અથર્વવેદ · સૂક્ત 13.4

13.4.1

स एति सविता स्वर्दिवस्पृष्ठेऽवचाकशत् ॥ १३.४.१ ॥

તે સવિતા; તેજસ્વી સ્વર્ગની પીઠ પર જાય છે અને નીચે ચમકે છે.

रश्मिभिर्नभ आभृतं महेन्द्र एत्यावृतः ॥ १३.४.२ ॥

કિરણોથી ભરેલા આકાશને આવરીને મહેન્દ્ર જાય છે.

स धाता स विधर्ता स वायुर्नभ उच्छ्रितम् ॥ १३.४.३ ॥

તે ધાતા, તે વિધર્તા, તે વાયુ; ઊંચે ઊભેલા આકાશને તે જ ધારણ કરે છે.

सोऽर्यमा स वरुणः स रुद्रः स महादेवः ॥ १३.४.४ ॥

તે અર્યમા, તે વરુણ, તે રુદ્ર, તે મહાદેવ.

सो अग्निः स उ सूर्यः स उ एव महायमः ॥ १३.४.५ ॥

તે અગ્નિ; તે જ સૂર્ય; તે જ મહાયમ.

तं वत्सा उप तिष्ठन्त्येकशीर्षाणो युता दश ॥ १३.४.६ ॥

તેની પાસે એકશીર્ષ એવા દસ વાછરડા જોડાઈને ઊભા રહે છે.

पश्चात्प्राञ्च आ तन्वन्ति यदुदेति वि भासति ॥ १३.४.७ ॥

તે ઉદય પામી પ્રકાશે છે ત્યારે પાછળથી આગળ રહેલાઓને તે વિસ્તારે છે.

तस्यैष मारुतो गणः स एति शिक्याकृतः ॥ १३.४.८ ॥

તેનો આ મરુદ્ગણ છે; તે લટકતી ટોપલીમાં બંધાયેલો એમ ચાલે છે.

रश्मिभिर्नभ आभृतं महेन्द्र एत्यावृतः ॥ १३.४.९ ॥

કિરણોથી આકાશ ભરાયું છે; મહેન્દ્ર આવૃત થઈને ચાલે છે.

तस्येमे नव कोशा विष्टम्भा नवधा हिताः ॥ १३.४.१० ॥

તેના આ નવ કોશ, નવ રીતે સ્થાપિત આધારો.

स प्रजाभ्यो वि पश्यति यच्च प्राणति यच्च न ॥ १३.४.११ ॥

તે પ્રજાઓને જુએ છે, જે શ્વાસ લે છે અને જે લેતાં નથી.

तमिदं निगतं सहः स एष एक एकवृदेक एव ॥ १३.४.१२ ॥

તેનામાં આ શક્તિ છુપાયેલી છે; તે એકલો જ છે, એકલો ફરનારો, એક જ.

एते अस्मिन् देवा एकवृतो भवन्ति ॥ १३.४.१३ ॥

આ દેવો આમાં એકરૂપ થઈ રહે છે.