அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 20.5

20.5.1

अयमु त्वा विचर्षणे जनीरिवाभि संवृतः ।
प्र सोम इन्द्र सर्पतु ॥ २०.५.१ ॥

எல்லாவற்றையும் காண்பவனே, இந்திரா, மனைவியர் கணவனைச் சூழ்வது போல் இந்த சோமம் உன்னைச் சூழ்ந்துள்ளது; இந்திரா, சோமம் உன்னை நோக்கிப் பாயட்டும்.

तुविग्रीवो वपोदरः सुबाहुरन्धसो सदे ।
इन्द्रो वृत्राणि जिघ्नते ॥ २०.५.२ ॥

தடித்த கழுத்து, பருத்த வயிறு, அழகிய புயங்களுடைய இந்திரன் சோமத்தின் ஆசனத்தில் அமர்ந்து பகைவர்களை அழிக்கிறான்.

इन्द्र प्रेहि पुरस्त्वं विश्वस्येशान ओजसा ।
वृत्राणि वृत्रहं जहि ॥ २०.५.३ ॥

இந்திரா, முன்னே வா; உன் வலிமையால் அனைவருக்கும் நீ அதிபதி. விருத்திரனைக் கொல்பவனே, பகைவர்களை அழி.

दीर्घस्ते अस्त्वङ्कुशो येना वसु प्रयच्छसि ।
यजमानाय सुन्वते ॥ २०.५.४ ॥

உன் அங்குசம் நீளமாக இருக்கட்டும்; அதனால் சோமம் பிழியும் யஜமானனுக்கு நீ செல்வத்தை அளிக்கிறாய்.

अयं त इन्द्र सोमो निपूतो अधि बर्हिषि ।
एहीमस्य द्रवा पिब ॥ २०.५.५ ॥

இந்திரா, இந்த சோமம் உனக்காக தர்ப்பையின் மேல் வடிகட்டப்பட்டுள்ளது; வா, விரைந்து வந்து இதைப் பருகு.

शाचिगो शाचिपूजनायं रणाय ते सुतः ।
आखण्डल प्र हूयसे ॥ २०.५.६ ॥

சசியின் கணவனே, சசியால் வணங்கப்படுபவனே! இந்த சோமம் உனக்கு மகிழ்ச்சிக்காக பிழியப்பட்டது; ஆகண்டலனே, நீ அழைக்கப்படுகிறாய்.

यस्ते शृङ्गवृषो नपात्प्रणपात्कुण्डपाय्यः ।
न्यस्मिन् दध्र आ मनः ॥ २०.५.७ ॥

உன்னுடைய கொம்புள்ள காளையான, பேரனான, வழிந்து ஓடுபவன், குண்டத்தில் பருகப்படுபவன் — அவனில் அவன் மனதை வைத்திருக்கிறான்.