ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 20.128
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.128.1
यः सभेयो विदथ्यः सुत्वा यज्वाथ पूरुषः ।
सूर्यं चामू रिशादसस्तद्देवाः प्रागकल्पयन् ॥ २०.१२८.१ ॥
ଯିଏ ସଭାର ଯୋଗ୍ୟ, ବିଦଥ୍ୟର ଯୋଗ୍ୟ, ସୋମ ନିଙ୍ଡି ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୁଷ; ଏବଂ ସେହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ସେହି ଶତ୍ରୁନାଶକମାନଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ବରୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
20.128.2
यो जाम्या अप्रथयस्तद्यत्सखायं दुधूर्षति ।
ज्येष्ठो यदप्रचेतास्तदाहुरधरागिति ॥ २०.१२८.२ ॥
ଯିଏ ଜ୍ଞାତିମାନଙ୍କୁ ବିସ୍ତାର କରେ, ଯିଏ ସଖାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ; ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ହୋଇ ଅବୋଧ ହେଲେ ତାକୁ ନିମ୍ନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
20.128.3
यद्भद्रस्य पुरुषस्य पुत्रो भवति दाधृषिः ।
तद्विप्रो अब्रवीदु तद्गन्धर्वः काम्यं वचः ॥ २०.१२८.३ ॥
ଭଦ୍ର ପୁରୁଷର ପୁତ୍ର ସାହସୀ ଓ ଧୃଷ୍ଟ ହେଲେ ବିପ୍ର ଏହା କହିଲେ; ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ସେହି ପ୍ରିୟ ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
20.128.4
यश्च पणि रघुजिष्ठ्यो यश्च देवामदाशुरिः ।
धीराणां शश्वतामहं तदपागिति शुश्रुम ॥ २०.१२८.४ ॥
ପଣି, ରଘୁଜିଷ୍ଠ୍ୟ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପହାସ କରୁଥିବା ଅଦାଶୁରି — ଧୀର ଓ ଶାଶ୍ୱତମାନଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ଶୁଣିଛି, 'ସେ ଦୂରେ ରହୁ'।
20.128.5
ये च देवा अयजन्ताथो ये च पराददिः ।
सूर्यो दिवमिव गत्वाय मघवा नो वि रप्शते ॥ २०.१२८.५ ॥
ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ କଲେ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଦାନ ଦେଲେ — ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ମଘବା ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
20.128.6
योऽनाक्ताक्षो अनभ्यक्तो अमणिवो अहिरण्यवः ।
अब्रह्मा ब्रह्मणः पुत्रस्तोता कल्पेषु संमिता ॥ २०.१२८.६ ॥
ଆଖିରେ ଅଞ୍ଜନ ନଥିବା, ତେଲ ନ ଲଗାଇଥିବା, ମଣି ବିନା, ସୁନା ବିନା; ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ବିନା ହେଲେ ବ୍ରହ୍ମାର ପୁତ୍ର — ବିଧିରେ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ତୋତା।
20.128.7
य आक्ताक्षः सुभ्यक्तः सुमणिः सुहिरण्यवः ।
सुब्रह्मा ब्रह्मणः पुत्रस्तोता कल्पेषु संमिता ॥ २०.१२८.७ ॥
ଯିଏ ଆଖିରେ ଅଞ୍ଜନ ଲଗାଏ, ଭଲଭାବେ ଲେପିତ, ସୁନ୍ଦର ମଣି ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣଯୁକ୍ତ, ସୁବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣର ପୁତ୍ର ଓ ସ୍ତୋତା—ସେ କଳ୍ପସମୂହରେ (ଯଜ୍ଞବିଧିରେ) ନିଯୁକ୍ତ।
20.128.8
प्रपाणा च वेशन्ता रेवामप्रतिदिश्ययः ।
अयभ्या कन्या कल्याणी तोता कल्पेषु संमिता ॥ २०.१२८.८ ॥
ପ୍ରପାଣା ଓ ବେଶନ୍ତା, ଧନବତୀ ରେବା, ଅପ୍ରତିଦିଶ୍ୟୟା, ଅୟଭ୍ୟା କନ୍ୟା, କଲ୍ୟାଣୀ—ସେ ସ୍ତୋତା; କଳ୍ପସମୂହରେ ନିଯୁକ୍ତ।
20.128.9
सुप्रपाणा च वेशन्ता रेवान्त्सुप्रतिदिश्ययः ।
सुयभ्या कन्या कल्याणी तोता कल्पेषु संमिता ॥ २०.१२८.९ ॥
ସୁପ୍ରପାଣା ଓ ବେଶନ୍ତା, ଧନବତୀ ସୁପ୍ରତିଦିଶ୍ୟୟା, ସୁଅୟଭ୍ୟା କନ୍ୟା, କଲ୍ୟାଣୀ—ସେ ସ୍ତୋତା; କଳ୍ପସମୂହରେ ନିଯୁକ୍ତ।
20.128.10
परिवृक्ता च महिषी स्वस्त्या च युधिं गमः ।
अनाशुरश्चायामी तोता कल्पेषु संमिता ॥ २०.१२८.१० ॥
ପରିବୃକ୍ତା ଓ ମହିଷୀ, ସ୍ୱସ୍ତି ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଉଥିବା; ଅନାଶୁର ଓ ଅୟାମୀ—ସେମାନେ ସ୍ତୋତା; କଳ୍ପସମୂହରେ ନିଯୁକ୍ତ।
20.128.11
वावाता च महिषी स्वस्त्या च युधिं गमः ।
श्वाशुरश्चायामी तोता कल्पेषु संमिता ॥ २०.१२८.११ ॥
ବାବାତା ଓ ମହିଷୀ, ସ୍ୱସ୍ତି ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଉଥିବା; ଶ୍ୱାଶୁର ଓ ଅୟାମୀ—ସେମାନେ ସ୍ତୋତା; କଳ୍ପସମୂହରେ ନିଯୁକ୍ତ।
20.128.12
यदिन्द्रादो दाशराज्ञे मानुषं वि गाहथाः ।
विरूपः सर्वस्मा आसीत्सह यक्षाय कल्पते ॥ २०.१२८.१२ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାନରୂପେ ତୁମେ ଦାଶରାଜ୍ଞ ଯୁଦ୍ଧରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧରି ସେ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
20.128.13
त्वं वृषाक्षुं मघवन्न् अम्रं मर्याकरो रविः ।
त्वं रौहिणं व्यास्यो वि वृत्रस्याभिनच्छिरः ॥ २०.१२८.१३ ॥
ହେ ମଘବନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବୃଷାକ୍ଷୁ, ଅମ୍ର, ମର୍ୟାକର ଓ ରବିକୁ ଦମନ କଲ। ତୁମେ ରୌହିଣକୁ ପକାଇଲ; ବୃତ୍ରର ମୁଣ୍ଡ ଫଟାଇଲ।
20.128.14
यः पर्वतान् व्यदधाद्यो अपो व्यगाहथाः ।
इन्द्रो यो वृत्रहान्महं तस्मादिन्द्र नमोऽस्तु ते ॥ २०.१२८.१४ ॥
ଯେ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯେ ଜଳରେ ଡୁବି ସେମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ — ବୃତ୍ରହନ୍ତା ସେହି ଇନ୍ଦ୍ର। ତେଣୁ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
20.128.15
पृष्ठं धावन्तं हर्योरौच्चैः श्रवसमब्रुवन् ।
स्वस्त्यश्व जैत्रायेन्द्रमा वह सुस्रजम् ॥ २०.१२८.१५ ॥
ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଦୁଇ ହରିଙ୍କ ପିଠିରେ, ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବାକୁ ସେମାନେ କହିଲେ — 'ହେ ଅଶ୍ୱ, କଲ୍ୟାଣ ହେଉ; ଜୟ ପାଇଁ ସୁମାଳାଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଣ।'
20.128.16
ये त्वा श्वेता अजैश्रवसो हार्यो युञ्जन्ति दक्षिणम् ।
पूर्वा नमस्य देवानां बिभ्रदिन्द्र महीयते ॥ २०.१२८.१६ ॥
ତୁମକୁ ଯେଉଁମାନେ ଧଳା ଅଜୈଃଶ୍ରବା ହରି-ଅଶ୍ୱରେ ଡାହାଣ ପାଶ୍ୱର୍ରେ ଯୋଡନ୍ତି — ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଓ ନମସ୍ୟ, ତୁମକୁ ଧାରଣ କରି ସେମାନେ ମହିମା ପାନ୍ତି।