அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 20.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.15.1
प्र मंहिष्ठाय बृहते बृहद्रये सत्यशुष्माय तवसे मतिं भरे ।
अपामिव प्रवणे यस्य दुर्धरं राधो विश्वायु शवसे अपावृतम् ॥ २०.१५.१ ॥
மிக்க அருள்வளமுள்ள, பெரிய, உண்மையான வலிமையுள்ள, வல்லமை மிக்கவனுக்கு நான் துதியைக் கொண்டுவருகிறேன்; எல்லோருக்கும் ஆயுள் அளிக்கும் அவனுடைய அசைக்க முடியாத செல்வம் வலிமைக்காக, சரிவில் பாயும் நீர் போல திறந்திருக்கிறது.
20.15.2
अध ते विश्वमनु हासदिष्टय आपो निम्नेव सवना हविष्मतः ।
यत्पर्वते न समशीत हर्यत इन्द्रस्य वज्रः श्नथिता हिरण्ययः ॥ २०.१५.२ ॥
அதன் பின் உன்னை நோக்கி எல்லா விருப்பங்களும் ஹவிஸ் படைக்கும் பூஜையாளரின் சவனங்களும் தாழ்நிலத்து நீர் போல ஓடுகின்றன; மலையின் மீது இந்திரனின் பொன்னிற வஜ்ரம் அமைதி பெறாதபோது, அது (எதிரியை) துளைத்தது.
20.15.3
अस्मै भीमाय नमसा समध्वर उषो न शुभ्र आ भरा पनीयसे ।
यस्य धाम श्रवसे नामेन्द्रियं ज्योतिरकारि हरितो नायसे ॥ २०.१५.३ ॥
அந்த அச்சமூட்டும் இந்திரனுக்கு வணக்கத்துடன் யாகத்தை ஏற்று; உஷஸுக்கு ஒளிரும் ஒளியைக் கொண்டுவருவது போல், புகழுக்குரியவனுக்கு அதைக் கொண்டுவா; புகழுக்காக அவனது பெயரும், இந்திரிய வலிமையும், ஒளியும் உண்டாக்கப்பட்டன, பொன்னிறமான அவன் வழிநடத்துவதற்காக.
20.15.4
इमे त इन्द्र ते वयं पुरुष्टुत ये त्वारभ्य चरामसि प्रभूवसो ।
नहि त्वदन्यो गिर्वणो गिरः सधत्क्षोणीरिव प्रति नो हर्य तद्वचः ॥ २०.१५.४ ॥
இந்திரா! நாங்கள் உன்னுடையவர்கள், பலரால் துதிக்கப்பட்டவனே; உன்னைப் பற்றிக்கொண்டு நாங்கள் வாழ்கிறோம், செல்வத்தின் தலைவனே; உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை, பாடல்களால் போற்றப்படுபவனே; எங்கள் துதிகளை ஏற்றுக்கொள், பூமிகள் ஏற்பது போல; எங்கள் அந்த வார்த்தையை மீண்டும் விரும்பு.
20.15.5
भूरि त इन्द्र वीर्यं तव स्मस्यस्य स्तोतुर्मघवन् काममा पृण ।
अनु ते द्यौर्बृहती वीर्यं मम इयं च ते पृथिवी नेम ओजसे ॥ २०.१५.५ ॥
இந்திரா! உன் வீரியம் மிகப் பெரியது, நாங்கள் உன்னுடையவர்கள்; செல்வமுள்ளவனே! இந்த துதிசெய்பவனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்று. உன் வீரியத்திற்கேற்ப விரிந்த வானமும் என்னுடையதும் (பணிந்துள்ளன); இந்த பூமியும் உன்னுடையது; அது உன் ஓஜஸுக்காக ஒரு பங்கு.
20.15.6
त्वं तमिन्द्र पर्वतं महामुरुं वज्रेण वज्रिन् पर्वशश्चकर्तिथ ।
अवासृजो निवृताः सर्तवा अपः सत्रा विश्वं दधिषे केवलं सहः ॥ २०.१५.६ ॥
இந்திரனே, வஜ்ரனே, அந்தப் பெரிய விசாலமான மலையை வஜ்ரத்தால் மூட்டு மூட்டாக நீ வெட்டினாய். தடுக்கப்பட்ட நீர்களைப் பாய்வதற்கு விடுவித்தாய்; நீ ஒருவனே எல்லா வலிமையையும் தாங்குகிறாய்.