अथर्ववेद · सूक्त 2.7

2.7.1

अघद्विष्टा देवजाता वीरुच्छपथयोपनी ।
आपो मलमिव प्राणैक्षीत्सर्वान् मच्छपथामधि ॥ २.७.१ ॥

वाईटाचा द्वेष करणारी, देवांपासून जन्मलेली, शापांना छेदणारी वीरुध् — पाणी जसे मळ धुते, तसे ती माझ्यापासून सर्व शाप धुवून टाको.

यश्च सापत्नः शपथो जाम्याः शपथश्च यः ।
ब्रह्मा यन् मन्युतः शपात्सर्वं तन् नो अधस्पदम् ॥ २.७.२ ॥

सपत्नीचा शाप, नात्यातील स्त्रीचा शाप, आणि ब्रह्माने रागाने दिलेला शाप — ते सर्व आमच्या खाली, पायाखाली जावोत.

दिवो मूलमवततं पृथिव्या अध्युत्ततम् ।
तेन सहस्रकाण्डेन परि णः पाहि विश्वतः ॥ २.७.३ ॥

स्वर्गाचे मूळ, जे खाली पसरलेले; पृथ्वीच्या वर जे वर पसरलेले — त्या हजार फांद्यांच्या वनस्पतीने आम्हाला सर्व बाजूंनी रक्षण कर.

परि मां परि मे प्रजां परि णः पाहि यद्धनम् ।
अरातिर्नो मा तारीन् मा नस्तारिशुरभिमातयः ॥ २.७.४ ॥

मला सभोवती रक्षण कर, माझ्या संततीला सभोवती रक्षण कर, आमच्या धनाला सभोवती रक्षण कर. शत्रू आम्हाला मागे टाकू नये; द्वेषाचे हेतू आम्हाला मागे टाकू नयेत.

शप्तारमेतु शपथो यः सुहार्त्तेन नः सह ।
चक्षुर्मन्त्रस्य दुर्हार्दः पृष्टीरपि शृणीमसि ॥ २.७.५ ॥

आमच्या मित्रासोबत आलेला शाप, शाप देणाऱ्याकडेच परत जावो. दुष्ट मनाच्या माणसाच्या डोळ्यांच्या मंत्राची पाठही आम्ही मोडतो.