ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 2.3

2.3.1

अदो यदवधावत्यवत्कमधि पर्वतात् ।
तत्ते कृणोमि भेषजं सुभेषजं यथाससि ॥ २.३.१ ॥

ପର୍ବତରୁ ତଳକୁ ବହୁଥିବା ସେହି (ଜଳ) — ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ତାକୁ ଔଷଧ କରେ, ଉତ୍ତମ ଔଷଧ, ଯେପରି ତୁମେ ରହିବ।

आदङ्गा कुविदङ्ग शतं या भेषजानि ते ।
तेषामसि त्वमुत्तममनास्रावमरोगणम् ॥ २.३.२ ॥

ହେ ପ୍ରିୟ, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଯେଉଁ ଶହେ ଔଷଧ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଉତ୍ତମ — ସ୍ରାବହୀନ, ରୋଗହୀନ କରୁଥିବା।

नीचैः खनन्त्यसुरा अरुस्राणमिदं महत् ।
तदास्रावस्य भेषजं तदु रोगमनीनशत् ॥ २.३.३ ॥

ଅସୁରମାନେ ତଳେ ଖୋଳନ୍ତି — ଏହି ମହା ରକ୍ତସ୍ରାବକୁ। ତାହା ସ୍ରାବର ଔଷଧ; ସେ ହିଁ ରୋଗକୁ ନଷ୍ଟ କଲା।

उपजीका उद्भरन्ति समुद्रादधि भेषजम् ।
तदास्रावस्य भेषजं तदु रोगमशीशमत् ॥ २.३.४ ॥

ଉପଜୀକା (ପିମ୍ପୁଡ଼ି) ସମୁଦ୍ରରୁ ଔଷଧ ଉପରକୁ ଆଣନ୍ତି। ତାହା ସ୍ରାବର ଔଷଧ; ସେ ହିଁ ରୋଗକୁ ଶାନ୍ତ କଲା।

अरुस्राणमिदं महत्पृथिव्या अध्युद्भृतम् ।
तदास्रावस्य भेषजं तदु रोगमनीनशत् ॥ २.३.५ ॥

ଏହି ମହା ରକ୍ତସ୍ରାବ ପୃଥିବୀରୁ ଉପରକୁ ଆଣି ହୋଇଛି। ତାହା ସ୍ରାବର ଔଷଧ; ସେ ହିଁ ରୋଗକୁ ନଷ୍ଟ କଲା।

शं नो भवन्त्वप ओषधयः शिवाः ।
इन्द्रस्य वज्रो अप हन्तु रक्षस आराद्विसृष्टा इषवः पतन्तु रक्षसाम् ॥ २.३.६ ॥

ଜଳ ଓ ଶୁଭ ଔଷଧିଗୁଡ଼ିକ ଆମ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଦେଉ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ରାକ୍ଷସକୁ ଦୂରରୁ ଆଘାତ କରୁ; ଦୂରରୁ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ବାଣ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ୁ।