अथर्ववेद · सूक्त 13.4

13.4.1

स एति सविता स्वर्दिवस्पृष्ठेऽवचाकशत् ॥ १३.४.१ ॥

तो सविता; तेजस्वी स्वर्गाच्या पृष्ठभागावर जातो आणि खाली प्रकाशतो.

रश्मिभिर्नभ आभृतं महेन्द्र एत्यावृतः ॥ १३.४.२ ॥

किरणांनी भरलेल्या आकाशाला वेढून महेंद्र जातो.

स धाता स विधर्ता स वायुर्नभ उच्छ्रितम् ॥ १३.४.३ ॥

तो धाता, तो विधर्ता, तो वायू; उंच उभारलेले आकाश तोच धारण करतो.

सोऽर्यमा स वरुणः स रुद्रः स महादेवः ॥ १३.४.४ ॥

तो अर्यमा, तो वरुण, तो रुद्र, तो महादेव.

सो अग्निः स उ सूर्यः स उ एव महायमः ॥ १३.४.५ ॥

तो अग्नी; तोच सूर्य; तोच महायम.

तं वत्सा उप तिष्ठन्त्येकशीर्षाणो युता दश ॥ १३.४.६ ॥

त्याच्याजवळ एकमस्तक असे दहा वासरे जुंपलेली उभी राहतात.

पश्चात्प्राञ्च आ तन्वन्ति यदुदेति वि भासति ॥ १३.४.७ ॥

तो उदय पावून प्रकाशतो तेव्हा मागून पुढे असलेल्यांना तो विस्तारतो.

तस्यैष मारुतो गणः स एति शिक्याकृतः ॥ १३.४.८ ॥

त्याचा हा मरुद्गण; तो टांगलेल्या टोपलीत बांधलेला असा जातो.

रश्मिभिर्नभ आभृतं महेन्द्र एत्यावृतः ॥ १३.४.९ ॥

किरणांनी आकाश भरले आहे; महेंद्र आच्छादित होऊन जातो.

तस्येमे नव कोशा विष्टम्भा नवधा हिताः ॥ १३.४.१० ॥

त्याचे हे नऊ कोश, नऊ प्रकारे ठेवलेले आधार.

स प्रजाभ्यो वि पश्यति यच्च प्राणति यच्च न ॥ १३.४.११ ॥

तो प्रजांकडे पाहतो, जे श्वास घेतात आणि जे घेत नाहीत.

तमिदं निगतं सहः स एष एक एकवृदेक एव ॥ १३.४.१२ ॥

त्याच्यात हे सामर्थ्य लपलेले आहे; तो एकच आहे, एकटाच फिरणारा, एकच.

एते अस्मिन् देवा एकवृतो भवन्ति ॥ १३.४.१३ ॥

हे देव यामध्ये एकरूप होऊन राहतात.