Atharvaveda · Sūkta 13.4

13.4.1

स एति सविता स्वर्दिवस्पृष्ठेऽवचाकशत् ॥ १३.४.१ ॥

Er ist Savitṛ; er geht hervor und leuchtet herab auf dem Rücken des lichten Himmels.

रश्मिभिर्नभ आभृतं महेन्द्र एत्यावृतः ॥ १३.४.२ ॥

Mahendra geht, umhüllt, nachdem er den Himmel mit Strahlen erfüllt hat.

स धाता स विधर्ता स वायुर्नभ उच्छ्रितम् ॥ १३.४.३ ॥

Er ist Dhātṛ, er ist Vidhartṛ, er ist Vāyu; er trägt den erhobenen Himmel.

सोऽर्यमा स वरुणः स रुद्रः स महादेवः ॥ १३.४.४ ॥

Er ist Aryaman, er ist Varuṇa, er ist Rudra, er ist Mahādeva.

सो अग्निः स उ सूर्यः स उ एव महायमः ॥ १३.४.५ ॥

Er ist Agni; er ist auch die Sonne; in der Tat ist er der große Yama.

तं वत्सा उप तिष्ठन्त्येकशीर्षाणो युता दश ॥ १३.४.६ ॥

Bei ihm stehen zehn einköpfige Kälber, angejocht.

पश्चात्प्राञ्च आ तन्वन्ति यदुदेति वि भासति ॥ १३.४.७ ॥

Wenn er aufgeht und leuchtet, breitet er von hinten her die nach vorn Blickenden aus.

तस्यैष मारुतो गणः स एति शिक्याकृतः ॥ १३.४.८ ॥

Dies ist sein Gefolge der Maruts; in einen hängenden Korb gebunden zieht er dahin.

रश्मिभिर्नभ आभृतं महेन्द्र एत्यावृतः ॥ १३.४.९ ॥

Mit seinen Strahlen ist der Himmel erfüllt; Mahendra zieht eingehüllt dahin.

तस्येमे नव कोशा विष्टम्भा नवधा हिताः ॥ १३.४.१० ॥

Dies sind seine neun Behälter, Stützen, neunfach gesetzt.

स प्रजाभ्यो वि पश्यति यच्च प्राणति यच्च न ॥ १३.४.११ ॥

Er schaut auf die Geschöpfe, die atmen und die nicht atmen.

तमिदं निगतं सहः स एष एक एकवृदेक एव ॥ १३.४.१२ ॥

In ihm ist diese Kraft verborgen; er ist der Eine, allein kreisend, wahrhaft einer.

एते अस्मिन् देवा एकवृतो भवन्ति ॥ १३.४.१३ ॥

Diese Götter werden in diesem Einen vereint.