อถรรพเวท · สูกตะ 6.139

6.139.1

न्यस्तिका रुरोहिथ सुभगंकरणी मम ।
शतं तव प्रतानास्त्रयस्त्रिंशन् नितानाः ।
तया सहस्रपर्ण्या हृदयं शोषयामि ते ॥ ६.१३९.१ ॥

ต้นนยัสติกาเติบโตขึ้นมาแล้ว ซึ่งทำให้ข้าโชคดี ร้อยเส้นเถาของเจ้า สามสิบสามเส้นแผ่ออกไป ด้วยพืชพันใบนั้น ข้าจะทำให้หัวใจของนางแห้งเหือด

शुष्यतु मयि ते हृदयमथो शुष्यत्वास्यम् ।
अथो नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ॥ ६.१३९.२ ॥

ขอให้หัวใจของเจ้าแห้งเหือดต่อข้า และปากของเจ้าด้วย แห้งลงในความปรารถนาต่อข้าเถิด และจงเดินไปด้วยปากที่แห้งผาก

संवननी समुष्पला बभ्रु कल्याणि सं नुद ।
अमूं च मां च सं नुद समानं हृदयं कृधि ॥ ६.१३९.३ ॥

โอ้ผู้ผูกพัน ผู้ผลิดอกร่วมกัน ผู้มีสีน้ำตาลแดง ผู้เป็นมงคล จงดันนางและข้าให้เข้าหากัน ทำให้หัวใจของเราทั้งสองเป็นหนึ่งเดียว

यथोदकमपपुषोऽपशुष्यत्यास्यम् ।
एवा नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ॥ ६.१३९.४ ॥

เหมือนดังปากแห้งลงเมื่อดื่มน้ำแล้ว ก็จงแห้งลงในความปรารถนาต่อข้าเช่นนั้นเถิด และจงเดินไปด้วยปากที่แห้งผาก

यथा नकुलो विछिद्य संदधात्यहिं पुनः ।
एवा कामस्य विछिन्नं सं धेहि वीर्यावति ॥ ६.१३९.५ ॥

เหมือนดังพังพอนตัดงูให้ขาดแล้วต่อกันอีก เช่นนั้นเถิด โอ้ผู้มีพลัง จงต่อความผูกพันแห่งความปรารถนาที่ขาดแล้วให้กลับคืนติดกันเถิด