अथर्ववेद · सूक्त 20.142

20.142.1

अभुत्स्यु प्र देव्या साकं वाचाहमश्विनोः ।
व्यावर्देव्या मतिं वि रातिं मर्त्येभ्यः ॥ २०.१४२.१ ॥

दिव्य वाणीसह अश्विनींसाठी मी जागा झालो आहे. दिव्य मती आणि दान मी मर्त्यांपासून दूर वळवले आहे.

प्र बोधयोषो अश्विना प्र देवि सूनृते महि ।
प्र यज्ञहोतरानुषक्प्र मदाय श्रवो बृहत् ॥ २०.१४२.२ ॥

हे उषे, अश्विनींना जागव. हे महती, सत्यवाणीच्या देवी, पुढे ये. हे यज्ञहोत्या, सतत पुढे चल; आनंदासाठी महान कीर्ती आण.

यदुषो यासि भानुना सं सूर्येण रोचसे ।
आ हायमश्विनो रथो वर्तिर्याति नृपाय्यम् ॥ २०.१४२.३ ॥

हे उषे, जेव्हा तू प्रकाशासह सूर्यासोबत जातेस तेव्हा तू चमकतेस. अश्विनींचा हा रथ मार्गाने येतो; मानवांनी प्राशन करण्याच्या स्थानाकडे जातो.

यदापीतासो अंशवो गावो न दुह्र ऊधभिः ।
यद्वा वाणीरनुषत प्र देवयन्तो अश्विना ॥ २०.१४२.४ ॥

प्राशन केलेले सोमबिंदू गायी कासेतून दूध देतात तसे पाझरतात तेव्हा, किंवा देवांची इच्छा करणारे उपासक हे अश्विनींनो, वाणींचे अनुसरण करतात तेव्हा.

प्र द्युम्नाय प्र शवसे प्र नृषाह्याय शर्मणे ।
प्र दक्षाय प्रचेतसा ॥ २०.१४२.५ ॥

तेजासाठी, बळासाठी, मानवांना जिंकण्याच्या सामर्थ्यासाठी, आश्रयासाठी, कौशल्यासाठी, हे प्रचेतस अश्विनींनो.

यन् नूनं धीभिरश्विना पितुर्योना निषीदथः ।
यद्वा सुम्नेभिरुक्थ्या ॥ २०.१४२.६ ॥

आता हे अश्विनींनो, कर्म आणि बुद्धीने पित्याच्या आसनावर जेव्हा तुम्ही बसता, किंवा अनुग्रहांसह स्तुत्य होऊन.