અથર્વવેદ · સૂક્ત 6.139

6.139.1

न्यस्तिका रुरोहिथ सुभगंकरणी मम ।
शतं तव प्रतानास्त्रयस्त्रिंशन् नितानाः ।
तया सहस्रपर्ण्या हृदयं शोषयामि ते ॥ ६.१३९.१ ॥

આ ન્યસ્તિકા ઊગી છે, જે મારા માટે સૌભાગ્ય લાવે છે. તારા સો વેલા, તેત્રીસ વિસ્તરેલા. તે હજાર પાંદડાંવાળી વનસ્પતિથી હું તેનું હૃદય સુકવું છું.

शुष्यतु मयि ते हृदयमथो शुष्यत्वास्यम् ।
अथो नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ॥ ६.१३९.२ ॥

તારું હૃદય મારા પ્રત્યે સુકાઈ જાય, મોં પણ સુકાઈ જાય. મારી કામનાથી તું સુકાઈ જા, સુકા મોં સાથે ફર.

संवननी समुष्पला बभ्रु कल्याणि सं नुद ।
अमूं च मां च सं नुद समानं हृदयं कृधि ॥ ६.१३९.३ ॥

જોડનારી સંવનની, સાથે ખીલનારી બભ્રૂ, કલ્યાણી, તેને અને મને એકસાથે ધકેલ. અમારું હૃદય એક કર.

यथोदकमपपुषोऽपशुष्यत्यास्यम् ।
एवा नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ॥ ६.१३९.४ ॥

જેમ પીવાયેલા પાણીથી મોં સુકાઈ જાય, તેમ મારી કામનાથી તું સુકાઈ જા, સુકા મોં સાથે ફર.

यथा नकुलो विछिद्य संदधात्यहिं पुनः ।
एवा कामस्य विछिन्नं सं धेहि वीर्यावति ॥ ६.१३९.५ ॥

જેમ નોળિયો સાપને કાપીને ફરી જોડે છે, તેમ હે વીર્યવતી, કામનાનું તૂટેલું બંધન ફરી જોડ.