அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 13.4

13.4.1

स एति सविता स्वर्दिवस्पृष्ठेऽवचाकशत् ॥ १३.४.१ ॥

அவன் சவிதா; ஒளிமிக்க வானத்தின் முதுகில் செல்கிறான், கீழே ஒளிர்கிறான்.

रश्मिभिर्नभ आभृतं महेन्द्र एत्यावृतः ॥ १३.४.२ ॥

கதிர்களால் நிரம்பிய வானைச் சூழ்ந்தவனாக மஹேந்திரன் செல்கிறான்.

स धाता स विधर्ता स वायुर्नभ उच्छ्रितम् ॥ १३.४.३ ॥

அவன் தாதா, அவன் விதர்தா, அவன் வாயு; உயர்ந்த வானை அவனே தாங்குகிறான்.

सोऽर्यमा स वरुणः स रुद्रः स महादेवः ॥ १३.४.४ ॥

அவன் அர்யமா, அவன் வருணன், அவன் ருத்ரன், அவன் மகாதேவன்.

सो अग्निः स उ सूर्यः स उ एव महायमः ॥ १३.४.५ ॥

அவன் அக்னி; அவனே சூரியன்; அவனே மஹாயமன்.

तं वत्सा उप तिष्ठन्त्येकशीर्षाणो युता दश ॥ १३.४.६ ॥

அவனருகில் ஒரே தலையுடைய பத்து கன்றுகள் பூட்டப்பட்டு நிற்கின்றன.

पश्चात्प्राञ्च आ तन्वन्ति यदुदेति वि भासति ॥ १३.४.७ ॥

அவன் எழுந்து ஒளிவீசும்போது, பின்னிருந்து முன்னோக்கியவற்றை அவன் விரிக்கிறான்.

तस्यैष मारुतो गणः स एति शिक्याकृतः ॥ १३.४.८ ॥

அவனுடையது இந்த மருத்கணம்; அவன் தொங்கும் கூடையில் கட்டப்பட்டவனாகச் செல்கிறான்.

रश्मिभिर्नभ आभृतं महेन्द्र एत्यावृतः ॥ १३.४.९ ॥

கதிர்களால் வானம் நிரப்பப்பட்டது; மகேந்திரன் சூழ்ந்தவனாகச் செல்கிறான்.

तस्येमे नव कोशा विष्टम्भा नवधा हिताः ॥ १३.४.१० ॥

அவனுடைய இந்த ஒன்பது கோசங்கள் ஒன்பது வகையாக நிறுவப்பட்ட தாங்கிகள்.

स प्रजाभ्यो वि पश्यति यच्च प्राणति यच्च न ॥ १३.४.११ ॥

அவன் உயிருள்ளவை, உயிரற்றவை ஆகிய உயிரினங்களை நோக்குகிறான்.

तमिदं निगतं सहः स एष एक एकवृदेक एव ॥ १३.४.१२ ॥

அவனுக்குள் இந்த வலிமை மறைந்துள்ளது; அவன் இவனே ஒருவன், தனியாகச் சுழல்பவன், ஒருவனே.

एते अस्मिन् देवा एकवृतो भवन्ति ॥ १३.४.१३ ॥

இந்தத் தேவர்கள் அனைவரும் இதில் ஒன்றுபட்டவர்களாக ஆகிறார்கள்.