अथर्ववेद · सूक्त 2.3

2.3.1

अदो यदवधावत्यवत्कमधि पर्वतात् ।
तत्ते कृणोमि भेषजं सुभेषजं यथाससि ॥ २.३.१ ॥

पर्वतावरून खाली वाहणारे ते (पाणी) — ते तुझ्यासाठी मी औषध करतो, उत्तम औषध, जेणेकरून तू राहशील.

आदङ्गा कुविदङ्ग शतं या भेषजानि ते ।
तेषामसि त्वमुत्तममनास्रावमरोगणम् ॥ २.३.२ ॥

अरे प्रिया, खरोखर तुझी जी शंभर औषधे आहेत, त्यांत तू उत्तम आहेस — स्रावरहित, रोगरहित करणारा.

नीचैः खनन्त्यसुरा अरुस्राणमिदं महत् ।
तदास्रावस्य भेषजं तदु रोगमनीनशत् ॥ २.३.३ ॥

असुर खाली खणतात — हा मोठा रक्तस्राव. ते स्रावाचे औषध आहे; तेच रोगाचा नाश करते.

उपजीका उद्भरन्ति समुद्रादधि भेषजम् ।
तदास्रावस्य भेषजं तदु रोगमशीशमत् ॥ २.३.४ ॥

उपजीका (मुंग्या) समुद्रातून औषध वर आणतात. ते स्रावाचे औषध आहे; तेच रोग शमवते.

अरुस्राणमिदं महत्पृथिव्या अध्युद्भृतम् ।
तदास्रावस्य भेषजं तदु रोगमनीनशत् ॥ २.३.५ ॥

हा मोठा रक्तस्राव पृथ्वीवरून वर आणला गेला. ते स्रावाचे औषध आहे; तेच रोगाचा नाश करते.

शं नो भवन्त्वप ओषधयः शिवाः ।
इन्द्रस्य वज्रो अप हन्तु रक्षस आराद्विसृष्टा इषवः पतन्तु रक्षसाम् ॥ २.३.६ ॥

पाणी आणि शुभ औषधी आम्हाला शांती देवोत. इंद्राचे वज्र राक्षसाला दूरून मारो; दुरून सोडलेले बाण राक्षसांवर पडोत.