أثارفافيدا · سوكتا 5.13

5.13.1

ददिर्हि मह्यं वरुणो दिवः कविर्वचोभिरुग्रैर्नि रिणामि ते विषम् ।
खातमखातमुत सक्तमग्रभमिरेव धन्वन् नि जजास ते विषम् ॥ ५.१३.१ ॥

منحني فارونا من السماء بوصفي شاعراً؛ بكلمات عنيفة أطرد سمّك. المحفور وغير المحفور، وحتى المتشابك أمسكه؛ كأن سمّك قد أُلقي في الصحراء.

यत्ते अपोदकं विषं तत्त एतास्वग्रभम् ।
गृह्णामि ते मध्यममुत्तमं रसमुतावमं भियसा नेशदादु ते ॥ ५.१३.२ ॥

سمّك الجاف من الماء أمسكه في هذه؛ أخذ عصارتك الوسطى والعليا والدنيا؛ فليهلك من الخوف، حقاً هو لك.

वृषा मे रवो नभसा न तन्यतुरुग्रेण ते वचसा बाध आदु ते ।
अहं तमस्य नृभिरग्रभं रसं तमस इव ज्योतिरुदेतु सूर्यः ॥ ५.१३.३ ॥

هديري القوي كرعد السماء؛ بكلمة عنيفة أدفعك إلى الوراء حقاً. ذلك العصير أمسكه مع الناس؛ كالنور من الظلمة، فليشرق الشمس.

चक्षुषा ते चक्षुर्हन्मि विषेण हन्मि ते विषम् ।
अहे म्रियस्व मा जीवीः प्रत्यगभ्येतु त्वा विषम् ॥ ५.१३.४ ॥

بعيني أضرب عينك؛ بالسم أضرب سمّك. أيها الثعبان، مت، لا تحيَ؛ فليرتد السم إليك.

कैरात पृश्न उपतृण्य बभ्र आ मे शृणुतासिता अलीकाः ।
मा मे सख्युः स्तामानमपि ष्ठाताश्रावयन्तो नि विषे रमध्वम् ॥ ५.१३.५ ॥

يا كيراتا، يا منقّط، يا زاحف العشب، يا بنّي! اسمعوا قولي، أيها المخادعون السود. لا تقفوا حتى في مكان صديقي؛ مُسمِعين، فلتلهوا في السم.

असितस्य तैमातस्य बभ्रोरपोदकस्य च ।
सात्रासाहस्याहं मन्योरव ज्यामिव धन्वनो वि मुञ्चामि रथामिव ॥ ५.१३.६ ॥

غضب الأسود والتيماتا والبني وعديم الماء، والغالب على الأعداء، أُرخيه كما تُرخى وتر القوس، كما يُطلق العربة.

आलिगी च विलिगी च पिता च माता च ।
विद्म वः सर्वतो बन्ध्वरसाः किं करिष्यथ ॥ ५.१३.७ ॥

آلِغي وفِلِغي، والأب والأم أيضًا — نعرفكم من كل جانب، يا أقرباء بلا سم. ماذا ستفعلون؟

उरुगूलाया दुहिता जाता दास्यसिक्न्या ।
प्रतङ्कं दद्रुषीणां सर्वासामरसं विषम् ॥ ५.१३.८ ॥

وُلد من ابنة أُروغُولا، ومن الجارية السوداء أَسِكني — ليصبح سمّ كل الحيات الجارية، أي براتانكا، بلا سم.

कर्णा श्वावित्तदब्रवीद्गिरेरवचरन्तिका ।
याः काश्चेमाः खनित्रिमास्तासामरसतमं विषम् ॥ ५.१३.९ ॥

قالت كَرْنا وهي تنزل من الجبل لِشْوَاوِيت: أيّ الحيّات الحافرة هذه، فليكن سمّها أعدم سمّ.

ताबुवं न ताबुवं न घेत्त्वमसि ताबुवम् ।
ताबुवेनारसं विषम् ॥ ५.१३.१० ॥

لستَ تابُوَ، لستَ تابُوَ — بل أنتَ تابُوَ حقًا. بالتابُوَ، ليصبح السمّ بلا سم.

तस्तुवं न तस्तुवं न घेत्त्वमसि तस्तुवम् ।
तस्तुवेनारसं विषम् ॥ ५.१३.११ ॥

لستَ تَستُوَ، لستَ تَستُوَ — بل أنتَ تَستُوَ حقًا. بالتَستُوَ، ليصبح السمّ بلا سم.