अथर्ववेद · सूक्त 20.23

20.23.1

आ तू न इन्द्र मद्र्यग्घुवानः सोमपीतये ।
हरिभ्यां याह्यद्रिवः ॥ २०.२३.१ ॥

हे इंद्रा, गोड स्वराने आवाहन केलेल्या, सोमपानासाठी तुझ्या दोन हरित अश्वांसह आमच्याकडे ये, हे वज्रधारी.

सत्तो होता न ऋत्वियस्तिस्तिरे बर्हिरानुषक् ।
अयुज्रन् प्रातरद्रयः ॥ २०.२३.२ ॥

होत्याप्रमाणे ऋतुयोग्य पुरोहित बसले आहेत; त्यांनी एकापाठोपाठ दर्भ पसरले आहेत; पहाटे सोम दाबणारे दगड त्यांनी जुंपले आहेत.

इमा ब्रह्म ब्रह्मवाहः क्रियन्त आ बर्हिः सीद ।
वीहि शूर पुरोलाशम् ॥ २०.२३.३ ॥

ब्रह्ममंत्रांचे वाहक ही स्तोत्रे रचत आहेत; हे वीरा, दर्भावर येऊन बस आणि पुरोडाश स्वीकार.

रारन्धि सवनेषु ण एषु स्तोमेषु वृत्रहन् ।
उक्थेष्विन्द्र गिर्वणः ॥ २०.२३.४ ॥

हे वृत्रहंता, स्तुतींनी पूजित इंद्रा, या सवनांमध्ये, या स्तोमांमध्ये, उक्थांमध्ये आम्हाला प्रसन्न कर.

मतयः सोमपामुरुं रिहन्ति शवसस्पतिम् ।
इन्द्रं वत्सं न मातरः ॥ २०.२३.५ ॥

सोमपान करणाऱ्या, विशाल, बलाच्या स्वामी इंद्राला, मातांनी वासराला चाटावे तसे, विचार चाटतात.

स मन्दस्वा ह्यन्धसो राधसे तन्वा महे ।
न स्तोतारं निदे करः ॥ २०.२३.६ ॥

तू सोमरसाने आनंदित हो; महान संपत्तीसाठी आपल्या देहासह; स्तोत्र करणाऱ्याला निंदेचे लक्ष्य करू नकोस.

वयमिन्द्र त्वायवो हविष्मन्तो जरामहे ।
उत त्वमस्मयुर्वसो ॥ २०.२३.७ ॥

हे इंद्रा, तुला इच्छिणारे आम्ही हविर्युक्त होऊन तुझी स्तुती करतो; हे वसो, तूही आमची इच्छा करतोस.

मारे अस्मद्वि मुमुचो हरिप्रियार्वाङ्याहि ।
इन्द्र स्वधावो मत्स्वेह ॥ २०.२३.८ ॥

आमच्यापासून दूर जाऊ नकोस; हे हरिप्रिया, इकडे आमच्याकडे ये. हे इंद्रा, हे स्वधावन्, येथे आनंदी हो.

अर्वाञ्चं त्वा सुखे रथे वहतामिन्द्र केशिना ।
घृतस्नू बर्हिरासदे ॥ २०.२३.९ ॥

हे इंद्रा, सुखकर रथात दोन केशी घोडे तुला आमच्याकडे आणोत; घृत ठिबकणाऱ्या बर्हिवर बसण्यासाठी.