଉ ଯାହା ଆମେ କାମନା କରୁ। ଭଗ ସହାୟତାରେ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରେ ଆସନ୍ତୁ।
12.1.41
यस्यां गायन्ति नृत्यन्ति भूम्यां मर्त्या व्यैलबाः ।
युध्यन्ते यस्यामाक्रन्दो यस्यां वदति दुन्दुभिः ।
सा नो भूमिः प्र णुदतां सपत्नान् असपत्नं मा पृथिवी कृणोतु ॥ १२.१.४१ ॥
ଯେଉଁ ଭୂମିରେ ମଣିଷମାନେ ଗାନ ଗାନ୍ତି ଓ ନାଚନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଯେଉଁଠି ରଣନାଦ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ବାଜେ, ସେହି ଭୂମି ଆମର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତଡ଼ି ଦେଉ; ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁହୀନ କରୁ।
12.1.42
यस्यामन्नं व्रीहियवौ यस्या इमाः पञ्च कृष्टयः ।
भूम्यै पर्जन्यपत्न्यै नमोऽस्तु वर्षमेदसे ॥ १२.१.४२ ॥
ଯେଉଁଠି ଅନ୍ନ, ଧାନ ଓ ଯବ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଏହି ପାଞ୍ଚ ଜନସମୂହ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଭୂମିକୁ, ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ, ବର୍ଷାରେ ସିକ୍ତ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
12.1.43
यस्याः पुरो देवकृताः क्षेत्रे यस्या विकुर्वते ।
प्रजापतिः पृथिवीं विश्वगर्भामाशामाशां रण्यां नः कृणोतु ॥ १२.१.४३ ॥
ଯାହାର ପୂର୍ବ ଦିଗ ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହାର କ୍ଷେତ୍ରରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟାଯାଏ, ସର୍ବଗର୍ଭା ସେହି ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରଜାପତି ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ରମଣୀୟ କରନ୍ତୁ।
12.1.44
निधिं बिभ्रती बहुधा गुहा वसु मणिं हिरण्यं पृथिवी ददातु मे ।
वसूनि नो वसुदा रासमाना देवी दधातु सुमनस्यमाना ॥ १२.१.४४ ॥
ବହୁ ପ୍ରକାରେ ନିଧି, ଧନ, ମଣି ଓ ସୁନା ଧାରଣ କରୁଥିବା ପୃଥିବୀ ମୋତେ ଦେଉ। ଧନ ଦାନକାରିଣୀ, ପ୍ରସନ୍ନମନା ଦେବୀ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ରଖନ୍ତୁ।
12.1.45
जनं बिभ्रती बहुधा विवाचसं नानाधर्माणं पृथिवी यथौकसम् ।
सहस्रं धारा द्रविणस्य मे दुहां ध्रुवेव धेनुरनपस्फुरन्ती ॥ १२.१.४५ ॥
ବହୁ ପ୍ରକାରେ, ବିଭିନ୍ନ ଭାଷା କହୁଥିବା, ନାନା ସ୍ୱଭାବର ଲୋକଙ୍କୁ ନିଜ ଘର ପରି ଧାରଣ କରୁଥିବା ପୃଥିବୀ, ସ୍ଥିର ଧେନୁ ପରି ଟଳମଳ ନ ହୋଇ ମୋ ପାଇଁ ଧନର ହଜାର ଧାରା ଦୋହନ କରୁ।
12.1.46
यस्ते सर्पो वृश्चिकस्तृष्टदंश्मा हेमन्तजब्धो भृमलो गुहा शये ।
क्रिमिर्जिन्वत्पृथिवि यद्यदेजति प्रावृषि तन् नः सर्पन् मोप सृपद्यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४६ ॥
ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମ ଭିତରେ ଥିବା ସାପ, ବିଛା, ଦଂଶନକାରୀ, ହେମନ୍ତରେ ଜଡ଼ସଡ଼ ହୋଇଥିବା, ଧୂସର, ଗୁମ୍ଫାରେ ଶୋଉଥିବା, ଓ କୀଟ, ବର୍ଷାରେ ଯାହା ଗତି କରେ, ତାହା ଆମ ପାଖକୁ ନ ଗଡ଼ୁ, ନିକଟକୁ ନ ଆସୁ; ଯାହା ମଙ୍ଗଳକାରୀ ତାହା ଦ୍ୱାରା ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର।
12.1.47
ये ते पन्थानो बहवो जनायना रथस्य वर्त्मानसश्च यातवे ।
यैः संचरन्त्युभये भद्रपापास्तं पन्थानं जयेमानमित्रमतस्करं यच्छिवं तेन नो मृड ॥ १२.१.४७ ॥
ଲୋକଙ୍କ ଚଳା ବାଟ, ରଥ ଓ ଗାଡ଼ି ଚଳାର ପଥ ଭଳି ତୁମର ଯେଉଁ ଅନେକ ପଥ ଅଛି, ସେଥିରେ ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ ଉଭୟ ଗତାୟାତ କରନ୍ତି; ଶତ୍ରୁ-ରହିତ ଓ ଚୋର-ରହିତ ସେହି ପଥକୁ ଆମେ ଜୟ କରିବା। ଯାହା ମଙ୍ଗଳକାରୀ ତାହା ଦ୍ୱାରା ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର।
12.1.48
मल्वं बिभ्रती गुरुभृद्भद्रपापस्य निधनं तितिक्षुः ।
वराहेण पृथिवी संविदाना सूकराय वि जिहीते मृगाय ॥ १२.१.४८ ॥
ମଇଳ ଧାରଣ କରି, ଭାର ବହି, ଭଲ ଓ ମନ୍ଦର ଅନ୍ତ ସହି, ବରାହ ସହିତ ସମ୍ମତ ପୃଥିବୀ ଶୂକର ପାଇଁ ଓ ମୃଗ ପାଇଁ ନିଜକୁ ଖୋଲିଦିଏ।
12.1.49
ये त आरण्याः पशवो मृगा वने हिताः सिंहा व्याघ्राः पुरुषादश्चरन्ति ।
उलं वृकं पृथिवि दुछुनामित ऋक्षीकां रक्षो अप बाधयास्मत् ॥ १२.१.४९ ॥
ତୁମ ବନର ପଶୁ, ହରିଣ, ବନରେ ଥିବା ସିଂହ, ବାଘ, ମନୁଷ୍ୟଭକ୍ଷୀ ଯେଉଁମାନେ ବୁଲନ୍ତି, ହେ ପୃଥିବୀ, ଶୃଗାଳ, ବୃକ, ଦୁଶ୍ଚୁନା ଓ ଋକ୍ଷୀକା ରାକ୍ଷସକୁ ଏଠାରୁ ଆମଠାରୁ ଦୂର କର।
12.1.50
ये गन्धर्वा अप्सरसो ये चारायाः किमीदिनः ।
पिशाचान्त्सर्वा रक्षांसि तान् अस्मद्भूमे यावय ॥ १२.१.५० ॥
ଯେଉଁ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଚାରାୟା ଓ କିମୀଦିନ୍, ପିଶାଚ ଓ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ — ହେ ଭୂମି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆମ ଠାରୁ ଦୂର କର।
12.1.51
यां द्विपादः पक्षिणः संपतन्ति हंसाः सुपर्णाः शकुना वयांसि ।
यस्यां वातो मातरिश्वेयते रजांसि कृण्वंश्च्यावयंश्च वृक्षान् ।
वातस्य प्रवामुपवामनु वात्यर्चिः ॥ १२.१.५१ ॥
ଯେଉଁ ଭୂମିରେ ଦ୍ବିପଦ ପ୍ରାଣୀ, ପକ୍ଷୀ, ହଂସ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ମାତରିଶ୍ୱା ବାୟୁ ଧୂଳି ଉଡ଼ାଇ ବୃକ୍ଷ ହଲାଇ ବହେ; ବାୟୁର ଆଗ ଓ ପଛ ଝଟକାକୁ ଅନୁସରଣ କରି ଶିଖା ବହେ।
12.1.52
यस्यां कृष्णमरुणं च संहिते अहोरात्रे विहिते भूम्यामधि ।
वर्षेण भूमिः पृथिवी वृतावृता सा नो दधातु भद्रया प्रिये धामनिधामनि ॥ १२.१.५२ ॥
ଯେଉଁ ଭୂମିରେ କଳା ଓ ଲାଲ, ରାତି ଓ ଦିନ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ଥାପିତ; ବର୍ଷାରେ ବାରମ୍ବାର ଆବୃତ ବିଶାଳ ଭୂମି — ସେ ଆମକୁ କଲ୍ୟାଣ ସହିତ, ପ୍ରତି ପ୍ରିୟ ସ୍ଥାନରେ ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।
12.1.53
द्यौश्च म इदं पृथिवी चान्तरिक्षं च मे व्यचः ।
अग्निः सूर्य आपो मेधां विश्वे देवाश्च सं ददुः ॥ १२.१.५३ ॥
ଦ୍ୟୌ ଓ ଏହି ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ମୋ ପାଇଁ ବିସ୍ତାର; ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଳ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ମୋତେ ମେଧା ଏକତ୍ର ଦେଇଛନ୍ତି।
12.1.54
अहमस्मि सहमान उत्तरो नाम भूम्याम् ।
अभीषाडस्मि विश्वाषाडाशामाशां विषासहिः ॥ १२.१.५४ ॥
ମୁଁ ବିଜୟୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀରେ 'ଉତ୍ତର' ନାମରେ ଖ୍ୟାତ; ମୁଁ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସୁଥିବା ସବୁ ଜିତୁଥିବା, ସବୁ ଜିତୁଥିବା, ପ୍ରତି ଦିଗରେ ଜିତୁଥିବା ଅଟେ।
12.1.55
अदो यद्देवि प्रथमाना पुरस्ताद्देवैरुक्ता व्यसर्पो महित्वम् ।
आ त्वा सुभूतमविशत्तदानीमकल्पयथाः प्रदिशश्चतस्रः ॥ १२.१.५५ ॥
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥମା ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିବା ତୁମେ ତୁମର ମହିମା ବିସ୍ତାର କଲ। ସେତେବେଳେ ସମୃଦ୍ଧି ତୁମ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲା; ତୁମେ ଚାରି ଦିଗ ରଚିଲ।
12.1.56
ये ग्रामा यदरण्यं याः सभा अधि भूम्याम् ।
ये संग्रामाः समितयस्तेषु चारु वदेम ते ॥ १२.१.५६ ॥
ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଯେଉଁ ଗ୍ରାମ, ଯେଉଁ ଅରଣ୍ୟ, ଯେଉଁ ସଭା, ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ସମିତି ଅଛି — ସେଥିରେ ଆମେ ତୁମ ବିଷୟରେ ମଧୁର କଥା କହିବା।
12.1.57
अश्व इव रजो दुधुवे वि तान् जनान् य आक्षियन् पृथिवीं यादजायत ।
मन्द्राग्रेत्वरी भुवनस्य गोपा वनस्पतीनां गृभिरोषधीनाम् ॥ १२.१.५७ ॥
ଘୋଡ଼ା ପରି ସେ ଧୂଳି ଝାଡ଼ିଲା; ସେ ଜନ୍ମିଲାବେଳେ ପୃଥିବୀରେ ବସବାସ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅଲଗା କଲା। ଆନନ୍ଦଦାୟିନୀ, ଆଗେ ଚାଳୁଥିବା ସେ ଜଗତର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ରୀ; ବୃକ୍ଷ ଓ ଔଷଧିଙ୍କ ଧାରଣରେ ଅଛି।
12.1.58
यद्वदामि मधुमत्तद्वदामि यदीक्षे तद्वनन्ति मा ।
त्विषीमान् अस्मि जूतिमान् अवान्यान् हन्मि दोधतः ॥ १२.१.५८ ॥
ମୁଁ ଯାହା କହେ ତାହା ମଧୁର; ମୁଁ ଯାହା ଦେଖେ ତାହା ମୋତେ ମିଳେ। ମୁଁ ତେଜସ୍ୱୀ, ବଳବାନ; ମୋ ବିରୋଧୀ ତଳର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ମାରେ।
12.1.59
शन्तिवा सुरभिः स्योना कीलालोध्नी पयस्वती ।
भूमिरधि ब्रवीतु मे पृथिवी पयसा सह ॥ १२.१.५९ ॥
ଶାନ୍ତିଦାୟିନୀ, ସୁଗନ୍ଧିତ, ସୁଖଦାୟିନୀ, କ୍ଷୀରପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତନବତୀ, କ୍ଷୀରସମୃଦ୍ଧା — ଭୂମି ଓ ପୃଥିବୀ କ୍ଷୀର ସହିତ ମୋ ସହିତ କଥା କହୁ।
12.1.60
यामन्वैच्छद्धविषा विश्वकर्मान्तरर्णवे रजसि प्रविष्टाम् ।
भुजिष्यं पात्रं निहितं गुहा यदाविर्भोगे अभवन् मातृमद्भ्यः ॥ १२.१.६० ॥
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ହବିଃ ସହିତ ଯାହାକୁ ଖୋଜିଲେ, ଯେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା; ମୂଲ୍ୟବାନ ପାତ୍ର ଭଳି ଗୁହାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା; ଯେତେବେଳେ ତାହା ଭୋଗରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ମାତୃଯୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ହେଲା।
12.1.61
त्वमस्यावपनी जनानामदितिः कामदुघा पप्रथाना ।
यत्त ऊनं तत्त आ पूरयाति प्रजापतिः प्रथमजा ऋतस्य ॥ १२.१.६१ ॥
ତୁମେ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କର ବୀଜ ବୁଣିବାକାରିଣୀ; ଅଦିତି, କାମନା ଦୋହନକାରିଣୀ, ବିସ୍ତାର ପାଉଥିବା। ତୁମ ଭିତରର ଅଭାବକୁ ଋତର ପ୍ରଥମଜାତ ପ୍ରଜାପତି ପୂରଣ କରନ୍ତି।
12.1.62
उपस्थास्ते अनमीवा अयक्ष्मा अस्मभ्यं सन्तु पृथिवि प्रसूताः ।
दीर्घं न आयुः प्रतिबुध्यमाना वयं तुभ्यं बलिहृतः स्याम ॥ १२.१.६२ ॥
ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମ କୋଳରେ ଜନ୍ମିତ ଯାହା ରୋଗରହିତ ଓ କ୍ଷୟରହିତ ହେଉ ଆମ ପାଇଁ। ଜାଗ୍ରତ ରହି ଆମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଉ; ଆମେ ତୁମକୁ ବଳି ଅର୍ପଣକାରୀ ହେଉ।
12.1.63
भूमे मातर्नि धेहि मा भद्रया सुप्रतिष्ठितम् ।
संविदाना दिवा कवे श्रियां मा धेहि भूत्याम् ॥ १२.१.६३ ॥
ହେ ଭୂମି, ମାତା, ମୋତେ ମଙ୍ଗଳରେ ଭଲ ଭାବରେ ସ୍ଥାପନ କର। ହେ କବି, ଦିନରେ ସମ୍ମତିରେ ରହି ମୋତେ ଶ୍ରୀ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କର।