અથર્વવેદ · સૂક્ત 20.59

20.59.1

उदु त्ये मधु मत्तमा गिर स्तोमास ईरते ।
सत्राजितो धनसा अक्षितोतयो वाजयन्तो रथा इव ॥ २०.५९.१ ॥

તે મધુર અને અત્યંત ઉલ્લાસકારક સ્તુતિ-વાણીઓ અને સ્તોમો ઊઠે છે; તેઓ હરીફાઈમાં જીતનારા, ધન મેળવનારા, અક્ષય સહાયવાળા છે; ઇનામ માટે દોડતા રથોની જેમ.

कण्वा इव भृगवः सूर्य इव विश्वमिद्धीतमानशुः ।
इन्द्रं स्तोमेभिर्महयन्त आयवः प्रियमेधासो अस्वरन् ॥ २०.५९.२ ॥

કણ્વોની જેમ, ભૃગુઓની જેમ, સૂર્યની જેમ, તેમણે સર્વ જ્ઞાન મેળવ્યું; સ્તોમોથી ઇન્દ્રનો મહિમા કરતા મનુષ્યો, પ્રિય મેધાવાળા, ગાવા લાગ્યા.

उदिन् न्वस्य रिच्यतेऽंशो धनं न जिग्युसः ।
य इन्द्रो हरिवान् न दभन्ति तं रिपो दक्षं दधाति सोमिनि ॥ २०.५९.३ ॥

તેનો ભાગ ઊઠીને શેષ રહે છે, વિજેતાના ધન જેવો; હરિ અશ્વોવાળા ઇન્દ્રને શત્રુઓ છેતરી શકતા નથી; તે સોમ પીસનારમાં બળ મૂકે છે.

मन्त्रमखर्वं सुधितं सुपेशसं दधात यज्ञियेष्वा ।
पूर्वीश्चन प्रसितयस्तरन्ति तं य इन्द्रे कर्मणा भुवत् ॥ २०.५९.४ ॥

અખર્વ, સુઘડ, સુંદર મંત્રને યજ્ઞોમાં સ્થાપો; ઇન્દ્રમાં કર્મથી જે થાય છે, તેને અનેક બંધનો પણ પાર કરાવે છે.